Petar Baćović je rođen u Nikšiću 1898. godine. Njegova familija potiče iz sela Klenak u Banjanima i dala je nekoliko vojvoda, od kojih je najpoznatiji Maksim Baćović (1848-1876). Petar je tokom Prvog svetskog rata jedno vreme ratovao u odredu vojvode Koste Pećanca, a potom je, do kraja rata, bio komitski četovođa u Hercegovini. Istakao se i kao pripadnik struje koja je tražila ujedinjenje Srbije i Crne Gore. Gimnaziju je pohađao u Skoplju, Beogradu i Sarajevu, gde je maturirao. Prve tri poratne godine služio je u Subotici, kao policijski kapetan, a zatim postaje opštinski činovnik u Krnjaju (danas Kljajićevo), kraj Sombora. Uz rad je završio Pravni fakultet u Subotici i postao

Srednjobosanski korpus je pokrivao teritoriju od reke Bosne do Kozare na zapadu, na severu do Save, a na jugu do oblasti Zenice, gde se nalazio Zenički korpus. Tokom 1944. godine korpus je preimenovan u 1. srednjobosanski, jer je formiran i 2. srednjobosanski. Zajedno sa Bosanko-krajiškim korpusom, oni su pripadali Komandi Zapadne Bosne, na čelu sa pukovnikom Slavoljubom Vranješevićem. KOMANDA ZAPADNE BOSNE – GORSKI ŠTAB BR. 300 Komandant: major Slavoljub Vranješević Načelnik štaba: kapetan Sergije Жivanović Delegat Vrhovne komande za Zapadnu Bosnu: kapetan Borivoje Mitranović Član štaba: kapetan Manojlo Pejić Brojno stanje jedinica Komande Zapadne Bosne (Bosansko-krajiški, 1. srednjobosanski i 2. srednjobosanski korpus) krajem decembra 1944: najmanje 7.500 ljudi pod oružjem

Velimir Zarić iz Kačera, pripadnik Ravnogorskog pokreta, skrivao se punih 17 godina po šumama a njegovu priču zabeležio je književnik i novinar Antonije Đurić Ča­čak – Ve­li­mir Za­rić iz Ka­če­ra je je­di­ni pri­pad­nik „Rav­no­gor­skog po­kre­ta ko­ji je ostao u slo­bod­nim srp­skim pla­ni­na­ma pu­nih 20 go­di­na”. Za njim su Nem­ci tra­ga­li če­ti­ri, a sled­be­ni­ci Jo­si­pa Bro­za 17 go­di­na, ko­li­ko je od 1941. do 1961. pro­veo u šu­mi. Sve je to u pri­po­ve­sti „Naj­du­ži lov na čo­ve­ka” za­pi­sao ča­čan­ski knji­žev­nik i du­go­go­di­šnji no­vi­nar „Po­li­ti­ke” An­to­ni­je Đu­rić, u tek štam­pa­noj po­ve­sni­ci „Rav­no­gor­ci go­vo­re” („Du­hov­ni lug”, Kra­gu­je­vac, 2017). Sre­li su se kra­jem pro­šlog ve­ka u Mil­vo­ki­ju (SAD) gde je Za­rić ži­veo i ta­ko je na­sta­la

Izuzetno dragoceno svedočenje Dušanke Dišljenković, pesnikinje iz Niša, nekadašnje komunistkinje, partizanskog oficira… O Dražinoj korektnosti, držanju reči. Načela je rečenicu ali se zaustavila se na pola i o onome što znamo: kako su se oblačili u četničke uniforme i…činili ono što su činili. O tome kako je njen komandant Koča Popović na Neretvi potpisao sporazum sa Nemcima da pređu na drugu obalu i potuku četnike. I tako dalje. Ceo intervju sa Dušankom pogledajte u video klipu dole. Izvor: Srbin info Vezane vijesti: „Čuveni“ izveštaj koji je mnogima promenio mišljenje o Draži … Komnen Seratlić: Zapisnik sa sastanka Draže Mihailovića sa … Ruski istoričari: Pokret Draže Mihailovića nije onakav kakvim ga predstavljate u

Predsjednik izraelskog parlamenta /Kneset/ Juli-Joel Edelštajn zahvalio je Srbiji za čvrstu podršku protiv svakog ispoljavanja antisemitizma, kao i za njegovanje sjećanja na Holokaust. Na sastanku sa predsjednikom Narodne skupštine Srbije Majom Gojković, koja boravi u Izraelu, Edelštajn je istakao da je Zakon o otklanjanju posljedica oduzimanja imovine žrtvama Holokausta, koji je parlament Srbije jednoglasno donio 2016. godine, jedinstven i važan zakon, koji može da posluži kao uzor za sve zemlje Evrope. Predsjednici dva parlamenta razgovarali su o saradnji u oblasti ekonomije i založili se da dvije vlade posebno razmotre produbljivanje saradnje u domenu IT sektora, inovacija, građevine, poljoprivrede i turizma, saopšteno je iz Vlade Srbije. Gojkovićeva je ukazala da više

Društvo istoričara Srbije “Stojan Novaković” nedavno je objavilo knjigu “Nezavisna Država Hrvatska u Srbiji 1941”, autora Milutina Жivkovića. Knjiga donosi manje poznate činjenice o ustaškom režimu u Polimlju tokom prvih nekoliko mjeseci okupacije Jugoslavije u Drugom svjetskom ratu. Knjiga je nastala kao plod višegodišnjih istraživanja i rada na doktorskoj disertaciji i odnosi se na period ustaškog režima u Priboju, Prijepolju, Sjenici i Novoj Varoši od aprila do septembra 1941. godine. – Knjiga govori o jednom periodu u kome je režim iz Zagreba pokušao da pusti još jedan pipak na teritoriju Srbije, pored onog koji je bio u Sremu i koji je dosegao Zemun. Dakle, taj jedan pipak je trebalo da,

Poslanici Demokratske stranke Srbije su podneli Narodnoj skupštini Predlog Rezolucije o genocidu Nezavisne države Hrvatske nad Srbima, Jevrejima i Romima tokom Drugog svetskog rata. U danima kada je Srbija suočena sa povampirenjem ustaštva u Hrvatskoj, sistematskim zatiranjem sećanja na genocid izvršen u NDH, pa čak i njegovim otvorenim negiranjem, kao i falsifikovanjem činjenica o ratnim zbivanjima i izgonu Srba iz Hrvatske devedesetih, a istovremeno srpski politički vrh predlaže moratorijum na rasprave o prošlosti, podnošenje Predloga Rezolucije smatramo svojom političkom dužnošću i moralnom obavezom. Do pomirenja srpskog i hrvatskog naroda, kao preduslova trajnog mira i stabilnosti na našim prostorima, može da dođe samo ukoliko se istorijske činjenice ne falsifikuju, žrtve zločina

Nije ovo tekst o tome je li Milan Nedić heroj, ili izdajnik. Nije ovo tekst ni o tome treba li ga rehabilitovati, ili ne. Ovo je tekst o tome kako su upravo oni koji ga optužuju da je bio fašista – fašisti, da je bio kvisling i kolaboracionista – kolaboracionisti Domaća štampa pronemačkog opredeljenja puna je ovih dana „zgražavajućih“ fotografija sa skupa koji je u znak počasti Milanu Nediću u Beogradu organizovalo nekoliko ekstremno desnih grupa. Zgražavajuće je, zaista, da srpske patriote koje su se okupile da brane lik i delo Milana Nedića (o kojem ovom prilikom ne želimo da sudimo) dignu ruku u nacistički pozdrav. Sledbenici Nedića i Dimitrija

Marta je dojila bebu kada su nagrnuli na vrata njihove kuće u centru Novog Sada. Njen muž, mladi advokat iz bogate porodice, pokušao je da pravnim rečnikom i veštom retorikom dobije na vremenu u razgovoru sa “crnim perjanicama”. Izvadio je njihove uredno složene dokumente, verujući u priču o legitimisanju, ali za sekund su ti papiri bili iscepani i podrugljivo bačeni pred njima. Tri uniformisana lica, koja su tog 23. januara 1942. godine harala njihovom ulicom, nisu krila oduševljenje plenom kada su zakoračili u kuću. Kao hijene koje ne mogu sa sačekaju da žrtva iskrvari, radujući se gozbi, išli su od sobe do sobe, uzimajući u ruke sitne vrene stvari i

Istorijska istina je da su partizani iz današnje BiH bili najvećim dijelom Srbi, taj procenat se kreće iznad 60 odsto… Priredio: Nenad TADIĆ Nakon uvođenja u opticaj novih nacija i jezika na prostorima bivše Jugoslavije, pojavile su se i tendencije falsifikovanja istorije, pa su tako, odjednom, na strani antifašista bili svi osim Srba – onih koji su najgore prošli u ustaškoj državi i pod njemačkom okupacijom. 1942. GODINA – LIKA, BANIJA, KORDUN, SLAVONIJA: 90 ODSTO SRBA PARTIZANI  Međutim, podaci koji se još uvijek ne mogu falsifikovati /što ne znači da nema i takvih pokušaja/ pokazuju da su Srbi sa područja današnje BiH i Hrvatske činili najveći dio partizanskih jedinica. O

Diplomata Jovica Prodanović o srpsko-hrvatskom nasleđu Drugog svetskog rata. Videvši šta se događa sa Srbima, na ustanak se digli i Česi i Mađari Jasenovački logor nije bio jedinstven samo po tome što je bio jedina fabrika smrti u Drugom svetskom ratu koja nije bila pod upravom nemačkog Rajha, i u kojoj su hrvatske ustaše praktično golim rukama pobile stotine hiljada ljudi. To je bilo ljudsko gubilište čija je pojava 1941. učinila da se na ustanak protiv NDH dignu i lokalni Nemci, Mađari i Česi. Nemci su u Zapadnoj Slavoniji 1941. formirali odred Telman, i to je jedini slučaj tokom Drugog svetskog rata da etnički Nemci ratuju protiv Hitlerove osovine. PONOVO