“Jeremija pali topa, zatresla se sva Evropa…”, pre tačno 100 godina, 15. septembra moj pradeda Periša Kovačević, sa šajkačom na glavi, sa puškom u ruci krenuo je kući. Posle tri godine izgnastva. Da oslobode Srbiju. Tog 15. septembra 1918. godine – Жivojin Mišić, komandant Glavnog štaba srpske vojske, uputio je svojim vojnicima i oficirima naredbu – juriš! U depeši koja je pročitana vojnicima u rovovima solunskog fronta stoji – “Svi komandanti, komandiri i vojnici treba da budu nošeni idejom – od brzine prodiranja zavisi ceo uspeh ofanzive. Treba drsko prodirati, bez počinka do krajnjih mogućnosti ljudske i konjske snage. U smrt, samo ne stajte. S nepokolebivom voljom i nadom u

U Velikom ratu borila su se četiri brata Perović – Sava, Risto, Mihailo i Vukosav iz sela Stuble i sva četvorica su se okitila Karađorđevom zvezdom sa mačevima Krajem novembra 1915. godine srpska vojska povlačila se preko Kosova i Metohije prema Albaniji i Jadranskom moru. Na dan Sv. Apostola Andreja Prvozvanog, 13. decembra, kralj Petar I Karađorđević slavio je slavu pod velikim vojničkim šatorom. U goste je pozvao svoju svitu i komandante armija i pukova, kao i hrabrije oficire koje su delegirali pukovi. Kada su se gosti okupili pod kraljev šator, Petar je upalio veliku voštanu sveću i stavio je u slavski kolač. Kiša je padala. Krupna kap pala je

Grofica Klod de Sen Pjer, o sećanjima na dedu, francuskog maršala i srpskog vojvodu. Verovao srpskoj vojsci kojoj je poverio najvažniju ulogu u proboju Solunskog fronta. O tome je svedočio slavni vojskovođa D`Epere, u svom Ratnom dnevniku koji je, pre dva dana predstavljen u Beogradu, na zahvalnost njegovoj unuci, grofici Klod de Sen Pjer. Ona je ovaj dnevnik, koji je promovisan u rezidenciji francuskog ambasadora, darovala Srbima. Sa reporterima “Novosti” podelila je živo sećanje na svog slavnog dedu i prelistala memoare o Solunskom frontu, Srbiji i Balkanu. – Evo šta je on zabeležio – kaže nam. – Ko su ti junaci koji mogu da se podiče da su zaslužili jedno

Jadranin Jovan Nešić (75), domaćin iz Tekeriša, prvi komšija spomen-kompleksa. Jovana Nešića (75), domaćina iz sela Tekeriša, na Ceru kod Loznice, samo ograda deli od Spomen-kosturnice u kojoj 104 godine počivaju pali junaci Cerske bitke. Ovaj Jadranin je odrastao, stasao i doživeo “jesen života” pored spomenika na kom piše “Vaša dela su besmrtna”! Mada je rođen skoro tri decenije posle čuvene Cerske bitke, Jovan je od malih nogu znao dosta o bici koja je ušla i u najčuvenije svetske vojne udžbenike, u istoriju i legendu.Njegovi roditelji su, veli, uvek govorili da je mesto gde počivaju srpski junaci sveto, hram Boga živoga, gde počivaju oni koji su zaista dali živote za

 Predstavnici Srbije i Francuske danas su u Beogradu položili vijence kod spomenika francuskom maršalu i srpskom vojvodi iz Prvog svjetskog rata Luju Franše d`Epereu. Vijence su položili ministar za rad, zapošljavanje, boračka i socijalna pitanja Srbije Zoran Đorđević, ambasador Francuske Frederik Mondoloni, zamjenik gradonačelnika Beograda Goran Vesić i maršalova unuka Klod de Sen Pjer. Sen Pjerova je rekla novinarima da je njen djed gajio veliko poštovanje prema Srbima. “Imao je za vas, Srbe, veliko poštovanje, povjerenje i vijernost, kao što ga imaju braća po oružju koji su preživjeli najbolje i najgore zajedno”, rekla je Sen Pjerova, prenijeli su beogradski mediji. Mondoloni je rekao da mu je čast da prisustvuje dostojanstvenom

Herojski govor kapetana Cvijovića koji ledi krv u žilama i ponosom ispunjava Srbe. Kapetan Cvijović i njegova tri voda trebalo je da budu žrtvovani da bi se svi ostali mogli izvući, ali oni su ipak savladali brojniju bugarsku vojsku. (Napomena redakcije portala Jadovno.srb.: Ovaj prilog je prvi put objavljen na našem portalu 20. septembra 2016. godine.) Prelepu priču napisao je i postavio na svom Fejsbuk profilu novinar Darko Nikolić, a mi je ovde prenosimo u celosti. – Ovu sto godina staru priču nećete naći u mom romanu o Gvozdenom puku. Ne može u njega sve da stane. Ali, sto godina otkako se desila, eto je. Da podseti na nešto važno.

Budimir Davidović bio je učesnik Balkanskih ratova i Prvog svetskog rata, kao podnarednik srpske vojske. Samo u jednom boju zadobio je sedamdeset rana, ostao bez ruke i preživeo bombu bačenu na njega. Ipak, ništa ga nije moglo pripremiti za strašnu sudbinu koju je dočekao nakon rata. Budimir Davidović je početak Prvog svetskog rata i opšte mobilizacije dočekao kao prekaljeni ratnik. Ovaj tada dvadesetčetvorogodišnji mladić iz Lučana već je vojevao u oba Balkanska rata stekavši reputaciju hraborg i neustrašivog vojnika i među saborcima i među komandom. I tako, kada je ostareli kralj Petar pozvao, Budimir se odazvao. Učestvovao je tokom Prvog svetskog rata u više borbi protiv Austrougara i bugarskih vojnika.