Boračka organizacija Foča i Crkvena opština Miljevina pokrenuli su inicijativu da se u Miljevini izgradi spomen-kosturnica pripadnicima Jugoslovenske vojske u otadžbini koji su na tom području ubijeni u masovnim likvidacijama krajem maja 1945. godine. Danas je služen parastos na jednom od najmasovnijih stratišta, kod jame Ponor u miljevinskom selu Budanj, u koju je nakon što su se predali novoj komunističkoj vlasti, bez suđenja i to poslije zvaničnog završetka Drugog svjetskog rata, bačeno oko 2.000 mladih kraljevih vojnika. Prema podacima Udbe, na području od Kalinovika do Foče, što u borbama sa partizanima, što u masovnim likvidacijama zarobljenika, ubijeno je oko 9.000 četnika i mladih regruta iz Šumadije, od kojih je većina

U fočanskoj Mjesnoj zajednici Miljevina danas će kod spomen-obilježja iznad jame Ponor biti služen pomen parastos pripadnicima Jugoslovenske vojske u otadžbini koji su na tom mjestu pobijeni u maju 1945. godine, najavljeno je iz Boračke organizacije Foča. Nakon bitke na Zelengori, u kojoj su partizani nanijeli ogromne gubitke četnicima, uslijedile su likvidacije zarobljenih četnika, koji su se, na poziv nove komunističke vlasti i uz obećanje da im se ništa neće desiti, masovno predavali. Među ubijenim pripadnicim Jugoslovenske vojske u otadžbini bilo je dosta mladih regruta, koji su mobilisani pred kraj rata, uglavnom iz Čačka, Valjeva, Kraljeva i Kragujevca. Najveće stratište je jama Ponor u koju je bačeno oko 2.000 vojnika,

Odnos Jovana Simonovog Plamenca, političkog vođe Božićne pobune 1918. godine, prema zločinačkoj Nezavisnoj Državi Hrvatskoj, predstavlja kompleksnu i interesantnu temu. Ona bi se mogla podijeliti u dva dijela, politički odnos Plamenca prema NDH i- njegov odnos prema zločinima te marionetske države. U ovom tekstu će biti obrađen politički odnos Plamenca prema NDH, gdje će se jasno uočiti Plamenčeva težnja za cijepanjem NDH, kroz intervenciju kod sila Osovine da se polovina teritorije te zločinačke tvorevine pripoji Velikoj državi Srbo – Crnogoraca. Drugi dio, gdje će biti riječ o časnoj i žestokoj osudi Jovana Plamenca zločina koji su se činili u NDH, opširnije će se obraditi u narednom tekstu- i to u vidu

Inicijativni odbor za obnovu kraljeve česme u Lisičijem potoku podnosi gradu idejno rešenje za uređenje tog prostora, najvećeg stratišta u Beogradu 1944. godine Inicijativni odbor za obnovu devastirane Kraljeve česme u Lisičijem potoku i postavljanje spomenika žrtvama revolucionarnog terora, u jesen 1944. godine, podneće tokom nedelje idejni projekat Komisiji za spomenike, nazive trgova i ulica u Beogradu. Oni očekuju da će upravo na ovom mestu, gde je narod 1936. podigao spomen-česmu kralju Aleksandru, mučki ubijenom u Marselju dve godine ranije, nići i obeležje svim nevino streljanima, po nalogu Ozne, bez suđenja i prava na odbranu. Predsednik Inicijativnog odbora je akademik Dušan Kovačević, a osim njega u odboru su prestolonaslednik Aleksandar

Udruženje građana “U ime naroda” obnavlja pomen kralju Aleksandru u Košutnjaku. Planirano je i podizanje spomenika nevino stradalima u teroru 1944. Udruženje građana “U ime naroda – Za slobodnu Srbiju”, koje je okupilo neka od najznačajnijih imena iz sveta kulture i javnog života, i čiji je cilj obnova Kraljeve česme u Lisičijem potoku, održaće u petak prvu skupštinu. Kraljeva česma nalazi se na pola puta od Belog dvora ka Mesnoj zajednici Košutnjak. Izgrađena u spomen na ubijenog kralja Aleksandra Karađorđevića, danas je ruinirana i sa svih strana zatrpana ostacima građevinskog materijala, zemlje i šuta. Ideja novog udruženja je ne samo restauracija česme i parka oko nje, već i podizanje spomenika nevino streljanima u Lisičijem

Nakon rastakanja zajedničke države Jugoslavije, od proglašenja hrvatske nezavisnosti, slavi se 22. jun (pardon, lipanj) u šumi Brezovica kod Siska, kao dan „hrvatskog“ antifašizma. Nadobudni pritom ističu, da je to zapravo bio početak antifašističke borbe u okupiranoj Jugoslaviji, a poveli su je upravo Hrvati, da se zna, jer se to dugo namerno zataškavalo! Istine radi, događanje u lipnju te daleke 1941.godine u Hrvatskoj, bilo je nešto malo drugačije, od novokomponovane „istine“, pa da se potsetimo. Grupa od 39 komunista i simpatizera u Sisku, mahom radnika i poneki školarac, čuvši za nacistički napad na Sovjetski Savez, samoorganizovano je otišla u obližnju šumu, da se skloni od očekivanog hapšenja, u tim novonastalim

Među Srbima još uvijek dominira premisa da su pozitivci u Drugom svjetskom ratu bili samo oni koji su se aktivno i žrtvujući sebe – i narod – borili protiv fašizma. Iz toga ishode četničko-partizanske rasprave i beskrajna dokazivanja ko se borio protiv fašističkog okupatora, a ko je s njim sarađivao, tj. ko su bili dobri momci, a ko loši. Srpski obrazac, očišćen od dezorijentišućih uticaja, ne smije da se zasniva na odnosu učesnika prema imperijalističkim ideologijama i njihovim nosiocima, nego isključivo prema stubovima srpskog interesa. Dakle, dobar je bio onaj Srbin koji se borio za Srpstvo, loš je bio onaj koji nije. Nije ko se hrabro borio, nego ko se

O Božiću, pre 75 godina Eugen Paul, kovinski Nemac, smrti je spasao sto sugrađana, Srba, piše u tekstu objavljenom na sajtu podunavlje.info. Svojom glavom je garantovao za njihove, da ih ne streljaju njegovi sunarodnici. Okupacija je u Kovinu bila ušla u drugu godinu, a u prvu zimu. Nemačka vojska je bila smeštena u dve škole, zbog čega je prethodna školska godina okončana u Svetosavskom domu. “Švabe su uoči Božića priredile grožđe-bal, igranku. Jedan od njih se zagledao u neku mladu Srpkinju, nije odustajao, na kraju je ona pristala da s njim izađe”, seća se događaja iz januara 1942. Aleksandar Paul, tada devetogodišnjak, sin Eugenov. Priča ovde ima mutan detalj; savremenici

Koji su pravi razlozi sukoba komunista i njihovih protivnika u Drugom svetskom ratu. Partizani u trezoru banke u Užicu našli 45 miliona rubalja, a četnicima dali tek petinu Precizniji odgovor na pitanje zašto su propali svi pokušaji Josipa Broza Tita i Draže Mihailovića da se nađe zajednički jezik u ujedinjenju njihovih pristalica u otporu okupatoru, po svemu sudeći, nećemo skoro dobiti. Istorijsku dilemu kako je i zašto došlo do oružanih sukoba formacija partizana i četnika, i da li je uopšte bio moguć bilo kakav dogovor ove dve strane, ne mogu razrešiti samo postojeći dokumenti i memorski zapisi neposrednih učesnika. Kako sada stoje stvari, neophodna je sveobuhvatna stručna analiza, ne samo