U Kaluđerici kod Beograda danas je služen parastos ubijenim nevinim srpskim civilima capraških sela na Baniji u Hrvatskoj 1991. godine. Parastos je služen u hramu Svetih pravednika Joakima i Ane u prisustvu više stotina ljudi. Među prisutnima na parastosu danas su bili predstavnici Skupštine Srbije, Skupštine Vojvodine, predsjednik Skupštine Republike Srpske Krajine Mile Paspalj, bivši predsjednik Skupštine Caprag Milan Жivković, te 20 predstavnika srodnih i prijateljskih udruženja. Organizator je Udruženje izbjeglih, raseljenih i doseljenih lica “Zavičaj” iz Beograda. Udruženje “Zavičaj” saopštilo je da podržava vlade Srbije i Republike Srpske u borbi da se istina o srpskim žrtvama ne zaboravi i u njihovoj borbi protiv fašizma koji se povampiruje, a protiv

Dokumentaciono informacioni centar “Veritas” saopštio je povodom 25 godina od stradanja capraških Srba da je u Sisku i okolnim mjestima u ljeto i jesen 1991. godine likvidirano najmanje 118 lica srpske nacionalnosti, od kojih 97 civila, među kojima 11 žena. Ljudi su ubijani u kućama, na ulici, na radnim mjestima, a najčešće odvođeni na unaprijed pripremljena mjesta, kao što je bivše lječilište “Jodno” i nekadašnje brigadirsko naselje Ora, nedaleko od Galdovačkog mosta, gdje su mučeni i na kraju likvidirani, a leševi bacani u Savu. Od ukupnog broja likvidiranih tek ih je 40 sahranjeno, a za posmrtnim ostacima ostalih 78 i dalje se traga. Porodice ubijenih Srba u capraškim selima nadaju

Silovanje istine, kao pojavni oblik nastupa učesnika hrvatske UZP (udruženi zločinački poduhvat) kamarile, ipak daje rezultate, makar u nastupu beogradske politike „neutralnosti u regionu i šire“ (čitaj, aktivno nesuprostavljanje zločinu). Još od 1867.godine, u austrijskom i ugarskom delu tadašnje Dvojne monarhije, imali su Srbi i Hrvati jednak tretman. Uprkos agresivnosti RKC (Rimokatolička crkva) i HSP (Hrvatska stranka prava), bečki su gospodari ipak imali stav da se to slovensko stanovništvo nije deliko po naciji već po veroispovesti, i jeziku kojim govori. Tako su tada i postojali Srbi-katolici u Dalmaciji i Primorju, sa Dubrovčanima kao draguljem u kruni. Čak i u Velikom ratu, vodiće statističari tabelarne prikaze sa rubrikom zajedništva (Kroato-Srbi), u

Mladen Graovac u pritvoru u istoj ćeliji sa Kapetanom Draganom, generalom Borislavom Đukićem i kapetanom bojnog broda Pavlom Pantićem Mladen Graovac, prošle nedelje uhapšeni Srbin u benkovačkom selu Smilčić, nalazi se u pritvoru u istoj ćeliji sa Kapetanom Draganom, generalom Borislavom Đukićem i kapetanom bojnog broda Pavlom Pantićem. Kada je Graovac stigao u splitski zatvor na Bilicama svi su zajedno prebačeni u veću ćeliju. Odvojeni su od drugih zatvorenika, odvojeno idu u šetnje, a i posete primaju u različito vreme od hrvatskih zatvorenika. Potiv Graovca je određen pritvor do 30 dana i vodi se istraga, jer je optužen da je bračnom paru Petru i Danici Šakić 1992. godine slomio tri

U Gornjem Zabrđu kod Ugljevika danas je održan skup svih učesnika rata iz ovog naselja i položeni vijenci na Spomen-obilježju za četiri poginula saborca i jednu civilnu žtrtvu odbrambeno-otadžbinskog rata. Predsjednik mjesne boračke organizacije Branislav Todorović rekao je na skupu da je u odbrambeno-otadžbinskom ratu učestvovalo 80 boraca iz Gornjeg Zabrđa. Predsjednik Skupštine opštine Ugljevik Đoko Simić istakao je da se održavanjem ovakvih skupova čuva sjećanje na heroje koji su se odazvali pozivu za odbranu srpskog naroda. On je najavio da će opštinsko rukovodstvo i ubuduće podržavati sve aktivnosti usmjerene na očuvanje tekovina borbe srpskog naroda za slobodu i za stvaranje i odbranu Republike Srpske. Izvor: SRNA   Vezane vijesti:

Nakon zatvaranja beogradskoga Kolektivnog centra, doskorašnji se korisnici, uglavnom izbjegli i raseljeni 90-ih, moraju sami snaći. Neki su očajne uvjete u barakama pristali zamijeniti stanovima za koje sami trebaju snositi režijske troškove, neki su prihvatili druga ponuđena rješenja, no pred svima je i dalje tegobna budućnost Početkom jula u beogradskom naselju Palilula zatvoren je Kolektivni centar Krnjača: ondje su, u nekoliko oronulih baraka između romskog naselja i odlagališta otpada, dva desetljeća i dulje životarile najnemoćnije žrtve ratne tragedije devedesetih, oni koji nakon protjerivanja iz svojih domova širom bivše državne zajednice nisu imali kamo i koji su vjerovali da će im Krnjača biti tek privremeno rješenje. Mnogima od njih, nažalost, to