Kraljevina SHS nastala je kao plod najtežeg i najkobnijeg rata koji je Srbija vodila u svojoj celokupnoj istoriji. Od samog početka rata srpska vlada i političke elite uzele su za cilj ujedinjenje svih Jugoslovena u jednu demokratsku državu pod skiptrom dinastije Karađorđevića. Bio je to logičan cilj. Ideološki i politički, srpske elite odgajane su na zapadnoevropskim tradicijama koje su propisivale da jednu naciju čini narod koji govori istim jezikom. Sve do 1910. u Srbiji nije objavljen udžbenik koji u nacionalnom pogledu razdvaja Srbe i i Hrvate. Srpsko-bugarski sukob oko Makedonije pokazao je generacijama srpskih političara kako je jedinstvo bolje od „sitničavog“ spora oko granice. Konačno, pragmatični razlozi motivisali su srpske

Ratnik i oficir Stevan Sokolović iz Lapotinca dva puta napuštao lečenje kako bi se pridružio svojoj jedinici, da bi ga u proboju Solunskog fronta raznela neprijateljska granata Početkom 1915. godine, srpska komanda vozom šalje ranjenike s fronta i položaja u nišku bolnicu. Kad se pročula vest o ranjenicima, narod iz južne Srbije pohitao je prema Nišu da dočeka svoje sinove i ratnike. U trenutku kada se pojavio voz sa ranjenicima, peronom su se razlegli kuknjava i plač žena. Kada se voz zaustavio, vojnici su počeli da iznose ranjenike iz vagona. Na čuđenje prisutnih, iz jednog vagona je dopirala pesma ranjenika Stevana Sokolovića. Radoznali narod je prišao da vidi tog junaka

U Pionirskom parku, u centru Beograda, nalazi se replika Kajmakčalanske osmatračnice Srpske vojske sa Solunskog fronta. Postavljena je u čast pobedničkog juriša Srpske vojske, koja je probojem Solunskog fronta ušla u istoriju ovenčana slavom. U ovo vreme, u kome su pojačane aktivnosti na prekrajanju istorije i umanjivanju uloge i zasluga Srbije u Velikom ratu, stanje spomenika je sledeće: 1. Osmatračnica nije zvanično proglašena spomenikom kulture od značaja za Srbiju (čak ni za Beograd). 2. Osmatračnica je samo deo „značajnog prirodnog dobra Pionirski park“ – celina pod prethodnom zaštitom. Rešenjem Skupštine grada („Sl.list grada Beograda 43/2007) „Pionirski park“ je poveren na upravljanje odn. staranje JKP Zelenilu Beograd i ne spominje Osmatračnicu.

„Moja vojska stoji danas pred najžalosnijim svršetkom. S nadom i uverenjem da će se na jadranskom primorju snabdeti i reorganizovati na miru uz obećanu pomoć saveznika, ja sam je preveo preko albanskih i crnogorskih planina. Ništa od obećanog što je potrebno za izdržavanje i reorganizaciju ovde nismo našli …“ – tako je regent Aleksandar Karađorđević započeo pismo koje je decembra 1915. godine uputio ruskom caru Nikolaju Drugom Romanovu. Srpski vojnici su očekivali da će u Skadru naići na magacine sa hranom i da će njihovoj muci, posle pređenih skoro 500 kilometara peške, napokon doći kraj. Ta očekivanja nisu bila nerealna, takva obećanja dobili su od saveznika na početku povlačenja. U

U Muzeju Semberije večeras je otvorena izložba fotografija prvog srpskog ratnog fotoreportera Riste Marjanovića, pod nazivom “Nemojte nas zaboraviti”. Na oko šezdeset postavljenih fotografija prikazani su ratni dobrovoljci, stradanje Šapca, zbjegovi po Mačvi, Cer, povlačenje preko Albanije, proboj Solunskog fronta… Jedan od autora izložbe Branislav Stanković, kustos istoričar Narodnog muzeja u Šapcu, naglasio je da su ovi radovi bili izloženi 1916. godine na Savezničkoj izložbi ratne fotografije u Parizu i na najvjerniji način prikazali dešavanja u tadašnjoj ratnoj Srbiji. Izložba je plod saradnje Srpske akademije nauka i umetnosti, Narodnog muzeja u Šapcu, Muzeja Novog Sada i Vojnog muzeja u Beogradu i 2014. godine bila je najposjećenija izložba u Srbiji. Izložba

Regent Aleksandar je put od Prizrena do Skadra prešao jašući na konju za dva dana. U pratnji nekoliko svojih gardista uspeo je da pređe 115 km za tako kratko vreme i da među prvima stigne na sever Albanije. Iscrpljujuće jahanje ostavilo je posledice na zdravlje glavnokomandujućeg srpske vojske. Početkom januara 1916. godine, regent je u Skadru imao veoma tešku operaciju. Iako bolestan i iscrpljen, odlučio je da ostane uz svoje vojnike. Odbio je da brodom bude prevezen u savezničku pomorsku bazu u italijanskom gradu Brindizi. Dirljiva je scena koja opisuje susret dede i unuka, crnogorskog kralja Nikole i srpskog regenta Aleksandra do koga je došlo u ranim jutarnjim satima 21.

Povodom obeležavanja 99. godina od Topličkog ustanka, pomoćnik ministra za rad, zapošljavanje, boračka i socijalna pitanja, Milan Popović, danas će položiti venac i odati počast kod Spomenika Topličanima palim u ratovima 1912-1918. i žrtvama Narodnog ustanka 1917. godine, u centru Prokuplja. Ceremoniji će prisustvovati i predstavnici Ministarstva odbrane i Vojske Srbije, načelnik Topličkog upravnog okruga, predsednik opštine Prokuplje, predstavnici udruženja za negovanje tradicija oslobodilačkih ratova Srbije i građani, saopšteno je iz ministarstva. Ustanak, koji je krajem februara i početkom marta 1917. godine zahvatio Toplicu, Jablanicu, a proširio se na ostale delove pod bugarskom okupacijom, sastavni je deo oslobodilačke borbe srpskog naroda u Prvom svetskom ratu. Ustanak je predstavljao prirodni produžetak

(Vitali Жučni) Vojnim slomom i raspadom Austro-Ugarske monarhije, nestala je sa poprišta kao vojna formacija i 42. hrvatska domobranska divizija, ali je nastala zagonetka, koja već skoro jedan vek ima posledice za srpski narod i srpski etnički prostor. Tokom Velikog rata, iznikli su iz redova njenih, okupatorski upravnici u BiH, Crnoj Gori i Srbiji, a posle završetka rata i stvaranja zajedničke države, trojica političkih vođa. Imali su različitu političku razvojnu karijeru, ali zajednički antisrpski predznak  i ratovanje u redovima 42. domobranske divizije KuK „kaznene ekspedicije“. Jedinstvo uticaja sveštenstva RKC i ideologije HSP (Hrvatska stranka prava) kao izrazito klerikalne i antisrpske nastalo je još pre Velikog rata, jer je većina rezervnih