Kako je manastir Prvog srpskog svetitelja postao albanski

Albanci su ovu srpsku crkvu preveli pod albansku pravoslavnu crkvu i poodavno o njoj govore kao takvoj i da nema nikakve veze sa srpskom crkvom.

Crnu ploču iznad glavnog ulaza u crkvu, na kojoj je bilo napisano ćirilicom ko je osnivač i ktitor svetinje su skinuli 2006. godine i na njeno mesto postavili belu ploču sa grčkim natpisom. Skinuta ploča sa srpskim natpisom danas se, istina, čuva u jednom muzeju u Tirani!

Ikonu na glavnom ulazu unutra su zamenili iz razloga što je na njoj ćirilicom bilo napisano ime svetog Jovana Vladimira. Sada na zamenjenoj ikoni je latinicom napisano „Shen Joan Vladimiri.“

Svete mošti kralja srpskog Jovana Vladimira, su posle dva veka (oko 1215. g.), u vreme blagovernog srpskog kralja Stefana Prvovenčanog, prenesene najpre u grad Drač, a nešto kasnije su prenesene u njegov manastir Svetog Jovana (albanski: Šin-Đon) kod grada Elbasana u srednjoj Albaniji. Svetiteljeve mošti počivaju i dan danas u manastiru Svetog Jovana Vladimira.

Svake godine o njegovom prazniku okuplja se masa vernog naroda, i na molitve Svetiteljeve mnoga isceljenja i blagodatne dare dobijala. I sav narod pravoslavni, i srpski i grčki i arbanaški, nazivali su svetog Mučenika čudotvorcem i mirotočcem.

Ko je bio Jovan Vladimir, prvi srpski svetac?

Jovan Vladimir je bio vladar Duklje i Srbije od oko 1000. do 1016. godine. Njegova vladavina odvijala se tokom dugotrajnog rata između Vizantije i Samuilovog carstva. Bio je u bliskim odnosima sa Vizantijom, što mu nije pomoglo da sačuva svoju zemlju od cara Samuila koji je osvojio Duklju oko 1010. godine.

Tom prilikom je kneza Vladimira utamničio u Prespi, prestonici svog carstva u zapadnoj Makedoniji.

Prema Ljetopisu Popa Dukljana, Samuilova kćerka Teodora Kosara je, zavoljevši zarobljenog kneza, molila oca da je uda za njega. Car je dao Kosaru za ženu Vladimiru, a zatim svog novopečenog zeta vratio na dukljanski presto da vlada kao njegov vazal.

Vladimir je bio poznat kao pobožan, pravedan i miroljubiv vladar. Nije se uključivao u veliki rat, koji je kulminirao 1014. godine vizantijskom pobedom nad Samuilom.

Car je nedugo nakon toga preminuo, a po naređenju njegovog sinovca Jovana Vladislava, koji je preuzeo vlast nad carstvom 1015. godine, Vladimir je ubijen 22. maja 1016. godine. Odrubljena mu je glava ispred jedne crkve u Prespi, gde je i sahranjen. Nedugo potom priznat je za sveca i mučenika, sa praznikom 22. maja, on je prvi srpski svetac.

Izvor: Vidovdan.org

Vezane vijesti:

Kako stoje Srbi u regionu – prikaz Izveštaja o pravima srpskog naroda 2017.

Matija Bećković: Smrt Njegoševa najveći je srpski poraz od Kosova, ali i novo rođenje