Na Celjskom području gradnja pravoslavnih kapela i crkava pojavila se u periodu između dva rata. U banjama Golnik, Rogaška Slatina i Topolšica su već bile pravoslavne kapele, a u Celju je tek 1922. godine na inicijativu Cvije Zečevića nastala Srpska pravoslavna crkvena opština, koja je uključivala srez Celje, Šmarje pri Jelšah, desnu obalu Dravograda, Gornji grad, Slovenj gradec, Konjice, Laško, Krško i Brežice. U početku su imali obavljanje bogosluženja u sobi kasarne kralja Petra, premaloj za veće svečanosti, pa su zato zamolili gradsku većnicu za lokaciju, gde bi sagradili crkvu. Maja 1929. godine dobili su zemljište na Vrazovom trgu (danas je to Pozorišni trg). Uprava crkvene opštine je počela prikupljati

Povodom 23. oktobra, Dana oslobođenja Novog Sada u Drugom svetskom ratu, predstavnici Izaslanstva  odbrane Ruske Federacije su u novosadskoj kasarni Rečne flotile „Aleksandar Berić“ obišli grobove šestorice mornara Crvene armije koji su dali svoje živote tokom borbi za oslobođenje grada i čišćenja Dunava od zaostalih mina, saopštilo je Ministarstvo odbrane. Više od sedam decenija kasarski krug je mesto počivališta šestorice pripadnika Crvene armije, kapetana trećeg ranga Pavela Ivanoviča Denisova (1918-1945.), Grigorija Ivanoviča Pečerskog (1926-1945.), Alekseja Stoljareva (1918-1944.), Vjačaslava Жuka (1926-1944.) i još dvojice neimenovanih pripadnika crvenoarmejske Rečne flotile, „krasnoflotilaca”, iznad čijih se grobnica nalaze piramide sa zvezdom petokrakom. Mornari Crvene armije stradali su u operacijama razminiranja Dunava. Poslednji kontakt sa

Novi Sad danas obilježava Dan oslobođenja grada od fašizma u Drugom svjetskom ratu. Na današnji dan prije 73 godine, poslije trogodišnje okupacije u Novi Sad su ušle jedinice Narodnooslobodilačke vojske Jugoslavije/NOVJ/, a ubrzo potom i trupe sovjetske Crvene armije. Tog 23. oktobra 1944. godine oslobodioce je dočekao Novi Sad, s skoro uništenom industrijom, bez struje i trećinom stanovnika manje nego prije rata. Tokom okupacije više od 5.000 stanovnika Novog Sada ubijeno je na stratištima ili je poginulo u jedinicama NOVJ. Istovremeno, iz Novog Sada je protjerano više od 20.000 njegovih žitelja. U Novi Sad su aprila 1941. godine prvo ušle njemačke, a potom i mađarske trupe. Njemački i mađarski okupator odmah

Na skupu o prinudnom radu u Srbiji 1941-1944. otkriveni malo poznati podaci. NDH imala ugovor o isporuci radne snage u Nemačku Oko 300.000 ljudi iz Srbije deportovano je na prinudni rad u Nemačku za vreme Drugog svetskog rata, i još 200.000 njih kao ratni zarobljenici. U našoj zemlji je na prinudnom i obaveznom radu (obavljao se uz minimalnu nadnicu) godišnje angažovano 80.000 ljudi, od čega 30.000 u Borskom rudniku. Ove podatke iznela je istoričar Marija Obradović, na jučerašnjem međunarodnom skupu “Prinudni rad u Srbiji 1941-1944”, u organizaciji beogradskog Centra za istraživanje i edukaciju o holokaustu (CIEH) i berlinskog Humboltovog univerziteta. Ljudi su noću lovljeni po ulicama, i slati u Bor,

Otadžbina je nakon Aprilskog rata 1941 okupirana. Nažalost u narednim godinama otpora i antifašističke borbe ostavljena bez vazduhoplovstva, bez svojih „orlova“. Preostali vitezovi neba ako su mogli i imali priliku borili su se rame uz rame sa svojom braćom iz drugih rodova vojske. Jedinim mogućim načinom u tom momentu, četovanjem. Naravno borili su se svim srcem, isto onako kako su to radili i na nebu. Svi zajedno napravili su samo jednu grešku, nažalost skupo plaćenu. Ona iskrena pravoslavna duša poverovala je da u toj neravnopravnoj ali časnoj i pravednoj borbi mora da ima onih koji to vide i koji će joj biti  saveznici. To je bila istina imala ih je

Dolaskom „migova“, vojna saradnja s Rusijom dobija ovih dana novu dimenziju. Ali to nije prva konkretna pomoć ove zemlje Srbiji — najsvetlija se dogodila pre tačno 73 godine, tokom oslobađanja Beograda. Uz hrabru sovjetsku pešadiju, podršku sa Dunava dala je flotila koja je dobila ima Beogradska, i s ponosom je nosi već osmu deceniju, sve do Sirije. Da bismo otkrili kako to da baš i Beogradska brigada uništiva teroriste u Siriji, moramo da se vratimo u istoriju. Sovjetska vojska koristila je Dunav kao kičmu za uništenje fašista, njime su, uporedo sa pešadijom napredovali ka zapadu do Beograda, pa i dalje, tokom oslobađanja Evrope. Težište Dunavske flotile bilo je na rečnim oklopnim čamcima koji su vodili izuzetno teške borbe u Srbiji.

Malo je koji događaj iz perioda Drugog svetskog rata na prostoru nekadašnje Jugoslavije postao mesto tako žestokih i dugih sporenja u Srbiji, kao što je to slučaj sa Sremskim frontom… Sremski front je i posle sedam decenija još uvek otvoren. I dok ga pripadnici partizanskog pokreta predstavljaju ga kao „najveću oslobodilačku bitku i najveću pobedu naše armije u Drugom svetskom ratu“, dotle njihovi oponenti odgovaraju da je to bilo veliko i nepotrebno stradanje, te da je ova ratna operacija u stvari bila „klanica“ na koju je Tito smišljeno poslao desetine hiljada neobučenih srpskih mladića da izginu. Istoričari navode da su Nemci formirali front u sremskoj ravnici posle oslobođenja Beograda s

U galeriji Doma ratnih vojnih invalida predstavljena je izložba ratnih fotografija posvećena oslobođenju prestonice u Drugom svetskom ratu. Postavku koju je otvorio zamenik gradonačelnika Andreja Mladenović priredilo je Udruženje ratnih i mirnodopskih vojnih invalida povodom Dana oslobođenja Beograda. Događaju su prisustvovali gradski menadžer Goran Vesić, član Gradskog veća Radenko Durković i narodni poslanik Miodrag Linta, kao i predstavnici Ministarstva odbrane i Vojske Srbije. Mladenović je zahvalio udruženju što je sugrađanima pružilo priliku da vide fotografije od kojih su neke posle sedam decenija dostupne javnosti. – Dan oslobođenja Beograda veliki je praznik za našu prestonicu. To je bila velika i teška borba koja je odnela brojne živote kako pripadnika Narodnooslobodilačke vojske