Serbian
Armenian
Croatian
Dutch
English
French
German
Greek
Hebrew
Hungarian
Italian
Norwegian
Polish
Russian
Slovenian
SpanishStiče se utisak da Tužilaštvo postupa diskriminatorno prema srpskim žrtvama i suprotno javnom interesu kada je u pitanju otkrivanje i krivično gonjenje izvršilaca krivičnih dela protiv čovečnosti i drugih dobara zaštićenih međunarodnim pravom (krivična dela iz članova 370. do 384. i članova 385. i 386. Krivičnog zakonika), lica odgovornih za teška kršenja međunarodnog humanitarnog prava izvršena na teritoriji bivše Jugoslavije od 1. januara 1991. godine koja su navedena u Statutu Međunarodnog krivičnog suda za bivšu Jugoslaviju, kao i izvršilaca krivičnog dela “Pomoć učiniocu posle izvršenog krivičnog dela“ iz člana 333 Krivičnog zakonika, ako je to krivično delo izvršeno u vezi sa nekim od prethodno navedenih krivičnih dela.
Najveći deo podataka i dokumentacije o tim zločinima, tokom 12 godina rada (1992-2003.), uz organizaciju Milivoja Ivaniševića i dr Milana Bulajića (direktora i 1992. osnivača Muzeja žrtava genocida), sakupio je jugoslovenski državni „Komitet za prikupljanje podataka o izvršenim zločinima protiv čovečnosti i međunarodnog prava“.
Nakon petooktobarskih promena, dr M. Bulajić je izbačen iz prostorija koje je koristio, a 200.000 prikupljenih dokumenata o zločinima nad srpskim stanovništvo, u prostorijama SIV-a III na N. Beogradu, preuzelo je Ministarstvo pravde Srbije.
Šest godina kasnije, sekretar i savetnik Tužilaštva i sekretar i savetnik Ministarstva potpisali su 28.04.2009. godine Zapisnik Br.: 700-30/08-05 o primopredaji pomenutih 200.000 dokumenata.
Na osnovu dokumenata nastalih u periodu april 1992-april 1993, napravljena je studija na 132 strane sa popisom oko 1000 zločina nad srpskim stanovništvom, sa dokazima, pod nazivom: „Memorandum o ratnim zločinima i genocidu u Istočnoj Bosni (područje Bratunca, Skelana i Srebrenice) počinjenim protiv srpskog stanovništva u periodu april 1992 – april 1993. godine“, koji se od 2. juna 1993. godine do danas nalazi neprocesuiran i zaveden u SB UN pod brojevima S/25835 i A/48/177.
Na pitanje postavljeno Tužilaštvu: da li poseduju navedeni „Memorandum“, stigao je odgovor (PI br. 13/24 od 18.11.2024.):* „nismo uspeli da pronađemo traženi dokument na srpskom jeziku“, i odgovor (PI br. 3/25 od 05.02.2025.)* … „da je nakon pregleda od strane javnog tužioca za ratne zločine utvrđeno da „nema podataka od značaja za postupanje Javnog tužilaštva za ratne zločine“.
Na nedavno pitanje šta je Tužilaštvo preduzelo do danas u vezi masakra srpskog stanovništva u selu Kravica za pravoslavni Božić 7. januara 1993. godine, kao i u vezi drugih zločina obuhvaćenih „Memorandumom o ratnim zločinima i genocidu u Istočnoj Bosni (područje Bratunca, Skelana i Srebrenice) počinjenim protiv srpskog stanovništva u periodu april 1992 – april 1993. godine“ – stigao j odgovor (PI br. 17/26 od 19.06.2026.)*: „ U odnosu na Vaš upit u vezi predmeta „Skelane“ i „Bratunac“, preduzimane su i preduzimaju se radnje u skladu sa zakonom, koje obuhvataju prikupljanje potrebnih obaveštenja, analizu i obradu raspoložive dokumentacije, kao i druge dokazne radnje u okviru predistražnog, istražnog i krivičnog postupka. Navedeni predmeti se i dalje nalaze u radu, a imajući u vidu prirodu krivičnih dela, složenost činjeničnog stanja, veliki broj potencijalnih učesnika i svedoka, kao i protek vremena od izvršenja krivičnih dela, postupanje u ovim predmetima je izuzetno kompleksno“.
U istom periodu, Tužilaštvo je pokretalo i okončavalo brojne postupke protiv najviših srpskih državnih funkcionera, civilnih i uniformisanih.
Za to vreme, kako se može pročitati na spomeniku u Kravicama, na tom području je od 1941. do 1945. ubijeno 6.469 Srba, a u periodu od 1992. do 1995. još 3.269 Srba, a da javnost nije upoznata sa presudama protiv počinitelja tih zločina.
Trenutno Tužilaštvo zastupa svoju optužnicu pred beogradskim sudom, protiv osam srpskih funkcionera iz Republike Srpske, pod optužbom da su odgovorni za smrt preko 1000 muslimana u Kravicama, na dan 13.7.1995. godine.
Na osnovu navedenog, stičemo utisak da se vrši diskriminacija srpskih žrtava čime se zadržava i stvara mogućnost za dalju satanizaciju i optužbe srpskog naroda, uz istovremeno brisanje pomena o žrtvama i rizik da se zločini, odnosno zločini u produženom trajanju, ponove na štetu srpskog naroda.
Elementi navedeni u podnesenoj pritužbi, sakupljeni su vrednim pro bono radom Advokatske kancelarije Radić iz Beograda na čemu je udruženje Jadovno 1941. izuzetno zahvalno.
Donosimo integralni tekst uložene pritužbe:
Vezani prilozi:
