Hitler je naredio da se svi Srbi isele, ili da vas sve pobijemo, pa sad birajte. Ovu poruku svojih suseljana Arbanasa s početka aprilskog rata 1941. godine prenosi Marko Bogdanović iz sela Zrza (A. Jevtić, Od Kosova do Jadovna). Konačni period srpske nesreće na Kosovu i Metohiji počinje fašističkim napadom na otvoreni grad Beograd u rano jutro 6. aprila 1941. godine. Kosovski pakao počinje da ključa već sledećeg dana. „Na dan sedmoga aprila Arnauti su se podigli na ustanak i tom prilikom popalili sve naseljeničke kuće.“ Ovakvo ponašanje Arbanasa bilo je moguće jer iza njih stoji Italija i priprema ih kao saradnike u budućem planiranom ratu. Oni su, po oceni

Mnogo je kontroverzi izrečeno vezano za ikonografiju i simboliku Srbskog četničkog pokreta. Komunistička istoriografija, publicistika i popularna literatura predstavljala je četničku ideju, kao malovaroški nacionalizam, a njenu simboliku kao mračnjačku i morbidnu. Da stvar bude crnja nego što je, nakon prestanka komunističkog monopola nad štampom u Srbiji, mlađi poklonici četništva uopšte, prihvatili su komunističku satanizovanu sliku o četnicima kao svoju identifikaciju. Ne čudi stoga, što se srbski nacionalisti neretko na skupovima ponašaju kao arhetipovi negativaca iz poratne partizanske ikonografije. Nezaobilazno pečenje i gibanica zalivani obilatom rakijom, naravno sve konzumirano prstima, ili iz flaše, za ove nesvesne pojedince znak je nacionalnog i idejnog identiteta. Vratimo se za trenutak na ikonografiju. Mrtvačka glava sa

Malo je poznato da je Čiču, samo tri dana pre hapšenja, u zemunici u selu Repuševići, na planini Varda, između Rudog i Višegrada, pričestio sveštenik Dobro Popović iz sela Štrbaca. Sveštenika su zbog toga žestoko mučili pripadnici Ozne, a kasnije je i robijao. U porodičnoj kući u Štrpcima i danas povremeno živi sin popa Dobra, Kosta Popović kome je otac, kad je odrastao, ispričao zanimljivu priču oko ovog i događaja koji su kasnije sledili. – U sumrak 9. marta 1946. na vrata popa Dobre Popovića zakucala su tri četnika i zamolila ga da uzme crkvene knjige i krene sa njima. Dobro se spremio i krenuo sa četnicima put sela Oskoruše

Na Celjskom području gradnja pravoslavnih kapela i crkava pojavila se u periodu između dva rata. U banjama Golnik, Rogaška Slatina i Topolšica su već bile pravoslavne kapele, a u Celju je tek 1922. godine na inicijativu Cvije Zečevića nastala Srpska pravoslavna crkvena opština, koja je uključivala srez Celje, Šmarje pri Jelšah, desnu obalu Dravograda, Gornji grad, Slovenj gradec, Konjice, Laško, Krško i Brežice. U početku su imali obavljanje bogosluženja u sobi kasarne kralja Petra, premaloj za veće svečanosti, pa su zato zamolili gradsku većnicu za lokaciju, gde bi sagradili crkvu. Maja 1929. godine dobili su zemljište na Vrazovom trgu (danas je to Pozorišni trg). Uprava crkvene opštine je počela prikupljati

Povodom 23. oktobra, Dana oslobođenja Novog Sada u Drugom svetskom ratu, predstavnici Izaslanstva  odbrane Ruske Federacije su u novosadskoj kasarni Rečne flotile „Aleksandar Berić“ obišli grobove šestorice mornara Crvene armije koji su dali svoje živote tokom borbi za oslobođenje grada i čišćenja Dunava od zaostalih mina, saopštilo je Ministarstvo odbrane. Više od sedam decenija kasarski krug je mesto počivališta šestorice pripadnika Crvene armije, kapetana trećeg ranga Pavela Ivanoviča Denisova (1918-1945.), Grigorija Ivanoviča Pečerskog (1926-1945.), Alekseja Stoljareva (1918-1944.), Vjačaslava Žuka (1926-1944.) i još dvojice neimenovanih pripadnika crvenoarmejske Rečne flotile, „krasnoflotilaca”, iznad čijih se grobnica nalaze piramide sa zvezdom petokrakom. Mornari Crvene armije stradali su u operacijama razminiranja Dunava. Poslednji kontakt sa

Novi Sad danas obilježava Dan oslobođenja grada od fašizma u Drugom svjetskom ratu. Na današnji dan prije 73 godine, poslije trogodišnje okupacije u Novi Sad su ušle jedinice Narodnooslobodilačke vojske Jugoslavije/NOVJ/, a ubrzo potom i trupe sovjetske Crvene armije. Tog 23. oktobra 1944. godine oslobodioce je dočekao Novi Sad, s skoro uništenom industrijom, bez struje i trećinom stanovnika manje nego prije rata. Tokom okupacije više od 5.000 stanovnika Novog Sada ubijeno je na stratištima ili je poginulo u jedinicama NOVJ. Istovremeno, iz Novog Sada je protjerano više od 20.000 njegovih žitelja. U Novi Sad su aprila 1941. godine prvo ušle njemačke, a potom i mađarske trupe. Njemački i mađarski okupator odmah