Razgovor sa vođom pobune Anom Njego Danas u vreme kada žene u celom svetu postižu velike uspehe na svima poljima ljudske delatnosti, drže vatrene govore u parlamentu, bore se u rovovima, rame uz rame sa svojim drugovima, treba zabeležiti jedan neobičan podvig naših seljanki, iz Sreza sarajevskog, jedan jedinstven protest, događaj vredan pažnje, ali sasvim zaboravljen i nigde nezabeležen. Borba naših seljanki, neukih i sasvim nepismenih, vođena i izvojevana po cenu najvećih napora, slična je donekle borbama koje žene danas u celom svetu vode. U ovom slučaju, bila je borba majki, odbrana od gladi, žena tri razna plemena, ali jednakih osećaja. Borba surova, lišena svih obzira, sukob slabih i motkama

Danas se navršavaju 83 godine od smrti kralja Jugoslavije Aleksandra Prvog Karađorđevića koji je ubijen u Marseju 9. oktobra 1934. godine, u atentatu prilikom državne posjete Francuskoj u koju je otputovao da bi učvrstio odbrambeni savez protiv nacističke Njemačke. Kralj Aleksandar bio je drugi sin Petra Prvog Karađorđevića i kneginje Zorke, kćerke crnogorskog kralja Nikole Petrovića, a prestolonasljednik je postao nakon što se njegov stariji brat Đorđe Karađorđević odrekao prestola 1909. godine. Atentator je bio pripadnik VMRO /Unutrašnja makedonska revolucionarna organizacija/ Vlado Černozemski, a zajedno sa njim tada je ubijen i francuski ministar spoljnih poslova Luj Bartu, koji se vozio sa njime u automobilu. Kralj Aleksandar je u Marsej otputovao

Kao trgovački putnik putujući 1914. godine po Srbiji svratio sam u Šabac. Tu me dočeka Vidovdan i vest o atentatu na austrougarskog prestolonaslednika Ferdinanda. Objavljena je mobilizacija, a ja se rastadoh od prijatelja rešen da se javim najbližem mestu, te se uputih već prvog dana u Koceljevo, koje se nalazi između Šapca i Valjeva. Tu sam našao Milana Sotirovića viđenog građanina i činovnika opštine šabačke, rezervnog kapetana druge klase i komandira četvrte čete Prvog bataljona šestog pešadijskog puka drugog poziva. On mi reče da kao dobrovoljac imam pravo da biram jedinicu u koju ću stupiti. Savetovao me je da koristim to pravo i predložio da se prijavim za njegovu četu.

Pre 102 godine, major Dragutin Gavrilović je prikupio borce koji su već danima branili Beograd i, ispred kafane „Jasenica“ na Dorćolu, održao govor koji će ući u anale svetske istorije. „Junaci! Tačno u 15 časova neprijatelja se ima razbiti vašim silnim jurišom, razneti vašim bombama i bajonetima. Obraz Beograda, naše prestonice, ima da bude svetao. Vojnici! Junaci! Vrhovna komanda izbrisala je naš puk iz brojnog stanja, naš puk je žrtvovan za čast Beograda i Otadžbine. Vi nemate više, da se brinete za živote vaše, oni više ne postoje.Zato napred u slavu! Za Kralja i Otadžbinu! Živeo Kralj! Živeo Beograd!“, rečenice su čuvenog govora. Uz gromoglasni poklič srpski vojnici su krenuli

Stolac, malo mesto u Hercegovini, krševito, na čijem kamenu su rođeni mnogi čvrsti i ponosni ljudi. Srba poput pomenute trojice bilo je više u Stocu, i pre i posle njih. Njih trojica su izdvojeni kao predstavnici jedine velike srpske generacije, one s početka 20. veka, u koju svrstavam i naraštaj mladobosanski. Čuveno je srpstvo, po jeziku, Ali-paše Stočevića-Rizvanbegovića, hercegovačkog vezira, koji je pisao vladici Njegošu ćirilicom, jezikom srpskim, čistim i bistrim kao hercegovačko nebo posle kiše, iz čijih pisama je episkop skenderijsko-crnogorsko-brdski mogao izvlačiti korisne pouke – jezikoslovne i političke. Iz vezirovog plemena, sa njegovim prezimenom, bilo je srbofilski orijentisanih plemenika i u vremenu Principovog pojasa. Nešto se tiho ali

U sklopu obeležavanja 83. godišnjice ubistva viteškog Kralja Aleksandra Prvog u Marselju, pozivamo vas na premijeru dokumentarnog filma „Atentat 1934“ autora Milana Bogojevića, uz gostovanje stručnih saradnika i učesnika u filmu. Projekcija će biti u ponedeljak 9. oktobra 2017. u 19 časova u prostorijama Udruženja Kraljevina Srbija u Beogradu – ulica Vlajkovićeva br. 4, 4. sprat. Dokumentarni film ATENTAT 1934. je prvi srpski film o ubistvu Kralja Aleksandra I Karađorđevića u Marselju 1934. godine. Sniman skoro dve godine na većini autentičnih lokacija sa dvadesetak kompetentnih sagovornika iz različitih oblasti. U filmu ćete između ostalog moći da vidite ko je, kako i zašto ubio Kralja Aleksandra. Da li je policija mogla da reaguje bolje i zašto nije. Šta

“Ilustrovani list“ su hrvatske ilustrovane novine koje su izlazile za vrijeme Prvog svjetskog rata, a koje su bilježile događanja vezana za rat i objavljivale fotoreportaže. Novine su izlazile subotom od januara 1914. do decembra 1918. godine, kada mijenjaju naziv u “Osvit“. U broju 41. od 10. oktobra 1914. “Ilustrovani list“ na naslovnoj strani donosi sliku srpskih zarobljenika u Zagrebu, a na jednoj od strana i priču o tome, koju vam prenosimo u cijelosti. SRBSKI ZAROBLjENICI U ZAGREBU Sve češće sretamo u Zagrebu grupe zarobljenih srpskih jadnika što ih pod bajunetom tjeraju u njihova odredišta, dakako u zatvor. To su većinom žene, starci i djeca, dognani s prijeka sa granice, da

Politička pozadina atentata na Aleksandra Karađorđevića u Marselju 1934. godine .Britanija i Francuska sprečile da istraga ne ode daleko. Arhivi nedostupni i do danas za istoričare istraživače Politička pozadina atentata na jugoslovenskog suverena, 9. oktobra 1934. godine, ostala je velika nepoznanica. Interes evropskih sila da se ne insistira na otkrivanju ko je stvarno bio organizator ovog krvavog događaja, u kontekstu rasporeda snaga s početka tridesetih godina prošlog veka, može biti lako shvaćen i objašnjen. Međutim, nejasno je i neobjašnjivo zašto su pojedini evropski arhivi, i to oni u kojima bi se, po svemu sudeći, pronašao odgovor ko su inspiratori i finansijeri ovog političkog zločina, i u 21. veku zatvoreni i

Bio je Veliki rat, a u njemu mladi ratnik Vidosav Marjanović iz Šljivovice, uzdanica svoje samohrane majke Stanojke. Ni glasa s fronta od sina ona godinama nije čula: da li je živ, svakog dana se pitala. A onda je njeno pismo sinu, bez tačne adrese, kontinente prešlo i čudom do Vidosava stiglo. Tu priču je ovih dana od zaborava sačuvao pedantni hroničar zlatiborske prošlosti Milisav R. Đenić. Beleži on da je Vidosav Marjanović, rođen 1896. godine, u Veliki rat otišao 1915. kao regrut poslednje mobilizacije. „Bilo je to onih teških i sudbonosnih dana kada je otadžbina stavila pod oružje sve što je moglo pušku nositi. Krenuo je pevajući kao da

Vojničko groblje Zejtinlik u Solunu godišnje poseti oko 350 hiljada posetilaca od kojih je najveći broj iz Srbije i to je zato što je sećanje na heroje Prvog svetskog rata postalo deo tradicije srpskog naroda. Ovako devedesetogodišnji čuvar srpskog vojničkog groblja na Zejtinliku u Solunu, deda Đorđe Mihajlović, govori za Tanjug,neskrivajući ponos činjenicom da je i on postao deo istorije kako Srbije tako i Grčke, u kojoj je i rođen. Srpsko groblje ima najviše posetilaca, ponosno ističe deda Đorđe i objašnjava da je to između ostalog jer su se u drugim vojskama borili i stranci ali i plaćenici, dok su u srpskoj vojsci bili „naši“ ljudi. „Slabo dolaze Francuzi i Englezi,

Solun – Na srpskom i savezničkom vojničkom groblju Zejtinlik u Solunu, danas je održana komemoracija posvećena uspomeni na srpske vojnike stradale tokom Prvog svetskog rata u Grčkoj. Zamenik ministra za rad Zoran Milošević, poručio je da Srbija zahvaljujući žrtvi junaka iz Prvog svetskog rata, danas gradi bolju budućnost za svoj narod i pamti svoje pretke. „Zahvaljujući njihovoj žrtvi, naš narod je preživeo, naša država je opstala, a mi smo danas u situaciji da gradimo bolju budućnost, da na podignutim temeljima od krvi i mesa naših ratnika sazidamo uspešnu, jaku i bolju Srbiju”, istakao je Milošević. On je na komemorativnoj svečanosti posvećenoj uspomeni na srpske vojnike stradale tokom Prvog svetskog rata u

Prokuplje – Članovi kuršumlijskog udruženja „Kosta Pećanac” koje se bavi negovanjem i očuvanjem srpske tradicije i srodno udruženje „Kajmakčalan” iz Beograda boravili su nedelju dana u Makedoniji, gde su na 2.521 metar nadmorske visine, na Kajmakčalanu, čistili i sređivali zapuštena srpska groblja poginulih vojnika u Prvom svetskom ratu. Iako nema zvaničnih podataka koliko tačno ima grobalja, Mile Koprivica, predsednik kuršumlijskog udruženja i jedan od inicijatora akcije, tvrdi da su srpska groblja na Kajmakčalanu rasuta na preko 90 lokacija, a da se na ovom prostoru još uvek mogu pronaći neotkriveni grobovi zarasli u trnje i korov. – Grobovi su zarasli u travu, često su prekriveni šibljem, a neretko su i potpuno urušeni