Porodica Babić iz Kozarske Dubice Deložacija porodice Babić iz Kozarske Dubice danas je privremeno odgođena, nakon jednočasovnih pregovora sa sudskim izvršiocima. Nakon odlaganja deložacije, Goran Babić (43) ponovo je apelovao na institucije i organizacije u Republici Srpskoj, koje se bave zaštitom ljudskih prava, prava porodice i djece, da im pomognu da riješe problem oduzimanja imovine koju su u ratnom periodu zamijenili sa porodicom Suknajić. Babić je svoju imovinu u Pakračkoj Poljani u Hrvatskoj, iz koje je izbjegao, 1992. mijenjao za imovinu Petra i Slavice Suknajić u Kozarskoj Dubici, na adresi Parnice bb. Prema odluci Okružnog suda, Babići moraju da napuste imanje, a deložacija je prema nalogu nadležnog Suda bila zakazana

Udruženje žena žrtava rata Republike Srpske uputilo je u Narodnu skupštinu Srpske inicijativu za donošenje zakona o položaju žena koje su preživjele razne oblike troture i silovanja u zatvorima, logorima, sabirnim centrima u proteklom odbrambeno-otadžbinskom ratu. “Republika Srpska za 20 godina mira nije nikad donijela konkretne pravne akte po kojima bi ova populacija, ova potpuno marginalizovana grupa mučenica, mogla da ostvari svoja prava”, izjavila je Srni predsjednik ovog udruženja Božica Жivković-Rajilić. Ona je napomenula da je mali broj članova Udruženja bio u nekoj mogućnosti da ostvari bar djelimično priznanje od Republike Srpske dok je funkcionisao Zakon o civilnim žrtvama rata, ali je i ta mogućnost ukinuta 31. decembra 2007. godine.

Opelo mom ocu držano je u njegovom stanu u Skadarskoj ulici. Te večeri u Skadarliji su zamukle muzika i pesma. Ako u optužnici splitskog tužilaštva bude dokaza moga zla, pa čak i mržnje, ja ću se pojaviti na sudu, govorio je… Jovan Rašković ODGOVARAJUĆI na optužnicu koju je protiv njega podiglo Vojno tužilaštvo u Splitu za ratni zločin, Jovan Rašković je na stranicama NIN-a rekao da se hrvatska nacionalna politička misao nije menjala za poslednjih 150 godina. Ta politika, po rečima Raškovića, traje od kada je stari kroatistički političar Starčević, koga su nazivali i nazivaju “ocem domovine”, uspostavio misao da su Srbi u Hrvatskoj, a i Srbi uopšte, remetilački faktor

Da li će Crna Gora pristati da plati ratnu odštetu Hrvatskoj za “Morinj” (2). Drago Bosnić – jedan od svedoka zlostavljanja i mučenja rezervista iz Crne Gore. Sedam zatočenika ubijeno i bačeno u Kevinu jamu na Kozjaku Komemoracija i ispraćaj rezervista u Nikšiću U “LORI” smo svakodnevno zlostavljani i tučeni. Hranu smo dobijali uz batine i to svaki četvrti dan. To je u svom svedočenju rekao zatočenik Drago Bosnić, prisećajući se da je 28. aprila 1992, oko 17 časova, došao Ivan Krišto, zvani Dugonjče, i odveo Crnogorce u Grude na razmenu. Od tada im se gubi svaki trag. Kasnije sam prebačen u Ljubuški, gde sam sreo i upoznao zatvorenike iz

Da li će Crna Gora pristati da plati ratnu odštetu Hrvatskoj za “Morinj”(1): Po zlu poznati logor u Splitu bio najmonstruoznije mučilište Lora DA li će Crna Gora da plati odštetu ubicama svojih državljana u ratovima devedesetih na prostoru Hrvatske i BiH? Hrvatska je ovih dana u Briselu, preko svojih poslanika u Evropskom parlamentu, prozvala Crnu Goru zahtevajući da se pokrene pitanje odštete u slučaju “Morinj”, iako u tom primorskom mestu nikada nije postojao “crnogorski logor”, već samo vojni zatvor bivše SFRJ, u koji su početkom devedesetih privođene, saslušavane i zadržavane osobe hrvatske nacionalnosti zbog učešća u oružanoj pobuni. Reč je o onima koji su prethodno napali jedinice JNA i

U okviru FEST-a sutra će u Beogradu premijerno biti prikazan film “Nebo iznad nas”, snažna drama holandskog reditelja Marinusa Grothofa koja prati živote troje običnih ljudi različitih generacija tokom NATO bombardovanja Beograda 1999. godine. Svjetska premijera filma održana je 28. januara u okviru 44. izdanja renomiranog filmskog festivala u Roterdamu, saopštila je Producentska kuća “Art end popkorn”. Grothof je režirao film, nakon što mu je prijateljica iz Srbije, ispričala iskustva koja je doživjela tokom NATO bombardovanja. “Bio sam duboko potresen. Bilo je to prvi put da sam se osjetio povezanim sa osobom koja je doživjela tako nešto”, kaže Grothof. Ovaj novi, introspektivni pogled na bombardovanje vodi u samo srce malog

Goran Babić iz Kozarske Dubice izjavio je da ni po cijenu života neće pristati na deložaciju njegove porodice iz porodične kuće, koju je zakazao Osnovni sud u Kozarskoj Dubici za srijedu, 4. mart. Babić je svoju imovinu u Pakračkoj Poljani u Hrvatskoj 1992. godine mijenjao za imovinu Petra Suknajića u Kozarskoj Dubici. “Po cijenu života neću pristati na deložaciju, jer nemam kuda da idem sa suprugom, dvoje maloljetne djece i nepokretnom majkom”, izjavio je Srni Babić. Babić kaže da nije dobio zvanično sudsko obavještenje o deložaciji, već je za to saznao od komšija, nakon čega mu je u Sudu potvrđeno da se u srijedu u 9.00 časova priprema iseljenje njegove

Imigraciona služba u SAD najavila je da će deportovati 150 državljana BiH koji žive u SAD, a za koje se vjeruje da su počinili ratne zločine, piše “Njujork tajms”. Zvaničnici su identifikovali najmanje 300 imigranata iz BiH za koje vjeruju da su prikrili umiješanost u ratne zločine za vrijeme rata u BiH. “Što više `kopamo`, više informacija pronađemo”, rekao je Majkl Mekvin, istoričar koji je vodio istrage u odjeljenju Imigracione službe za ratne zločine. Američki medij prenosi da su najbliži izručenju bivši vojnici, a neki od njih danas rade kao fudbalski treneri, radnici u fabrikama, dok su pojedini zaposleni u kazinima u Las Vegasu. “Njujork tajms” piše da je do

Nedeljko Mitrović Predsjednik Republičke organizacije porodica zarobljenih, poginulih boraca i nestalih civila Nedeljko Mitrović izjavio je Srni da je 1. mart dan sjećanja na preglasavanje srpskog naroda u BiH i početak građanskog rata, čije su posljedice hiljade ubijenih, nestalih i raseljenih, kao i hiljade razrušenih domova i ognjišta. Mitrović je naglasio da 1. mart 1992. godine srpski narod i Republika Srpska pamte po zlu, jer je to dan grubog gaženja ljudskih prava, ustavnog nasilja i preglasavanja jednog konstitutivnog naroda u BiH. On je naglasio da je za porodice srpskih žrtava rata i Republiku Srpsku neprihvatljivo da se 1. mart u Federaciji BiH proslavlja kao “dan nezavisnosti BiH”. U BiH je

Božica Жivković Rajilić Predsjedik Udruženja žena žrtava rata iz Republike Srpske Božica Жivković-Rajilić rekla je Srni da će 1. mart uvijek biti dan kada je počeo napad na Srbe u BiH, njihovu imovinu i živote. “Odvodili su nas iz naših kuća, stanova, sa radnih mjesta, mučili nas, pljačkali… i sada traže da njihov `izmišljeni` takozvani praznik i mi priznamo. Šta je taj dan donio dobrog BiH? Do kad će ovakva BiH trajati”, upitala je Rajilićeva. Za srpske žrtve i za Republiku Srpsku, istakla je ona, neprihvatljivo je obilježavanje 1. marta kao dana takozvane nezavisnosti BiH. “Nije mi jasno kako i šta Bošnjaci i Hrvati obilježavaju 1. marta? Šta taj dan

Onima koji su preživjeli silovanja potrebno je omogućiti da dokažu stradanja, ne samo medicinskom dokumentacijom iz vremena kada je počinjen zločin, nego i na druge načine, drugim dokazima, navodi direktor Džender centra za ravnopravnost i jednakost polova Vlade Republike Srpske Mirjana Lukač. Razgovarao: Milomir SAVIĆ Direktor Džender centra za ravnopravnost i jednakost polova Vlade Republike Srpske Mirjana Lukač smatra da bi žene – žrtve ratnog zločina trebalo da dobiju pravo na materijalnu nadoknadu. Ona u intervjuu Srni ističe da je potrebno ukloniti zakonske prepreke koje ovu grupu žena onemogućavaju da ostvare to pravo. “Potrebno je zakonom o civilnim žrtvama rata u Republici Srpskoj predvidjeti žrtve silovanja i seksualnog nasilja, kao

Piše: Jovan Kesar JOVAN Rašković je 16. jula 1992, iz zagrebačkog “Večernjeg lista” saznao da je Vojno tužilaštvo u Splitu dan ranije protiv njega podiglo optužnicu koja ga je teretila da je od polovine 1990. godine, kao predsednik Srpske demokratske stranke, okupljao srpske ekstremiste, sklone zloupotrebi legalnog političkog delovanja i inicirao, podsticao i organizovao razne delatnosti upravljene na ugrožavanje teritorijalne ukupnosti Republike Hrvatske. U optužnici se, zatim, kaže da je Jovan Rašković pisanim i protivustavnim putem pokušao da otcepi deo teritorije Republike Hrvatske i pripoji ga drugoj državi. Time je učinio krivično delo protiv Republike Hrvatske – ugrožavanje njene teritorijalne ukupnosti, što je označeno i kažnjivo po članu 336, tačka

Piše: Jovan Kesar  JOVAN Rašković umro je u izgnanstvu u Beogradu, u svom skromnom stanu u Skadarskoj broj 24. Bio je utorak, 28. jul 1992. godine.  Ništa nije najavljivalo taj fatalni trenutak – kaže dr Sanda Rašković-Ivić. – Tog dana moj otac je bio na poslu. Posle progona iz Šibenika, radio je u beogradskoj Bolnici za neurološke bolesti “Sveti Sava”. Oko tri po podne posetio je redakciju NIN-a i predao za štampu svoj tekst “U ime oca i sina”. Bio je to njegov odgovor na optužnicu koju je protiv njega podiglo Vojno tužilaštvo u Splitu. Na pitanje novinara kako se oseća posle nedavne operacije žuči, Rašković je rekao: “Dobro. Malo

Ako iz Srema, preko okupirane Srpske Krajine, krenete put Vinkovaca, na samom ulasku u grad naići ćete na tablu koja vas obaveštava o gradovima prijateljima. Hrvati su pedantni, rekli bi neki Srbi, o svemu misle, ništa ne prepuštaju slučaju. Sve im je uredno. Ulice nisu prljave kao naše, travnjaci su pokošeni, a trgovci uslužni. Jednom rečju, mogu nam biti „uzor“ u svemu. A da li je baš tako?  Pored navedenog obaveštenja, preko čitave table je ispisano veliko latinično slovo „U“ sa „križom“ u vrhu, koje vas takođe obaveštava o jednoj bitnoj činjenici: „Niste dobrodošli, ako ste Srbin!“ To vas, naravno, neće ni najmanje iznenaditi, jer je mržnja prema Srbima odavno postala

ZAGREB – Pred Жupanijskim sudom u Zagrebu počelo je ponovljeno suđenje petorici bivših hrvatskih vojnika za ratni zločin protiv pripadnika JNA i civila srpske nacionalnosti u bivšoj raketnoj bazi JNA, u Kerestincu kod Zagreba. Bivši komandant logora Stjepan Klarić i njemu četvorica podređenih ponovo su odbacili odgovornost za fizičko i seksualno zlostavljanje 34 ratna zarobljenika, među njima i jedne trudnice, od kraja 1991. do maja 1992, javlja Beta. Suđenje se ponavlja pošto je Vrhovni sud ukinuo prvopstepenu presudu kojom su 2012. svi osuđeni proglašeni krivim i osuđeni na zatvorske kazne od jedne do tri i po godine. Kao razlog za ukidanje presude navedeno je da Sud pogrešno utvrdio da su