arrow up
Latinica | Ćirilica
sr Serbian
hy Armenianhr Croatiannl Dutchen Englishfr Frenchde Germanel Greekiw Hebrewhu Hungarianit Italianno Norwegianpl Polishru Russiansr Serbiansl Slovenianes Spanish
POMOZITE NAŠ RAD DONACIJOM
Latinica | Ćirilica
sr Serbian
hy Armenianhr Croatiannl Dutchen Englishfr Frenchde Germanel Greekiw Hebrewhu Hungarianit Italianno Norwegianpl Polishru Russiansr Serbiansl Slovenianes Spanish

Nadiru i Fati Dedić ustaše pobile 193 srodnika

18. oktobar 2026.

„Nije tu, u zatvoru i u logorskim transportima bilo muslimanske dece, ni muslimana, da vam kažem otvoreno. Samo Srbi”, prisetio se Dedić događaja i okolnosti pod kojima je odveden u žicu, gde su mnogi njegovi sunarodnici i rođaci stradali u najtežim mukama. Piše: Milan Pilipović, specijalno za „Politiku” Gradiška – Tragična priča o Nadiru Dediću, rođenom 17. maja 1930. godine u Mokricama kod Bosanske Gradiške, bivšem logorašu u Jasenovcu, učesniku borbe za oslobođenje u Drugom svetskom ratu, kojem su ustaše 22. oktobra 1944. godine ubile 82 člana porodice i uže rodbine, živi u Potkozarju, i ako je od njegove smrti prošlo tri godine. Ova tema naročito je aktuelna u vreme

Dete Kozare nije zaboravilo svoje spasioce

18. oktobar 2026.

Pa ja sam tvoj tata, rekao je. I zagrlio me. Čučnuo je, naslonio moj obraz na svoje lice. I privio uza se. Osetio sam svu ljubav i svu patnju, čežnju za svojima. Piše: Milan Pilipović Gradiška, Stara Pazova – Posle odluke Višeg suda u Beogradu o rehabilitaciji veleposednika Save Petrovića iz Stare Pazove, koji je 21. oktobra 1944. godine ubijen na nepoznatom mestu, njegova uloga u spasavanju dece sa Kozare u Drugom svetskom ratu aktuelizovana je u Gradišci, stradalničkom mestu u Republici Srpskoj. Zasluge za to ima 88-godišnji Dimitrije Šuvak iz Bistrice, inženjer u penziji, kojeg je, zajedno sa još 53 mališana, iz ustaškog logora Mlaka, koji je pripadao jasenovačkom

Olivera Šekularac: Prepolovljena je zemlja i prepolovljeni mi

14. oktobar 2026.

E moj deda, procvetao mi je naš dren u tuđini. I njega sam krišom prenela, brat me je sa njim ispratio. Kažu da zemlja pamti. U osvit novog dana koji se lagano od noći odvaja, ovde na severu Holandije, gde su i jutra siva… Beli papir držim u ruci, svetliji od svitanja. Prvi dokument dedin, koji me svu noć suzama obavija… Smrtni list, deda i ja. Prvi put nešto opipljivo, njegovo. Javljam svima da sam to preko prijatelja dobila. Srećna kao da sam dedu zagrlila, a ne list hartije kao parče svetinje prigrlila. Pa ne znam vide li me oči njegove, neviđene. Sa smrti smo odrastali, uvek je bila blizu.

nikola_krajnovic.jpg

Nikola – zauvijek beba

12. oktobar 2026.

Nikola nije doživio i proslavio svoj drugi rođendan, ostao je beba, dječak, mališan, u Božjem naručju za cio život. Majka Jelena rodila je Nikolu negdje oko Nikoljdana 1939. godine u porodičnoj kući u Čitluku, selu kraj Divosela, kotar Gospić. Da li je ime dobio po ocu Nikoli ili po Svetom Nikoli, nije mi poznato. Majka mu je umrla desetak dana po porodu. Imao je dvije starije sestre – Nadu i Milevu. Nakon smrti Nikoline majke njegov otac se oženio – Smiljom. Nikola je kao najmlađe dijete i prvi rođeni muškarčić nakon dvoje ženske djece bio mezimac.   Idiličan seoski život porodice Krajnović i djetinjstvo malog Nikole brutalno je prekinula ustaška

Oslobođeni Jasenovac

12. oktobar 2026.

Išao sam u logor Jasenovac da opišem to što ću tamo vidjeti. Bili su posljednji dani aprila, lijepi dani, nebo vedro, sunce grije. Godina je 1945. A rijeka… to je rijeka Una niz koju idemo. Autor: Ćamil Sijarić Ono nekoliko gradića i naselja niz ovu rijeku oslobođeno je od ustaša i Nijemaca: Bosanski Novi, Dvor na Uni, Kostajnica i Dubica. Sa lijeve strane puta niz koji idemo brda su, a tamo iza brda topovi su – čuju se nekako kao ispod zemlje. Znamo da je put pred nama miniran, ali nikako ne možeš znati na kojem su mjestu postavljene mine, pa ideš onako na svoju sreću… Ispred podne – a

SUZE SA NEBA

10. oktobar 2026.

Kod svakog pominjanja Stoca i Vidova polja, sa suzama  izađu  pred oči slike sa vidovdanskih pomena, sedamdesetih godina u Stocu, na kojima je sveštenik, okružen staricama u crnini, dugo čitao spisak žrtava, ustvari sva srpska imena iz Hercegovine: „Jovu, Simu, Dušana, Mihu, Šćepu, Lazara, Danila, Gojka, Ristu,  Milana, Iliju, Todora, Mitra, Savu,..   Na  vrelom podnevu, iz  ko zna  kako  pristiglog oblaka, prolilo se  nekoliko  kapi,  na  šta  mi  se  otelo iz  usta:„Evo kiše!“   Jedna  od  tih  izmučenih  majki,  koje su  svašta  preživele  ali  nikada  nisu  bile  u  očaju,  bolno me opomenula: „Sine, nije kiša  već suze  s’neba!  Na današnji  dan  uvijek  ka’ne neka.“   Ovo sam naučio za ceo život! U

Na stratištima u Bihaću ustaše ubile 384 studenta i đaka

9. oktobar 2026.

Na stratištima u Bihaću počinjena su svirepa ubistva Srba u Nezavisnoj Državi Hrvatskoj, a jedan podatak o žrtvama rata u tom mjestu od 1941. do 1945. godine govori da su ubijena 384 studenta i đaka, izjavio je paroh bihaćki Slaviša Milinović. Milinović je rekao da je mnogo srpske djece iz Bihaća stradalo od ustaša, ali da tačan broj nije upisan. On je istakao da su djeca ubijana na najsvirepije načine – klanjem, strijeljanjem, bacanjem u jame, prebijanjem i odsijecanjem dijelova tijela. – Jedan podatak koji govori o žrtvama rata u Bihaću 1941-1945 kaže da su 384 studenta i đaka stradala, dok je postradalo 2.200 izdržavanih lica, što znači da je

Sama smrt, čin umiranja – to mi nije bilo jasno, o tome nisam imao nikakve predodžbe

8. oktobar 2026.

Navršilo se deset godina od upokojenja Milana Bastašića, mog oca, nekadašnjeg jedanaestogodišnjeg dječaka, jasenovačkog logoraša. ENGLISH VERSION Tim povodom, prenosim dio njegovog svjedočenja, objavljenog 2010. godine u knjizi “Bilogora i Grubišno Polje 1941-1991.” čiji je autor. Sa nepunih dvanaest godina, kao dječak svrstan među muškarce, marvenim vagonom iz rodnog Grubišnog Polja, prevezen je u Jasenovac. Spletom okolnosti koje nikako ne mogu biti slučajne, nakon dva mjeseca, obolio od tifusa vratio se kući. Preživio. Jedini preživjeli dječak jasenovački logoraš sa Bilogore. Idem u smrt, toga sam svjestan, ali taj put u smrt nema završnog „čina”. A, u stvari, on, taj „čin” – to je smrt. Ujutro ustajemo, hladno, sve je vlažno,

Nataša Drakulić: Prazna sela i grobovi bez imena

8. oktobar 2026.

Ime sela Divosela u Lici, kraj Gospića, nastalo je etimološki spajanjem reči divno i selo. Kažu da je baš takvo i bilo; bogato i veliko, na lepom položaju, mada to ne znam jer nikad u njemu nisam bila iako mi kilometražom nije bilo daleko od rodne kuće. Bila sam nedavno tek nadomak, u manastiru Medak, koji više od tri veka odoleva velebitskim vetrovima, ali danas je, nažalost, usamljen. U prošlosti, do Drugog svetskog rata, selo Divoselo je bilo još bogatije i naseljenije sa pravoslavnom crkvom sagrađenom polovinom 18. veka, posvećenoj Rođenju Presvete Bogorodice ili Maloj Gospojini. Imalo je i veliku školu, a broj stanovnika se po popisima stanovništva iz druge

Djedovina za budućnost

8. oktobar 2026.

Sofija Pejnović iz Zagreba darovala je Srpskom privrednom društvu Privrednik više zemljišnih čestica u Smiljanu, u blizini Memorijalnog centra „Nikola Tesla“, namijenivši ih obrazovanju mladih i razvoju kulture Srba u Hrvatskoj Piše: O. R. / P-portal.net Potpisivanjem ugovora o darovanju 29. septembra ove godine dio svoje porodične djedovine Sofija Pejnović iz Zagreba povjerila je Srpskom privrednom društvu Privrednik, društvu koje više od jednog vijeka pomaže školovanje i napredovanje darovitih mladih ljudi slabijih materijalnih mogućnosti. „Privrednik odavnina radi na očuvanju istorijskih vrijednosti. Stoga mu s punim povjerenjem darujem imanje radi očuvanja i zaštite tradicije i identiteta srpskog naroda, jer ovo nije samo porodična priča, nego i prikaz sudbine jednog naroda“, ističe

Milan Bastašić

Umro je Milan Bastašić

7. oktobar 2026.

Prošlo je deset godina kako je 7. oktobra 2016. u Beogradu umro Milan Bastašić.  Rođen je u Grubišnom Polju 30. januara 1931. godine u porodici Luke i Evice (r. Đukić), kao treće dijete. Otac mu je bio solunski dobrovoljac. Tadašnju četvorogodišnju osnovnu školu je završio u Grubišnom Polju. Krajem aprila 1941. godine hrvatske ustaše mu hapse oca i osamnaestogodišnjeg brata Stevu i potom ih ubijaju u Jadovnu na Velebitu. Poslije masovnog masakra srpskog naroda na Bilogori i u Grubišnom Polju koncem septembra i početkom oktobra 1942, Milana su sa muškarcima ustaše otjerale u Jasenovac, a majku i sestru Jovanku u Sisak. Igrom slučaja se spašavaju iz logora. Krajem rata, po

Đurđica Dragaš: Zauvek

6. oktobar 2026.

Neka ova pesma bude moj jedini komentar na ovo zlo koje je diglo svoju poganu glavu! Kad vam dođem jednog dana,rašćemo zajedno,samovaćemo zajednovekovaćemo zajedno. Rađaćemo se u prolećei umirati u jesen.Spavaćemo pod belinom snega ioticati bistrim potocima.Grejaće nas sunce i paliti vatra,pohoditi zveri.Kopaće zemlju nad našim kostima. Gaziće nas čizme,rušiće kamen sa uzglavlja našeg.Počupaće cvet što izraste iz dečjih očiju.Iseći će breze,zamutiti vodu,ubijaće nas ubijene. Gledaćemo ih,nebolni i nasmejani.I pitaćemo….šta je njihova tama prema svetlosti našoj,šta je njihovo sada naspram našeg zauvek. Džaba im pogan, kama i oganj.Uzalud mržnja…Ne mogu nam razdvojiti duše neukaljane,slomiti ruke polomljene,izvaditi oči bezdane.Ljubavi našoj ne mogu ništa! Od istog autora: KOLUMNISTI – PRIJATELJI: Đurđica Dragaš

milan_bastasic_tv.jpg

Bastašić: Svjedočanstvo dječaka logoraša o zatočeništvu u logoru Jasenovac

6. oktobar 2026.

Stigao oktobar. I mada vrijeme leti, on se nikada ne prišunja, nikada me ne iznenadi. Već krajem septembra počinju navirati misli, sjećanja na očeva svjedočenja o ustaškom masakru nad Srbima Bilogore u to vrijeme 1942. godine. O čudom izbjegnutom strijeljanju u vlastitom dvorištu. O odvođenju u logore svih do tada preživjelih. Sa nepunih dvanaest godina, kao dječak svrstan među muškarce, otac je otjeran u Jasenovac. Spletom okolnosti koje nikako ne mogu biti slučajne, nakon dva mjeseca, obolio od tifusa vratio se kući. Preživio. Jedini preživjeli jasenovački logoraš sa Bilogore. Početkom oktobra 2016. se upokojio. Kako tada tako i danas, uzimam u ruke njegovu knjigu, okrećem obilježenu stranu 139, poglavlje „Komšija

„Ruka pravde“ stiže na FEST: Istorijski triler o Blagoju Jovoviću i atentatu na Pavelića

6. oktobar 2026.

Film „Ruka pravde“, reditelja Nemanje Ćeranića, biće prikazan 10. oktobra 2026. godine na ovogodišnjem 53. Međunarodnom filmskom festivalu FEST, u okviru Gala programa. Film donosi priču o Blagoju Jovoviću, pripadniku Jugoslovenske vojske u otadžbini, i događajima koji su doveli do atentata na Antu Pavelića u Buenos Ajresu. Priča o čoveku koji je potražio Pavelića „Ruka pravde“ spaja elemente istorijskog trilera i lične drame. U središtu priče nalazi se Blagoje Jovović, koji nakon završetka Drugog svetskog rata život nastavlja daleko od Evrope, u Argentini. Njegov život dobija novi tok kada saznaje da se u Buenos Ajresu nalazi Ante Pavelić, jedan od najodgovornijih ljudi ustaškog pokreta i Nezavisne Države Hrvatske. Pavelić je

Dragan Hamović: NOЖ OD ZUBNOG ZLATA

5. oktobar 2026.

Povodom filma Lordana Zafranovića „Zlatni rez 42: Djeca Kozare“ Kao da me je recnuo taj zlatni krivi nož. Drugi dan mislim o tome šta sam video gledajući film Lordana Zafranovića. Mislim na to bez volje da o filmu sudim kao umetničkom činu, kao inače, sa više ili manje smisla i znanja. Neopisivost i razuđenost jasenovačkog nezamislivog zbivanja nije lako zgusnuti, još manje podneti. Jer, umetnost jeste zgušnjavanje koje umu doznači više od onoga što nam se prikazuje. Misao o onome šta smo mogli videti u sineastičkom delu nanizanom u venac pokretnih slika, u kojima promiču zlikovci i stradalnici – kao i oni što su donekle i jedno i drugo –

NAJNOVIJE VIJESTI

Dara Banović

Dara Banović, iz sela Veliko Palančište, opština Prijedor, Republika Srpska, je živi

Popis
10.502 žrtve

Udruženje Jadovno 1941. je formiralo Centralnu bazu žrtava, koju možete pretražiti unosom pojedinih podataka o žrtvama.

PRETRAGA

Kalendar
Pokolja

Odaberite godinu ili mjesec i pretražite sve događaje koji su se desili u tom periodu.

PRETRAGA