O čoveku kome se i danas dive širom bivše Jugoslavije, Gavrilu Principu, ispričane su mnoge priče. Neke od njih su i teroije zavera kojima su na Balkanu, poznato je, skloni svi. Ipak, malo je poznat život njegove porodice nakon atentata i Prvog svetskog rata u tada Kraljevini Jugoslaviji. Ovaj zvaničan dokument (koji nikada nije bio objavljen i dugo je bio čuvan kao tajna u Arhivu Dvora) daje odgovor na pitanje šta se dogodilo sa porodicom Princip i kako su živeli nakon oslobođenja od Austrougara! Baš pod ovim brojem „110-16“ zavedeno je pismo Petra Principa (oca srpskog junaka Gavrila) kralju Jugoslavije Aleksandru I Karađorđeviću u kojem on preklinje za pomoć “svog

U ćeliji sam sa Vasom Stajićem. Danas mi je držao predavanje da će Rusi potući Švabe i da će nas oni osloboditi. Vatren je rodoljub, napisao je 1914. godine u svom logorskom dnevniku internirac dr Mihovil Tomandl „Teško je bilo srbovati u Aradu”, reči su dr Mihovila Tomandla, Hrvata rodom iz Brčkog u Bosni, advokata i danas velikog imena u Pančevu. Zabeležio ih je sa samo dvadeset godina, tamnujući u rumunskom kazamatu, u koji je stigao odmah po objavi Prvog svetskog rata. U zloglasnoj aradskoj tvrđavi, grobnici hiljada nevinih, Tomandl je proveo teških 46 dana. Vojni kazamat, a zapravo logor utamničenih nacionalnih boraca, ali i  mnogo žena, starih i nedužne

Kapija zloglasnog austrougarskog logora Vuksanlekić nadomak crnogorsko-albanske granice pre 101 godine, poslednjih dana 1917, zanavek je zatvorena. Među jedva pedesetak onih koji su tog sumornog dana izašli na slobodu iz logorskih žica, koji su preživeli ovaj deveti krug pakla i ostali da kazuju kako je bilo, bila je i Milica Minić sa Gostilja kod Danilovgrada, ojađena majka koja je sa sedmoro dece dospela u ovo mučilište, a vratila se samo sa ćerkom Milušom. – Kad nadjača Švaba i bi kapitulacija šesnaeste godine, nas bila puna kuća – ispričala je svojevremeno potpisniku ovih redaka, već dvadesetak godina pokojna Miluša Minić, udata Lakić, sećajući se strahota koje je preživela. – Bili otac

O Srbinu sahranjenom u Hrušovanu kod Brna saznalo se na osnovu pisma zamenika gradonačelnika tog češkog grada poslatog u Užice Užice – Uprava češkog grada Brna namerava da obnovi spomenik Srbinu, ratnom zarobljeniku Tripku Markoviću, rodom iz Ponikovice kod Užica, umrlom 1917. u selu Hrušovanu kod Brna. I dok su kod nas spomen-obeležja junacima Velikog rata neretko prepuštena zaboravu i zubu vremena, Česi posle jednog veka, evo, ne zaboravljaju ni nedovoljno znane srpske ratnike koji su kratko kod njih živeli. Priču o sudbini zarobljenika Tripka otvorilo je prošle godine pismo iz Brna upućeno užičkom gradonačelniku Tihomiru Petkoviću. Napisao ga je Pavel Kadlec, zamenik gradonačelnika ovog drugog po veličini češkog grada

San o Velikoj Bugarskoj probuđen u San Stefanu 1878. godine nikada nije prestao i on je važan uzrok bugarskih nepočinstava u oba svetska rata na teritoriji istočne i južne Srbije. Dobro su znali da ta ideja nikada nije prihvaćena u ovim oblastima, ali su imali razrađen plan šta treba činiti ako se dočepaju tih krajeva. Tako, čim su uz pomoć Nemaca ušli na ovaj prostor početkom novembra 1915. godine, počeli su nasilnu bugarizaciju porobljenog stanovništva. Već su do 11. novembra pokupili sve popove u okolini Niša i pod izgovorom da ih vode u zatočeništvo u Bugarskoj, poterali su prvu grupu prema Beloj Palanci. U predvečerje su stigli u ovu varošicu,

Udruženje linijskih pilota danas u beogradskom aero-klubu uručuje zahvalnicu francuskom narodu. Romantični junaci i heroji neba letačko iskustvo sticali su u Gradu svetlosti PRVI srpski piloti, vazduhoplovni inženjeri i tehničari školovani u Francuskoj uoči i tokom Velikog rata bili su romantični junaci, avanturisti i izumitelji, heroji jedne generacije, koju su u Beograd doneli odsjaj Grada svetlosti. Udruženje linijskih pilota Srbije želi da podseti na izuzetne ličnosti koje su pre jednog veka stvarale srpsku “avijatiku” i duh vremena. – Na kulturni identitet srpskih pilota i cele društvene elite Srbije jednog vremena dosta su uticali francuski uzori. Piloti su bili deo kulturnog miljea Pariza, središta razvoja kulture i tehnologije tog doba. Oni

Potomak Solunca, dede Miladina, Ljiljana Stevanović već deceniju čuva kičicom uspomene na velikane naše istorije SAMO je Prvom svetskom ratu i oslobodilačkim ratovima na srpskim teritorijama slikarka Ljiljana Stevanović posvetila više od 100 dela, a izbor od 25 slika biće u Legatu Milića od Mačve u Kruševcu, sve do 26. marta. Već je 34 grada obišla ova neumorna umetnica izlažući deo kolekcije “Velikani naše slavne prošlosti”, dodajući da je to njena obaveza, i kao slikarke i kao, potomka solunaca. Jer, Ljiljanin deda Miladin preživeo je kao pešadinac Solunski front, a njegov rođeni brat Vlada obreo se u konjici. – Sa stricem se dogodila neverovatna stvar, njegov konj stigao je u

Mladi pisac o zapaženom romanu “Lager”. Жeleo sam da progovorim o iskustvu izopštenosti. Pozornica dešavanja je internirski logor u Aradu PAЖNJU kritike i čitalaca mladi pisac Ljubomir Koraćević (1982) skrenuo je na sebe romanom “Lager” (KOV), koji je dospeo u uži izbor za Ninovu nagradu i nagradu “Biljana Jovanović”. Pozornica najčešćih dešavanja u knjizi je Carski i kraljevski internirski logor u Aradu, ali se, osim njega, pominju još neka mesta u kojima su ljudi bivali internirani tokom Prvog svetskog rata. – Arad je, inače, grad u kojem još uvek stoje srpska crkva i zgrade Tabakovića i koji je značajan za našu istoriju umetnosti, bar koliko i Trst. Osim toga, to