„Srpska latinica” u katalozima naših biblioteka

Pesnička zbirka „Sa druge strane štreke” Jagode Kljaić iz Gline, pisana onim jezikom kojim govore poslednji Srbi po Baniji i Kordunu, štampana je u Mladenovcu, latinicom, i u Narodnoj biblioteci Srbije „cipovana” kao knjiga pisana hrvatskim jezikom. U istoj biblioteci uz sva dela Branka Ćopića stoji odrednica bosanski jezik.

Pomenute knjige, nažalost, nisu jedine koje su „krštene” kao hrvatske ili bosanske, i to nije slučaj samo sa NBS. Tako, u Narodnoj i univerzitetskoj biblioteci Republike Srpske po samo njima znanom kriterijumu odrednicu hrvatski jezik nosi čak devet knjiga Mome Kapora, „Moji pronalasci” Nikole Tesle, kao i knjige srpskih autora „Riječi koje nisu zaklane – Svjedočanstva preživjelih zatočenika logora Jasenovac” i „Kozaračka djeca” Jasenovački logor.

Odrednice srpski i hrvatski stoje uz knjige Petra Petrovića Njegoša, Save Mrkalja, Jovana Sterije Popovića, Stevana Sremca, Branka Radičevića, Danila Kiša, Miroslava Antića i drugih.

Neobična odrednica hrvatski – ćirilica stoji uz neke knjige Rajka Petrova Noga, Jovana Dučića, Meše Selimovića, Ive Andrića i Jovana Jovanovića Zmaja, kao i uz izdanja SPC (Zbornik radova / Međunarodna konferencija Srpska pravoslavna crkva u štampanim medijima 2003–2013, Beograd 2015) i SANU (Zbornik Instituta za srpski jezik SANU, 3, Srpski jezik i aktuelna pitanja jezičkog planiranja, Beograd 2016).

Sve su te knjige, po mojim skromnim uvidima, pisane  srpskim jezikom, a srpske „nacionalne biblioteke” razjasniće nam, nadam se, po kojim ih kriterijumima „krste”.

Autor: Dijana Crnjak

Izvor: Politika