Hrvatski logoraši iz ratova devedesetih godina prošlog vijeka zalažu se da ustaški pozdrav “Za dom spremni!” ne bude više osporavan i tvrde da je on, zapravo, pozdrav Hrvatskih odbrambenih snaga /HOS/ i hrvatskih boraca iz posljednjih ratova. Oni okrivljuju zastupnike SDP-a da u Saboru pokušavaju da “kriminalizuju pozdrav `Za dom spremni!`, koji je korišten u domovinskom ratu, njegovim izjednačavanjem sa ustaškim pozdravom koji se koristio tokom Nezavisne Države Hrvatske /NDH/”. Logoraši tvrde da je pozdrav “Za dom i poglavnika spremni!” bio ustaški pozdrav, a “Za dom spremni!” samo – “kraća izvedenica”. Njima je neprihvatljivo da “neki pojedinci u hrvatskom društvu” gledaju na aktuelna društvena događanja iz konteksta 1945. godine, uprkos,

Postoji jedan izraz u nas Srba, a nisam siguran da su ga Hrvati preuzeli i proglasili da je 100 % njihov, kao što inače to i rade sa srpskom imovinom, i od materije i od duha. I ispred svega kad je jezik u pitanju. A ako bi Srbi to negirali među Hrvatima, i samim svojim pukim prisustvom, ovi bi im za to oči vadili, i ne samo metaforično, kao što su po Dubrovniku ponosno nosili perle od srpskih očiju oko vrata, dok je vrhovni poglavnik, Ante Pavelić, na svom radnom stolu uvek imao korpicu svežih srpskih očiju, a u Zemun, na železničku stanicu, stizala su burad srpskih očiju, adresiranih na

Retko koja država ima tu „sreću“ da se graniči sa nacijom koja je stvarana na žrtvi njenog naroda i koja je gradila svoju „državu“ na otimanju njenih teritorija kao što je imaju Srbi i Rusi sa Hrvatima i Ukrajincima. Kroz istoriju ova dva naroda težila su da afirmišu svoju veštačku državnost na dezintegraciji srpskog i ruskog nacionalnog bića, na nasilnoj latinizaciji srpskog i ruskog jezika i pisma, na brutalnom unijačenju srpskog i ruskog pravoslavnog stanovništva. Na svaku ponuđenu srpsku i rusku ruku saradnje i prijateljstva Hrvati i Ukrajinci uglavnom su odgovarali neprijateljski, proterivanjem i preduzimanjem sile protiv ruskog i srpskog naroda. Na politiku mira oni su uzvraćali politikom rata i sukoba, a to čine

Istoriograf Radovan Kalabić rekao je Srni da izmjene Krivičnog zakona, koje je utvrdio Savjet ministara BiH, predstavljaju još jedan pokušaj narušavanja istorijske istine i neprihvatljiv pokušaj ozakonjenja daljeg decenijskog klevetanja srpskog naroda. „Srpski narod bi, pri tome, imao i zakonske sankcije“, istakao je Kalabić. On je ocijenio da se ta tema „spustila“ na nivo Savjeta ministata BiH, pošto na svjetskom nivou u Savjetu bezbjednosti UN, zbog ruskog veta, nije prošla britanska rezolucija o genocidu koja bi za sobom povukla i zabranu negiranja navodnog genocida na tlu BiH. „Ja mogu još samo da se zapitam – da li u tom Savetu /ministara BiH/ ima uopšte Srba“, rekao je Kalabić. On je

Nezavisno Kosovo, Republika Vojvodina, Nezavisni Sandžak, tzv. „Crnogorska nacija“ – ove ekstremističke ideje nastale su pod okriljen KPJ. Catena mundi otkriva kako su komunisti razbili državu srpskog naroda. /…/ Dok je KPJ verovala da je Jugoslavija „jedna nacionalna država“ i stajala „na braniku ideje nacionalnog jedinstva i sviju nacionalnosti u zemlji“, nikome nije smetala ni mala ni velika Srbija niti je postavljao pitanje koje su to zemlje srpske a koje nesrpske. Kada se počev od 1924, po nalogu Kominterne, KPJ počela da bori za ukidanje „velikosrpske hegemonije“, započelo je tugaljivo utvrđivanje koje su to zemlje nesrpske (slovenačke, hrvatske, albanske itd.), a koje jedino mogu biti srpske. Time su na posredan

U Hercegovini, ovom čudu od komada zemlje, po mnogo čemu tvrdom i siromašnom, ne samo po svojim kamenitim pejzažima, ali istovremeno i tako prijatnom, mekom i uvijek prijateljski nastrojenom, duhom prebogatom i vedrinom ljudskih srca osunčanom, gdje čovjek još uvijek ima brata, za radost i stradanje… Imali smo jednog starca, e taj je tek bio čudo, pravo čudo, od Gospoda nam darovano, među nama da se rodi, da nas uzdigne, odgoji, počasti svojom dušom koja je već odavno bila Gospodu bliža no ovoj vrletnoj zemljici, okrijepi blagom riječju i toplom molitvom, da se među nama, u ovom kršu zemno-nebeskom i upokoji, te legne u njega i odmori noge koje su

Poznati primeri posleratnih sudbina heroine Milunke Savić i Vojvode Жivojina Mišića i slične ili daleko teže ali malo poznate sudbine savremenih srpskih heroja iz ratova devedesetih godina, podstiču nas na razmišljanje kada će na javnu scenu stupiti odgovorna i patriotska vlast koja će poštovati učinak i značaj njihovih dela, i dati odgovarajući tretman svojim najvećim ratnim junacima… Članak o srpskoj heroini Milunki Savić[i] – najodlikovanijoj ženi-ratniku u Velikom ratu pred čijim bi pominjanjem imena – te žene gorostasnog junaka a skromne i blage srpske majke – trebali svi da ustanemo, podstakao me je, po ko zna koji put, da se zapitam kakav smo to mi narod. Zbog čega? Zato, jer se bliži