Hrvatska revizija i srpska amnezija

Hrvatski koncentracioni logori su od gubilišta srpskog i jevrejskog naroda postali „rehabilitacioni centri“, gde su se navodno rehabilitovali i kulturno uzdizali Srbi, Jevreji i ostali nepoćudni narodi. Za sve ono što su Hrvati učinili Srbima, oni su optužili Srbe. Tako su Srbi od žrtava postali agresori a natprosečno učestvovanje Srba u antifašističkom pokretu u Drugom svetskom ratu na prostoru avnojevske Hrvatske postalo je hrvatska vrednost.

U vreme hrvatske revizije, Srbi su imali amneziju prouzrokovanu mitom jugoslovenstva. Srbima je gotovo nepoznato da za prosečnog Hrvata, Jugoslavija predstavlja „Veliku Srbiju“. Zato su tamo Srbi jugoslavenskog opredeljenja nepoželjni i predstavljaju stalni remetilački faktor, čak i kada su tamo sada svedeni na minimum. Tu činjenicu javnost u Srbiji ne shvata i često na taj problem gleda sa mondijalističkih pozicija.

Kada je reč o srpsko-hrvatskim oružanim sukobima, u kojima je stradao veliki broj Srba, Srbi prave nerazumnu simetriju, gde najpre optužuju sebe i vlastito rukovodstvo, a onda usput i hrvatsko. Za Hrvate tu nikada nije bilo dileme – krivicu su isključivo prebacivali na srpski narod i srpsko rukovodstvo. Dok Srbi taj oružani sukob smatraju građanskim ratom, Hrvati to definišu „velikosrpskom agresijom“ države Srbije na državu Hrvatsku, iako one u tom vremenu nisu postojale kao međunarodnopravni faktor.

U tom vrtlogu izmenjenih vrednosti istorijskih činjenica u hrvatskoj ofanzivi i srpskoj defanzivi, Srbi iz Hrvatske su kao krunski svedoci hrvatskih zločina zauvek postali nepoželjni u Hrvatskoj, a često neshvaćeni u Srbiji.

Da nema povremenih histeričnih šovinističkih ispada hrvatskih političara, razmaženih branitelja i pevača Tompsona, teško da bi se u srpskim medijima pričalo o srpskom stradanju u Jadovnom, Jasenovcu, „Bljesku“ i „Oluji“.

Da je Dragan Marković Palma studirao u Zagrebu 1971. i živeo 1991. godine, ne bi mu palo na pamet da na socrealistički način pravi pomirenje Srba i Hrvata i nudi stipendije hrvatskim studentima na račun građana Jagodine. Možda je njegov san bio igranje srpskog kola sa Bandićem na zagrebačkom jezeru Jarun, ali to se nije ostvarilo, i ovo mu je najverovatnije poslednji službeni boravak u Zagrebu, ali i u Hrvatskoj u celini.

Vreme je da se Srbi probude iz jugoslovenskog sna, i da bar za početak popišu svoje žrtve i gubilišta i na taj način potomcima ostave trag o svom bivstvovanju i stradanju na prostoru Hrvatske u dvadesetom veku.

Đorđe Pražić,
Novi Beograd

Izvor: POLITIKA