Grofica Klod de Sen Pjer, o sećanjima na dedu, francuskog maršala i srpskog vojvodu. Verovao srpskoj vojsci kojoj je poverio najvažniju ulogu u proboju Solunskog fronta. O tome je svedočio slavni vojskovođa D`Epere, u svom Ratnom dnevniku koji je, pre dva dana predstavljen u Beogradu, na zahvalnost njegovoj unuci, grofici Klod de Sen Pjer. Ona je ovaj dnevnik, koji je promovisan u rezidenciji francuskog ambasadora, darovala Srbima. Sa reporterima „Novosti“ podelila je živo sećanje na svog slavnog dedu i prelistala memoare o Solunskom frontu, Srbiji i Balkanu. – Evo šta je on zabeležio – kaže nam. – Ko su ti junaci koji mogu da se podiče da su zaslužili jedno

Jadranin Jovan Nešić (75), domaćin iz Tekeriša, prvi komšija spomen-kompleksa. Jovana Nešića (75), domaćina iz sela Tekeriša, na Ceru kod Loznice, samo ograda deli od Spomen-kosturnice u kojoj 104 godine počivaju pali junaci Cerske bitke. Ovaj Jadranin je odrastao, stasao i doživeo „jesen života“ pored spomenika na kom piše „Vaša dela su besmrtna“! Mada je rođen skoro tri decenije posle čuvene Cerske bitke, Jovan je od malih nogu znao dosta o bici koja je ušla i u najčuvenije svetske vojne udžbenike, u istoriju i legendu.Njegovi roditelji su, veli, uvek govorili da je mesto gde počivaju srpski junaci sveto, hram Boga živoga, gde počivaju oni koji su zaista dali živote za

 Predstavnici Srbije i Francuske danas su u Beogradu položili vijence kod spomenika francuskom maršalu i srpskom vojvodi iz Prvog svjetskog rata Luju Franše d`Epereu. Vijence su položili ministar za rad, zapošljavanje, boračka i socijalna pitanja Srbije Zoran Đorđević, ambasador Francuske Frederik Mondoloni, zamjenik gradonačelnika Beograda Goran Vesić i maršalova unuka Klod de Sen Pjer. Sen Pjerova je rekla novinarima da je njen djed gajio veliko poštovanje prema Srbima. „Imao je za vas, Srbe, veliko poštovanje, povjerenje i vijernost, kao što ga imaju braća po oružju koji su preživjeli najbolje i najgore zajedno“, rekla je Sen Pjerova, prenijeli su beogradski mediji. Mondoloni je rekao da mu je čast da prisustvuje dostojanstvenom

Herojski govor kapetana Cvijovića koji ledi krv u žilama i ponosom ispunjava Srbe. Kapetan Cvijović i njegova tri voda trebalo je da budu žrtvovani da bi se svi ostali mogli izvući, ali oni su ipak savladali brojniju bugarsku vojsku. (Napomena redakcije portala Jadovno.srb.: Ovaj prilog je prvi put objavljen na našem portalu 20. septembra 2016. godine.) Prelepu priču napisao je i postavio na svom Fejsbuk profilu novinar Darko Nikolić, a mi je ovde prenosimo u celosti. – Ovu sto godina staru priču nećete naći u mom romanu o Gvozdenom puku. Ne može u njega sve da stane. Ali, sto godina otkako se desila, eto je. Da podseti na nešto važno.

Budimir Davidović bio je učesnik Balkanskih ratova i Prvog svetskog rata, kao podnarednik srpske vojske. Samo u jednom boju zadobio je sedamdeset rana, ostao bez ruke i preživeo bombu bačenu na njega. Ipak, ništa ga nije moglo pripremiti za strašnu sudbinu koju je dočekao nakon rata. Budimir Davidović je početak Prvog svetskog rata i opšte mobilizacije dočekao kao prekaljeni ratnik. Ovaj tada dvadesetčetvorogodišnji mladić iz Lučana već je vojevao u oba Balkanska rata stekavši reputaciju hraborg i neustrašivog vojnika i među saborcima i među komandom. I tako, kada je ostareli kralj Petar pozvao, Budimir se odazvao. Učestvovao je tokom Prvog svetskog rata u više borbi protiv Austrougara i bugarskih vojnika.

Malo je poznato da su bivšu Kraljevinu Srba, Hrvata i Slovenaca nakon Prvog svjetskog rata velike sile sa mukom priznale, jer nikako nijesu mogli da prihvate da se Hrvati i Slovenci nađu na njihovoj strani, a tokom rata su se borili u trupama Austrougarske. O tome kako je to teško išlo i da je presudnu ulogu u priznavanju Hrvata i Slovenaca kao saveznika imala dinastija Karađorđević, istraživao je Ivan Miladinović, istoričar i autor više knjiga o osjertljivim srpskim temama. On je pokazao kako su Srbi zbog apstraktnog jugoslovenstva napravili državu u kojoj su loše prošli, a od koje su najviše koristi imali Hrvati i Slovenci, koji su kao austrugarski podanici

Danas se navršava 89 godina od smrti istaknutog humaniste, kriminologa i prijatelja Srbije Arčibalda Rajsa, čije su poruke iz njegovog antologijskog djela „Čujte, Srbi“ o mentalitetu, snazi, ponosu, slobodarskom duhu, ali i slabostima i greškama Srba i danas, možda, aktuelnije nego ikada. Rajs je bio švajcarski forenzičar, publicista, doktor hemije i profesor na Univerzitetu u Lozani. Istakao se kao kriminolog radom na istraživanju zločina nad srpskim stanovništvom u vrijeme Prvog svjetskog rata. On je važio za najvećeg prijatelja i jedno od najznačajnih imena u srpskoj istoriji, čovjek koji je sam razbio stravičnu njemačku i austrijsku propagandu, modernizovao srpsku policiju do te mjere da su joj se Amerikanci divili. U Srbiju je

Izvođačka umjetnost „Kulturix“, u saradnji sa Opštinom Gacko, organizuje Karavan časti „Solunci govore, potomci pamte“ kojim se obilježava 100 godina od golgote i vaskrsenja srpskog naroda. U Avtovcu će u petak, 27. jula, u 19 časova biti služen parastos i obaviće se polaganje vijenaca stradalim Gačanima u Prvom svjetskom ratu. Zatim će uslijediti izlaganje profesora doktora Milana Micića, kao i nastup etno grupe „Katera“ i dramski nastup iz predstave „Solunci govore“. Program se nastavlja u nedjelju 29. jula, kada će u Domu kulture sa početkom u 20:30 časova biti izvedena predstava „Solunci govore“ sa repertoara Narodnog pozorišta u Beogradu. Manifestacija se završava u četvrtak, 2. avgusta, otvaranjem izložbe „Album sjećanja

Na današnji dan, 23. jula 1914. godine, Austrougarska je uputila ultimatum Srbiji, okrivivši je za atentat u kojem je 28. juna te godine u Sarajevu ubijen prestolonasljednik Franc Ferdinand. Napomena redakcije portala Jadovno.srb.: Ovaj prilog je prvi put objavljen na našem portalu 23. jula 2017. godine. Austrougarska je u ovom takozvanom „Julskom ultimatumu“ zahtijevala odgovor od Srbije u roku od 48 časova na svojih deset uslova. Uslovi ultimatuma su bili takvi da je bilo jasno da ih Srbija kao suverena država neće prihvatiti. Uz podršku Njemačke, Beč je odlučio da Srbiju vojno kazni, najviše zbog jačanja njenog autoriteta u južnoslovenskim dijelovima Austrougarske. Austrougarska je tražila od Srbije da spriječi izdavanje

Kako je Zagreb zaboravio zločine koje je njihova vojska činila po Podrinju, Rađevini, Šumadiji… Posle rata i ujedinjenja, Srbija je oprostila i pružila ruku za istorijsko pomirenje Napomena redakcije portala Jadovno.srb.: Ovaj prilog je prvi put objavljen na našem portalu 27. maja 2018. godine. Tačno pre deset dana Hrvatska je došla na red da predsedava Savetu Evrope, baš u vreme „erupcije“ rasprava o bolnim istorijskim pitanjima oko kojih ne postoji saglasnost između Beograda i Zagreba. Preuzimajući štafetnu palicu rukovođenja evropskim parlamentom, predstavnici naših komšija su kao prioritetne pravce svog delovanja naveli zaštitu nacionalnih manjina. Samo nekoliko dana docnije, iz Đakova, poznatog kao vekovno sedište katoličke biskupije, iz koje bi morao

Piše: dr Aleksandar Raković U socijalističkom društvu šezdesetih, u kojem su proslava Srpske nove godine i duža kosa budili sumnju na srpski nacionalizam, reditelj filma „Marš na Drinu“ Živorad Žika Mitrović pronašao je put da jugoslovenskoj publici predstavi trijumf srpske vojske u Cerskoj bici (avgust 1914). Film „Marš na Drinu“ premijerno je prikazan 1964. na Festivalu igranog filma u Puli, u Socijalističkoj Republici Hrvatskoj. Prema Mitrovićevom sećanju, film „Marš na Drinu“ je ovacijama pozdravilo 12 hiljada gledalaca u Pulskoj areni. Film je nagrađen Velikom srebrnom arenom, Mitrović je dobio Zlatnu arenu za režiju, a Ljubi Tadiću (koji je glumio srpskog majora Kursulu) dodeljena je Zlatna arena za najbolju mušku glavnu ulogu. Film