Novi Sad danas obeležava godišnjicu oslobođenja u Velikom ratu Prigodnim manifestacijama Novi Sad danas obeležava 9. novembar, dan kada je pre 99 godina u grad umarširala srpska vojska posle proboja Solunskog fronta i pobedonosnog pohoda za oslobođenje zemlje nakon četvorogodišnje okupacije. Ulazak u grad jedinica koje je predvodio major Vojislav Bugarski, označio je kraj patnjama i stradanjima koje je Veliki rat doneo stanovništvu Srpske Atine. Povodom tog značajnog datuma, danas u devet časova u porti Uspenske crkve, gradonačelnik Miloš Vučević i delegacije Saveza udruženja ratnika oslobodilačkih ratova Srbije od 1912. do 1920. godine, potomaka i delegacija Vojske Srbije položiće vence na Spomen-krst palim borcima. Kako je isti datum proglašen i

U Tijeu, na groblju srpskih solunaca, svečano je obeležen 11. novembar – Dan primirja i pobeda u Velikom ratu. – Srbin se oseća velikim i ponosnim – reči su mlađanih članova KUD-a Biseri, Stefane Jović i Miloša Mićakovića izgovorene tokom prvog dolaska na vojničko groblje pa su dodali: – Ovo je događaj nabijen emocijama. Dok je tekla ceremonija zamišljali smo kako je nekad bilo ratnicima u borbi za slobodu koju su nama podarili. Divni su! Uvek je prisutna želja dijasporaca da mladi naraštaj dođe na mesto istorije i produži zavet o nastavku negovanja slavnih jubileja. Ova tradicionalna ceremonija održana je u organizaciji Saveza Srba Francuske, na od Pariza 20 kilometara

Među malobrojnim poznatim činjenicama iz njenog života je i to što je u istoriju vazduhoplovstva Srbije ušla zahvaljujući oglasu u „Politici” Ne zna se kada je i gde rođena i umrla. Izuzev činjenice da je bila udata za vojnog pilota Miodraga Tomića, njen privatni život je takođe obavijen tajnom. Pouzdano se zna jedino da je ušla u istoriju srpskog vazduhoplovstva kao prva žena u Srbiji s letačkom dozvolom, i po svoj prilici druga u svetu. I da je sve počelo od oglasa u „Politici”, davne 1930. godine. Međutim, i pre nego što je posredstvom našeg lista konkurisala za prijem u civilnu pilotsku školu u Beogradu – koju će završiti 1933.

Jedan od 1.300 kaplara ostala je odrednica koju su do kraja života isticali i kojom su se ponosili. Sve ostalo u njihovim ispunjenim biografijama, za njih je bilo manje vredno. Krajem avgusta 1914. šest godišta srpske omladine, srednjoškolaca i studenata, pozvano je u Skoplje na odsluženje vojnog roka. Bilo ih je oko 1.300, a kako su sa Drine stizale nepovoljne vesti, obuka im je potrajala svega dva meseca. Komandant bataljona, pukovnik Dušan Glišić 15. novembra 1914. potresnim glasom saopštio je naređenje Vrhovne komande: proizveo ih je u čin kaplara i hitno uputio na front. Šest četa Skopskog đačkog bataljona, kasnije poznatog kao bataljon 1.300 kaplara, ispraćeno je sa cvećem i

Neku sedmicu po spasavanju ostatka vrednosti Narodne banke uprava je tražila da se sada celokupna imovina temeljno sredi i valjano i pregledno spakuje u jake sanduke da u svakom trenutku bude u pripravnosti za dalji prenos kada to bude potrebno. Godinu dana docnije, s početka septembra 1915, bilo je jasno da će iscrpljena Srbija uskoro pasti i da su Kruševac i Niš prvi na udaru, jer su se protivničke snage gomilale na granici sa Bugarskom. Mata Jovanović uspeva da se vidi sa načelnikom Ministarstva finansija Avramom Levićem, koji je stalno putovao preko Kruševca do Vrnjačke Banje da referiše pretpostavljenom dr Lazi Pačuu koji je bio na samrti. Lević je računao

Publikacija koja čuva sećanje na stradanja srpskih vojnika iz Prvog svetskog rata na holandskom tlu predstavljena je u Muzeju srpske diplomatije Uoči 11. novembra – Dana primirja u Prvom svetskom ratu – i to u godini kada se obeležava vek od uspostavljanja diplomatskih odnosa Srbije i Holandije, u Muzeju srpske diplomatije je predstavljena publikacija „Srpski vojnici iz Prvog svetskog rata preminuli u Holandiji”. Autori ove brošure su jedna Srpkinja – filolog Tatjana Vendrig – i dvojica Holanđana – Tatjanin suprug Fabijan Vendrig, politikolog, kao i Džon Stinen, savetnik u holandskoj vladi. Oni su na pedesetak stranica predstavili istorijske činjenice o tome kako je Holandija posle rata prihvatila mnoge ratne zarobljenike

Aleksandar Karađorđrvić nije gledao sa prevelikim simpatijama i posebno podržavao četnički pokret u Južnoj i Staroj Srbiji pre oslobodilačkog Balkanskog rata. Onda kada je postao suveren zajedničke države ipak se oslonio na udruženje starih četnika kao proverene patriote. Shvativši da se Otadžbina ne stvara kafanskim pričama već samo i jedino delovanjem. Pokazalo se kao i mnogo puta pre da reči mogu da budu nadahnjujuće vrlo često i važne, ali su dela jedina ta koja čuvaju veru, slobodu, čast i Otadžbinu. Naravno da svaka država mora da ima svoju politiku, i svakako da ona ne može baš sve uvek otvoreno da pokazuje. Vrlo često u tome će postojati i doza lukavstva potrebna da bi se preživelo, kao i prevejanosti koji mnogi vole da zovu

Prvi svetski rat je sa sobom doneo dosta toga, ali je mnogo više odneo. Sa njim si otišao i ti, Milutine Bojiću. Ti si možda i jedini pesnik koji je živeo samo dvadeset i pet godina, čitan u dva veka, a za sobom si ostavio pesme koje će, nesumnjivo, trajati barem jedan milenijum. U tvojim pesmama se sreće mnogo ljubavi, a najčešće je to ona prema Srbiji. Srbija je bila tvoja ljubav, tvoja muza, pa je možda i bolje što ti, kao takav zaljubljenik, nisi dočekao da ti jedinu dragu pretvore u neku drugu na koju bi sa gađenjem gledao. Dobro je što je grobnica o kojoj pevaš, kao i

Udruženje potomaka i poštovalaca ratnih dobrovoljaca 1912-1918. godine zatražilo je od Skupštine grada Bijeljina da dan oslobođenja grada u Velikom ratu bude uvršten u kalendar obilježavanja najznačajnih datuma grada. Predsjednik ovog udruženja Petar Vujičić kaže da oni od 2010. godine obilježavaju 10. novembar, dan kada je 1918. godine Vojska Kraljevine Srbije oslobodila Bijeljinu i Semberiju nakon viševjekovnog ropstva pod Otomanskom imperijom i 40 godina okupacije, odnosno 10 godina aneksije Austrougarske monarhije. “Bijeljina je tek tada postala slobodan grad u oslobođenoj zemlji, za sve njene građane, bez obzira na nacionalnosti i vjeroispovijest, a sve do Drugog svjetskog rata 10. novembar obilježavan je kao najznačajniji dan grada”, ističe Vujičić. On podsjeća da

U Muzeju srpske diplomatije predstavljena je knjiga “Srpski vojnici iz Prvog svetskog rata koji su preminuli na teritoriji Holandije”. Ministar spoljnih poslova Ivica Dačić kaže da je nužno negovati kulturu sećanja i ukazivati na žrtve koje su ginule za civilizacijske vrednosti. “Zbog revizionističkih pokušaja koji uporno dolaze iz jednog dela međunarodne zajednice, nužno je negovati kulturu sećanja i ukazati na nemerljive žrtve naroda koji su ginuli za civilizacijske vrednosti čovečanstva, među kojima se uvek u prvim redovima nalazio i srpski narod”, rekao je Dačić. Skoro svaki deseti poginuli u Prvom svetskom ratu bio je Srbin, rekao je Dačić i podsetio da je Srbija tada doživela demografsku katastrofu od koje se

Samo deset dana nakon tragičnog ubistva najznačajnijeg i međunarodno najuticajnijeg srpskog političara nakon cara Dušana — jugoslovenskog kralja Aleksandra I Ujedinitelja — od strane ustaša i bugarskih fašista u Marseju, Nikola Tesla je osetio potrebu da reaguje na hrvatsko-slovenačku nacionalističku i prokomunističku propagandu u Americi i napiše autorski tekst u najčitanijim američkim novinama. Četiri najvažnija detalja iz ovog pisma jesu Teslino iskreno divljenje podvizima srpske vojske u I svetskom ratu, potreba da zaštiti sećanje na delo jednog velikog vladara, kritički osvrt na komunističku ideologiju i vera u preživljavanje Kraljevine Jugoslavije pod srpskim vođstvom. “Izraz poštovanja prema Kralju Aleksandru Uredniku Njujork Tajmsa: Mnogo toga je rečeno o Jugoslaviji i njenom narodu,