Na humanitarnoj izložbi “Kosovo i Metohija, pod okriljem anđela” u Sankt Peterburgu, nakon jednog vijeka susrele su se članovi porodice Karađorđević i Romanov, saopštila je organizacija “Kraljevski red vitezova”. Pokrovitelj i osnivač “Kraljevskog reda vitezova” princ Đorđe Karađorđević svečano je uručio kneginji Olgi Kulikovskoj Romanov specijalni pozlaćeni primjerak knjige “Rasijsko iskustvo”. “Velika mi je čast i zadovoljstvo da se naše porodice, povezane rodbinskim vezama i bratskom ljubavlju naših naroda, susreću ponovo u ovom carskom gradu, u ovom carskom zdanju. Srećan sam što se u knjizi `Rasijsko iskustvo` nalaze i prelepi akvareli Vaše rođake, velike kneginje Olge Aleksandrovne Romanov, sestre cara Nikolaja Romanova”, rekao je princ Đorđe. Kneginja Olga istakla je

Sveteći se za vojni poraz, pre jednog veka ostaviše „kulturtregeri preteče EU“ svoje obolele od pegavog tifusa među ranjenicima u Valjevskoj bolnici, i namerno ih ne htedoše izolovati. Piše: Vitali ŽUČNI Bes zbog poraza, izazvao je njihovu neljudsku želju da se uništi ceo srpski narod, ne birajući pritom sredstva. Tada, nije se ni znalo ko i kako izaziva to smrtonosno obolenje, koje je bilo stalan stanovnik nekih lokalnih sredina u golemoj „preteči EU“, a njena se državna uprava i nije baš premorila da ga iskoreni, jer to bejahu neki slovenski narodi tamo u Galiciji dalekoj ili zabitima oko Tuzle. Mnogobrojne ranjenike, i svoje i neprijateljske, srpski su lekari pokušavali da

Unesko je donio odluku da se, na prijedlog Arhiva Srbije, Telegram objave rata Austrougarske Srbiji upiše u Međunarodni registar “Sjećanje svijeta”. U Arhiv Srbije je stigla zvanična potvrda o upisu Telegrama objave rata Austrougarske Srbiji 28. jula 1914. godine. Prijedlog za upis tog dokumenta u registar “Sjećanje svijeta” podnio je 2014. godine Arhiv Srbije na stogodišnjicu početka Prvog svjetskog rata, prenose beogradski mediji. Odluku o upisu u registar “Sjećanje svijeta” Unesko je donio 9. oktobra. Telegram je upućen iz Beča 28. jula 1914. u 11 časova i 10 minuta, a primljen je u Nišu 28. jula 1914. godine u 12 časova i 30 minuta. Pisan je na francuskom jeziku. U

Odbačena je londonska ponuda, koja je Srbiji pružala velike teritorijalne koncesije kao jednoj od pobjednica u Prvom svjetskom ratu… Regent Aleksandar platio je životom jugoslovenstvo – ubili su ga ustaše i italijanski fašisti Kralj Aleksandar Prvi Karađorđević, rođen 17. decembra 1888. godine na Cetinju, bio je hrabar vojskovođa, ali će ostati upamćen kao stvaralac Jugoslavije, mada su Srbiji, kao ratnom pobjedniku, nuđene velike teritorijalne koncesije. PRVA ŽRTVA JUGOSLOVENSKE IDEJE Prva srpska armija pod njegovom komandom izvojevala je ključne pobjede u Prvom balkanskom ratu nad Turcima u Kumanovskoj i Bitoljskoj bici u oktobru i novembru 1912. godine. Bio je na čelu Vrhovne komande srpske vojske u pobjednosnim ratovima od 1912. do

Srpski dobrovoljački korpus je bila srpska vojna jedinica iz Prvog svetskog rata, koju su činili bivši pripadnici austrougarske vojske srpske, hrvatske i slovenačke nacionalnosti koji su ratovali na Istočnom frontu, a koji su prešli da se bore na stranu Srbije. Na ove gotovo zaboravljene vojnike danas u Rumuniji podsjeća spomenik podignut za vrijeme kraljevine Jugoslavije, u obliku Bijele piramide, na uzvišenju pravoslavnog groblja u Medžidiji. Otkrio ga je 7. septembra 1926. kralj Aleksandar I Karađorđević zajedno sa svojim tastom kraljem Ferdinandom I od Rumunije. Do spomenika vodi „Aleja srpskih junaka“, a napravnjen je u obliku piramide od bijelog venčačkog mermera koji je donesen iz Srbije. Junacima Prve srpske dobrovoljačke divizije

Vojskovođu iz Balkanskog i Prvog svetskog rata Božidara P. Terzića od zaborava spasava serija izložbi širom Srbije. Bio je ađutant kralja Petra Prvog, a i načelnik Štaba Prve armije… GALERIJAMA Srbije “stupa” đeneral Božidar P. Terzić, zaslužnik, iz nacionalnog sećanja nezasluženo skrajnut u zaborav. Serijom izložbi po gradovima Srbije odužuje mu se Muzej rudničko-takovskog kraja, Terzićevog zavičaja. Njeni autori su kustosi tog muzeja, istoričari Irena Mandić i Aleksandar Marušić. – Tražili smo svaki podatak iz istoriografski bogatog života vojskovođe Terzića u fondu Vojnog muzeja, Istorijskog muzeja Srbije, Narodnog muzeja u Čačku, Arhiva Srbije, Arhiva SANU, Vojnog arhiva, Centra za bibliotekarstvo i Vojne akademije – objašnjava Marušić. Sada celovit i detaljan,

Noć je. Stojim pred svojom kućom. Drhtim… Strepim: da li su živi? Na meni francuska uniforma, šlem, karabin, dve bombe. Sve više drhtim… Ipak kucam na vrata i čujem majčin glas: „Ko je?“. Vojnik, kažem, otvori… Vrata se otvoriše i ja na kućnom pragu ugledah majku, tri sestre i najmlađeg brata … … Sestra Zorka mi polete u zagrljaj. Viče: „Živojine, brate…“. Poljubih majku u ruku i obraz. Ona plače. Poljubih ostale… Znam: dvadeset treći je oktobar 1918. Iz ovog doma sam otišao pre više od četiri godine… A došao sam na dan, samo da ih vidim, jer rat traje… … A nešto ranije, uoči onog sudbonosnog juriša, ja, redov

Istoričar Željko Vujadinović večeras je na javnoj tribini “Dobojski logor – zatajeni genocid” istakao da se stradalništvo Srba u Austro-Ugarskoj monarhiji naziva i skrivenim genocidom, te da je austrougarski logor u Doboju jedan od najtežih i najvećih i da je primjer klasičnog koncentracionog logora na balkanskom prostoru. Vujadinović je da je srpski narod jedan od prvih koji se suočio sa strahotama koncentracionih logora, koji je proizvod 20. vijeka. Stradalništvo srpskog naroda je toliko veliko da je pitanje da li je suština naroda ostala ista nakon 1914. godine. “Kako po teškoćama kojima su zatočenici bili izloženi, tako i po samoj njegovoj namjeni i suštini postajanja, dobojski logor bio je dio sistema

Naši planinari na putu kroz Albaniju naišli na ostatke starih bunkera i kamenih mostova od pre jednog veka, ali nema drugih tragova koji svedoče o stradanju našeg naroda u zimu 1915/1916. Posle paklenog uspona od sela Tamare ka udolini Skadra, srpski planinari nastavljaju ekspediciju kroz Albaniju pojačanim tempom. Sa velikim iskustvom i dobrom opremom, naviknuti na ekstremne uslove, bez problema su prošli najteže gudure, za razliku od srpske vojske pre 100 godina. – Niko ne zna šta su muke teške, ko ne prođe Albaniju peške – ponavljali su decenijama preživeli Solunci. – Od 40.000 vojnika koji su išli pravcem kojim mi idemo, samo 8.000 je stiglo u Skadar, najviše zato