20. januara 1921. – U Beogradu umro srpski vojvoda Živojin Mišić. Učestvovao je u svim srpskim ratovima od 1876. do 1918. Neposredno je komandovao srpskom Prvom armijom u Kolubarskoj bici, a prilikom proboja Solunskog fronta je bio načelnik Vrhovne komande. Živojin Mišić je rođen 19. jula 1855. (7. jula po starom kalendaru) u Struganiku. Preci Živojina Mišića su se doselili u Struganik krajem 17. ili početkom 18. veka (nekada su se prezivali Kaljević i Lučić). Porodica je uzela prezime Mišić po imenu dede Živojina Mišića – Miša Kaljevića. Doselili su se iz Drobnjaka. Mišićevi roditelji Radovan i Anđelija (rođ. Damjanović iz Koštunića) imali su trinaestoro dece, od kojih su dvoje bile

Novo Goražde – Jedna od glavnih ulica u Goraždu, sve do 1992. godine, nosila je ime Ksenije Tanasković, a dugi niz godina i opštinsko udruženje žena u ovom gradu na Drini. Jednonacionalna bošnjačka vlast u Goraždu, od 1996. godine briše svaki istorijski trag srpskog bivstvovanja. Tako svoju ulicu u Goraždu gubi i Ksenija Tanasković. Zbog čega i zašto, samo je posleratnoj i aktuelnoj goraždanskoj bošnjačkoj vlasti znano. Ko je, u stvari, bila Kseniji Tanasković, snaja iz nekadašnje čuvene goraždanske trgovačke porodice? Odmah po organizovanju masovnog oružanog otpora srpskog naroda goraždanskog i delova rogatičkog i paljanskog kraja, 1941. godine, i lociranju ustanika u selo Vražalice, Ksenija Tanasković u Goraždu organizuje Centar sa saradnju

Navršio se vek od kada su, 17. januara 1918. godine, formirane prve srpske eskadrile opremljene modernim avionima i popunjene obučenim srpskim kadrom, koje su učestvovale u proboju Solunskog fronta i oslobođenju Otadžbine. S ponosom se sećamo tih dana i hrabrih srpskih avijatičara, ne dozvoljavamo da zaborav prekrije te svetle tačke naše vazduhoplovne istorije. Radi jačanja vazduhoplovnih snaga srp­ska vla­da je ja­nu­a­ra 1916. go­di­ne sklopi­la ugo­vor sa Fran­cu­skom radi opre­manja vojske sa pet avi­ja­cij­skih eskadri­la i prate­ćim je­di­ni­ca­ma. Od­lu­ka je re­a­li­zo­va­na tek kada se srp­ska voj­ska prebaci­la sa Kr­fa na po­lo­ža­je kod So­lu­na. Aero­plan­ska eska­dra Srpske voj­ske je ba­zi­ra­la u Mi­kri, gde se na­la­zi­la glav­na ba­za Aero­na­u­ti­ke fran­cu­ske is­toč­ne voj­ske. Tri­de­se­tog ma­ja 1916.

Prije sto i dvije godine započela je evakuacija srpske vojske sa albanske obale na grčko ostrvo Krf. Povlačenje koje je u Srbiji počelo 15. oktobra 1915. godine završilo se 18. januara 1916. Poslednji srpski vojnici evakuisani su sa albanske obale 18. aprila. Albanska golgota je jedan od najtragičnijih perioda srpske istorije. Ne zna se ni danas tačan broj stradalih srpskih vojnika i civila. Sve je počelo velikom nemačko-austrougarskom ofanzivom. Početkom oktobra 1915. godine udružene snage nemačke i austrougarske vojske krenule su u napad na Srbiju. Centralnim silama ubrzo se pridružila i Bugarska, koja je još od Drugog balkanskog rata čekala trenutak da se obračuna sa Srbijom. Kraljevinu, koja je u

Godina 1905. otpočela ubistvom prote u Kumanovu Atanasija – Taška Petrovića Ulazak srbske četa u Makedoniju uvećao je broj bugarskih zločina nad Srbima. Na udaru su bili svi oni za koje je bilo dovoljno pretpostaviti da mogu biti opasni za bugarsku organizaciju. Prema podacima konzula Ivana Ivanića, od bugarskog noža i kuršuma stradalo je preko 150 viđenijih Srba. Po bestijalnosti, kojom su izvedene, ističu se pokolji koje su čete Atanasa Babate i Jordana Spasova izvršile u selima Kokošinje kod Kumanova i Rudare kod Kratova. Godina 1905. otpočela je ubistvom srbskog prote u Kumanovu Atanasija – Taška Petrovića. Organizator i izvršilac ubistva bila je bugarska organizacija u Kumanovu. Pop Taško je osuđen na smrt zato što je bio

Čačak – Na ratnim poljima Srbije te 1914. oni su bili najlepši cvetovi i poslednja nada da će svojim mladalačkim žarom i besprimernim patriotizmom, koji će uneti među trupe iskusnih ali iznemoglih ratnika, razbiti Poćorekovu kaznenu ekspediciju i odbraniti čast svoje zemlje… To se i dogodilo. Kada su napustili kasarnu u Skoplju i u besprekornom redu izašli na ulicu, masa sveta dočeka ih cvećem. Bilo je onih što nisu mogli da zadrže suze i jecaj: „Odoše đaci na front… Odoše đaci u smrt…” Buketi orošeni suzama padaju na ponosne mladiće, čiji se bajoneti i kaplarske zvezdice presijavaju na suncu… Ovim slovima čačanski književnik Antonije Đurić opisuje stupanje u boj slavne srpske

Za ovu “našu” Novu godinu poklanjam vam jednu istinski našu priču. Nestvarna je, a baš naša. Ovako počinje nastavak mog romana o Gvozdenom puku: Prolog: Jordan je pamtio potpuno drugačije Vidovdane od ovog. Kao mali bi se, u tek oslobođenom Nišu, uvek u porti crkve, dok bi trajala služba i pomen svim vojnicima palim za veru i otadžbinu, sa ostalom dečurlijom igrao Srba i Turaka. Kada je ostao samo sa majkom i sestrom, prisustvovao bi molitvi od početka do kraja, a u Beogradu bi, kao pitomac Vojne akademije, koju je završio 1900, obeležavao taj praznik najsvečanije moguće, kao „svoj dan“. Vidovdan je, nekako, uvek bio svet, poseban, sa mislima ka

Iako je srpska vojska već polako prilazila Skadru, Crnogorci su ostali ukopani na Mojkovcu, a mogli su i oni da krenu put Skadra… Međutim, bilo je to vrijeme kad je riječ jednog kralja i komandanata vojske imala najveću vrijednost, kaže Goran Kiković, srpski istoričar i predsjednik Skupštine opštine Berane Priredio: Tihomir BURZANOVIĆ Srpski istoričar i predsjednik Skupštine opštine Berane Goran Kiković ističe da je Mojkovačka bitka zlatnim slovima ispisana u srpskoj istoriji – „da nije bilo Božića na Mojkovcu, ne bi bilo ni Vaskrsa na Kajmakčalanu“. Povodom 102 godine od slavne Mojkovačke bitke, na Badnji dan i Božić 6. i 7. januara 1916, Kiković u intervju Srni napominje da je

Danas je godišnjica slavne Mojkovačke bitke u Prvom svjetskom ratu, koja je bila jedna od svijetlih strana jedinstva Crne Gore i Srbije. Bitka je vođena od 06.01. do 08.01. 1916. godine u okolini Mojkovca i u njoj je Sandžačka vojska kraljevine Crne Gore uspješno zaustavila austrougarsku ofanzivu, čime je omogućeno povlačenje vojske kraljevine Srbije preko djelova Crne Gore ka Jadranskom moru, a samim tim i njena kasnija evakuacija na Krf. Vojskom kraljevine Crne Gore je komandovao serdar Janko Vukotić. To je ujedno bila i poslednja vojna operacija vojske Kraljevine Crne Gore, koja 1918. godine ulazi u sastav Kraljevine SHS. Mojkovačka bitka je zapravo samo završna faza jedne veće vojne operacije poznate pod nazivom

Tadija, vazduhoplovni as iz Prvog svetskog rata, jedan je od osnivača „Aeroputa”, dr Roman je utemeljivač vojne hirurgije, majka Stanislava je bila hrabra bolničarka, a Stanislav – najmlađi srpski vojnik na Ceru Godina koja je iza nas protekla je u znaku obeležavanja 90 godina od osnivanja društva za vazdušni saobraćaj „Aeroput”, čiji je jedan od osnivač i dugogodišnji direktor bio Tadija Sondermajer, najmarkantnija ličnost u civilom vazduhoplovstvu Srbije i Kraljevine Jugoslavije između dva svetska rata. Osnivanju „Aeroputa”, je prethodio nesvakidašnji lični poduhvat ovog vazduhoplovnog asa iz Prvog svetskog rata. Bio je to let avionom „potez 25” od Pariza do Bombaja u Indiji i nazad do Beograda, od 20. aprila do

Snimićemo istorijsku dramu sa elementima vesterna u kojoj će kralj Petar I biti predstavljen kao čovjek od krvi i mesa a ne ikona, kazao je Tanjugu Petar Ristovski reditelj filma „Čarape kralja Petra“. Petar je sin našeg proslavljenog glumca Lazara Ristovskog koji će u filmu igrati srpskog suverena. Film „Čarape kralja Petra“ donosi priču o čovjeku koji je porjeklom, rođenjem i ličnom odlukom prigrlio krst sopstvene sudbine. Francuski đak, prekaljeni vojnik i ratnik, kralj Petar Karađorđević, stekao iskustvo ratujući u Legiji stranaca u Francusko-pruskom ratu. Njegov ratnički duh utemeljen je u ličnosti njegovog dede, jednog od najvažnijih srpskih ratnika, srpskog vožda Karađorđa. Poslije 45 godina u izgnanstvu kralj Petar Karađorđević

U godini koja je danas počela obilježava se jedan izuzetno značajan jubilej – vijek ujedinjenja Crne Gore i Srbije. Podsjećamo, 1918. godine Velika narodna skupština srpskog naroda u Crnoj Gori, poznatija kao Podgorička skupština, izglasala je istorijsku i slavnu odluku o ujedinjenje Crne Gore i Srbije. Odluku o ujedinjenju izglasalo je 160 poslanika Podgoričke skupštine, a taj dokument je predviđao da se Crna Gora ujedini sa Srbijom u jednu državu pod dinastijom Karađorđević. Prema odluci Podgoričke skupštine, crnogorski suveren kralj Nikola, koji je ranije pobjegao iz zemlje, zbačen je sa prestola. Odluka Podgoričke skupštine od 26. novembra o ujedinjenju Crne Gore sa Srbijom bila je uvod u proglašenje zajedničke države Srba, Hrvata

Srpski dobrovoljac ratovao na raznim frontovima, a simboličnu penziju zaradio na istovaru i utovaru uglja Zrenjanin – Srpski dobrovoljački pokret, koji je dostigao svoje najviše domete i ostvario najznačajnije ciljeve u Velikom ratu posebno je zahvatio Vojvodinu. On je bio deo sveukupnog ratnog napora Kraljevine Srbije, ali i deo nacionalnih, ratnih, političkih i socijalnih težnji dela srpskog naroda koji je živeo u okvirima Austrougarske. Istraživanjem oslobodilačkog pokreta u Zrenjaninu se bavi istoričarka Vladislava Ignjatov, kustos u ovdašnjem Narodnom muzeju gde je priredila dve izložbe o ovoj temi. Otežavajuća okolnost na ovim prostorima je bila okolnost što je ovde živeo veliki broj Srba, a oni su prisilno mobilisani u Austrougarsku vojsku, tada

Prošlo je stotinu godina , proći će i mnogi vijekovi , sve do kraja svijeta i drugog Hristovog dolaska, a Kosta Vojinović se zaboraviti neće. Ne mogu ga zaboraviti Srbi, ali ni srbski neprijatelji. Viteza stradalnika zaborav neće. Kosta je bio klasični primjer obrazovanosti i prefinjenosti jednog pravog srbskog junaka. Uvijek uljudan, pravedan i ponosit. Porijeklo od Vučitrnskih Vojinovića, stare srbske vlastele, davalo mu je genetski osnov za sve što je u životu sam stvorio. Njegovi roditelji Jovan i Sofija (rođena Grujić) izrodili su u Smederevu sina Kostadina i ćerku Zorku. Na žalost majka Sofija se razboljela i vrlo brzo umrla. Brigu o maloj djeci vodila je majčina sestra Milica.