Mirjana Stojisavljević: Velikim pokoljem do Velike Hrvatske ili tajna istorija ustaštva

Datum objave: utorak, 17 decembra, 2019
Veličina slova: A- A+

Obraćanje prof. dr Mirjane Stojisavljević na promociji knjige Akademika Vasilija Krestića “Genocidom do velike Hrvatske”, održane 16. decembra 2019. u prostoru Univerzitetske biblioteke u Banjoj Luci.

Mirjana Stojisavljević
FOTO: Jadovno 1941.

Poštovane dame i gospodo, dragi prijatelji i saborci, predstavnici udruženja Jadovno 1941, udruženja Baštionik, Krajiškog kulturnog centra “Sveti Sava” Banjaluka, odnosno Sabora krajiških udruženja koji je organizovao predstavljanje knjige akademika Vasilija Krestića  “Genocidom do velike Hrvatske”, povodom dana Srpske krajine u Banjaluci,  pomaže Bog!

Naslov mog izlaganja glasi:

Velikim pokoljem do Velike Hrvatske ili tajna istorija ustaštva

              1. Živimo u strogo kontrolisanom društvu u kome se svijest usmjerava na vrlo sofisticiran način, uz perfidno obesmišljavanje i eliminisanje preispitivanja nametnutih dogmi i autoriteta; u vremenu kada se putem rijeliti-programa promoviše koncept logora kao vrhunski vid savremenog čovjeka; u svijetu u kome naziv srpski Bošnjaci – ne može, a bosanski Srbi – može; u kome se ne preispituje činjenica da su komunisti 1944. godine strijeljali 72 pilota samo zato što su  služili Draži,  ali se ne žigoše ni ona  sasvim suprotna:  da je   ustaški komandant vazduhoplovstva postao  komandant Titove, partizanske eskadrile!

Da nije bilo ove užasne zablude sa Hrvatima, gdje bismo bili?

J. Dučić

             Naša svijest   puna je užasnih zabluda,  posebno onih  vezanih za Hrvate i  genezu genocida počinjenog od strane  kvislinške NDH nad Srbima,   osmišljenog još u vrijeme Habsburške monarhije, koji je otpočeo da se provodi sa prvim svjetskim ratom, da bi u vremenu 1941-1945. dobio razmjere velikog pokolja. Taj pomno planirani i po fazama provođeni genocid   okončao se 1995. godine  egzodusom Srba iz Hrvatske i etničkim čišćenjem koje je imalo razmjere etnocida.  Uprkos ovim razornim   promjenama devedesetih godina  čini se da  ni do danas  nije  dovoljno rasvjetljena  geneza provedenog genocida  kojem je cilj bio i ostao stvaranje etnički čiste velike Hrvatske.

             Jedan od rijetkih koji je uzeo na sebe zadatak da razobliči zlo koje je samo u drugom svjetskom ratu odnijelo preko milion nedužnih života je redovni član Srpske akademije nauka i umjetnosti Vasilije Krestić, čiju knjigu “Genocidom do velike Hrvatske” večeras predstavljamo.  Kao istraživač ove zabranjene teme koju je otvorio tekstom O genezi genocida objavljenim u Književnim novinama još 1987. godine, akademik Krestić se onda  i  danas, u ovom navodno postideološkom vremenu,  našao `ponovo pod prismotrom pa i pritiskom ne toliko politike i političara koliko novih medija i pojedinih nevladinih organizacija`, mondijalističkih, dakako,  koje su stekle dominantnu moć u kreiranju svijesti građana, predvođenih Sonjom Biserko, Natašom Kandić, Borkom Pavićević, Oliverom Milosavljević i drugima. Sve one  svojim razornim  antisrpskim djelovanjem i kritikom na račun Krestićeve geneze genocida kod Hrvata, svjedoče  kontinuitet ponašanja srpskih komunista od komunističkog do globalističkog poretka, mada, prema njegovim riječima, “pojma nemaju šta je nauka, naučni moral, istorijski metod, istorijska činjenica, šta je naučni rezultat , a šta falsifikat` (117).

       2.  Predstavljanje ove iznimno važne  knjige “Genocidom do velike Hrvatske” akademika  Krestića prilika je da se  još jednom  opomenemo da uzroci velikog progona Srba iz Hrvatske devedesetih godina nisu samo stvar odluke hrvatskog Sabora  da 22. decembra 1990. godine  Srbe od konstitutivnog naroda pretvore u nacionalnu manjinu,  već da je problem  uništenja čitavog jednog naroda   daleko dublji.   Srbi su  tu nasilnu odluku  primili zatočene percepcije ko su mu  neprijatelji, nesvjesni  da  će biti vinovnici završnog čina genocodnog projekta konačnog rješenja srpskog pitanja u Hrvatskoj putem etnocida.  Kao da su strašne istorijske lekcije koje su nam Hrvati dali u prošlom svjetskom ratu bile nedovoljne, premda su one  govorile u prilog postojanja genocidnog plana o totalnom uništenju Srba,  koji je otpočeo  da se provodi još za vrijeme aneksije Bosne i Hercegovine od strane Austrougarske. On se potom nastavio sa prvim svjetskim ratom, da bi  u doba NDH zadobio razmjere velikog pokolja, kako valja imenovati veliki zločin počinjen nad Srbima, zločin za koji su Hrvati do danas ostali nekažnjeni, kao što su to bili i nakon prvog svjetskog rata kada im je kralj oprostio veliku ratnu odštetu. Za razliku od fabrika smrti koje su radile u nacističkim konc-logorima uz korištenje gasnih komora,   specifičnost genocida  nad Srbima ogledala se u tome da je on proveden kroz veliki pokolj, što ovome magnum krimenu  daje upravo okultnu dimenziju žrtvoprinošenja Luciferu .

Promocija knjige Akademika Vasilija Krestića “Genocidom do velike Hrvatske”
FOTO: Jadovno 1941.

         Iznošenje pred javnost ove knjige koju je izdalo Udruženje za odbranu ćirilice “Dobrica Erić” iz Beograda, čiji je urednik ovdje sa nama,  upozorenje je Srbima da nikada više ne čekamo starog neprijatelja na utabanoj stazi,  dresirani i `poslušni kao stoka, kao ovce koje bleje, slepi kao nojevi koji zavuku glavu u pesak, koji puštaju da ih nosi struja, da ih odvedu do malja bez opiranja, bez suprotstavljanja, ne tražeći čak ni izlaz`, kako nas je donedavno opominjao veliki antiglobalista, ubijeni Saša  Marković, u svome testamentarnom djelu Manifest protiv imperije.

        Pred nama je istoriografsko djelo nulte kategorije,   koju je napisao najveći srpski istoričar s ciljem da se to veliko `zlo razobliči,  da se iskorijeni i nikad više ne ponovi`;   koji do danas  nosi stigmu da je zagovarao “teoriju krvi i tla”, da je  “tvorac teorije o genocidnosti  hrvatskog naroda” (173) i da je, kao takav, čak “ratni zločinac”. Ovakve kvalifikacije  izrečene sa `mnogo zlobe i političke podlosti`, pale su samo zato jer je akademik Krestić analizom istorijske građe nepobitno utvrdio da je veliki Pokolj, kako prema instrukcijama udruženja Jadovno  nazivamo zločin genocida počinjen nad Srbima u NDH, kao ideja  `odavno postojao u pojedinim  militantnim hrvatskim krugovima`.

           Genocid  je bio predviđen još na temelju hrvatskog državnog i istorijskog prava, davno prije prvog svjetskog rata, u okvirima Austrougarske monarhije,  tako da se ideja o genocidnom uništavanju Srba ne može pripisivati velikosrpskoj hegemonističkoj i šovinističkoj politici, što je bila zvanična shema hrvatske politike i istoriografije. Taj projekat stvaranja `etnički čiste i na raznim krivotvorenim papirima vijekovima sanjane velike, vjerski katoličke jedinstvene  hrvatske države`,  koju je valjalo `ostvariti nasiljem  putem hrvatizacije, prevjeravanja, izgona i fizičkog uništenja Srba`, Krestić je sagledao u kontekstu frankovačko-ustaškog ideološkog programa; onoga programa koji je  nastao na temelju “hrvatskog državnog i prirodnog prava” opravdavanog kojekakvim  istorijskim, prirodnim, etničkim, geografskim , ekonomskim,  geopolitičkim i drugim razlozima.  U svojoj geomaniji ovaj pravaški plan   imao  je velikohrvatske težnje o  etnički čistoj Hrvatskoj sa jednim, “političkim”, hrvatskim narodom,  u šta je uvrštena i “hrvatska Bosna”, kako je glasio naslov `zatrovane knjižice` sa podnaslovom “Mi i oni “tamo”, štampane 1907. godine u Sarajevu.

             Projekat koji  je smjerao na konačno rješenje srpskog pitanja uz demonizaciju Srba bio je pomno planiran, kao što je i zatiranje zločina nad Srbima bilo  planski provedeno tako da je svako pominjanje velikog zločina u zemlji bratstva i jedinstva proglašavano jezikom mržnje. Glavno pitanje kod Hrvata bilo je kako kroz naučne paragrafe kojim su nas preparirali i uvjeravali da je veliki pokolj bio deset puta manji, učiniti da Srbe od   nedužnih prikažu kao krivca, odnosno,  kako  počiniti  genocid, a pred svijetom ostati moralan.

            3. Akademik Krestić, uprkos pravoj političkoj kampanji koja je protiv njega vođena,   oslobodio je genezu genocida nad Srbima u HDH u kome je stradalo preko milion nedužnih života srpskih civila,  prapagandističkih teza koje je nametao unutrašnji okupator iz redova kroatokomunista i kroatomasona. Nije se radilo ni o kakvim protivhrvatskim nacionalističkim tezama kojima se potkopava bratstvo i jedinstvo, što mu je imputirano  u okolnostima `malo proučene i pogrešno naučene  istorije Srba u Hrvatskoj`, već o tome da je svojom neumoljivom analizom ušao u same korijene ovoga zla, u istorijske pretpostavke za nastanak genocida  u NDH, baveći se periodom do drugog svjetskog rata, čime je popunio prazninu  u istorijskoj nauci  koja je odnosila na pitanje “povijesnog zločina” zvanog  “veliki pokolj”. Naime, dok su s jedne strane postojale `čitave biblioteke o genocidnom uništavanju Srba, o broju žrtava, tehnologiji satiranja, logorima, jamama, ubicama, ustašama i njihovim zločinima` – “niko nije pokušao da objasni  kako je, kada , zašto  i s kojim ciljevima, nastala monstruozna ideja  i ista takva politika o genocidnom uništavanju Srba u Hrvatskoj, Slavoniji i Dalmaciji” (165-166).

           Ako ne želimo da dajemo antinacionalne i trivijalne odgovore  već da istinski  dekodiramo veliki pokolj, onda se, skupa sa akademikom Krestićem  mora ući u istragu   ustaštva u kome  Vatikan i rimokatolička crkva u Hrvata  snosi veliki   dio krivice. Međutim, iza  etnocida nad Srbima u Hrvatskoj počinjenog od strane ustaša  skrivala se tajna istorija ustaštva. Ona se nije ticala samo ideoloških stavova vođe pravaša Ante Starčevića, već mnogo više genocidnih stavova  Eugena Kvaternika, kao i franko-furtumaša Josipa Franka.  U tom pogledu valja se  debelo odmaći od teze  da je za ustaški veliki zločin  kriv isključivo Vatikan. Ustaštvo se ne može valjano protumačiti bez uzimanja u obzir činjenice da je veliki pokolj nad Srbima počinjen od strane ustaša imao okultnu dimenziju talmudske osvete nad Srbima tretiranih od strane judeomasona kao “malih Rusa”,  satanistički žrtvoprinošenih kroz veliki pokolj  paganskom bogu Baalu, tj. Luciferu.

       Rečeno bez autokolonijalne bijede kojom su zaraženi brojni srbisti, ideja o genocidu nad Srbima u Hrvatskoj sazrela je u franko-futumaškim redovima pohrvaćenih Hazara još u okvirima Austrougarske kada jača  ovaj najsrbofobniji pokret ikad oformljen protiv Srva, potekao  od strane  hazarsko-masonske kolonijalne mafije ophrvane mitom o nacionalnoj izabranosti Hrvata  kao “gospodujuće rase” u odnosu na Srbe kao nižoj rasi i “balkanskom smeću”. Ustaštvo, taj najmilitantniji klerofašistički i srbofobni pokret izraslo je na ideološkim osnovama Stranke prava koja je uvijek, radi, masonskim rječnikom kazano, “skretanja pogleda” u prvi plan isticala nominalnog osnivača  Antu Starčevića,  titulisanog za “oca” hrvatske domovine, po majci, Milici Bogdan, Srbina  kao i po ocu, poteklom iz pokatoličenih hercegovačkih Starćevića.

            Međutim ideološki tvorac genocidne mržnje prema Srbima, bio je  podjednako i njegov prvi saradnik  Eugen – Dido Kvaternik, pokatoličeni Hazar koji je stranačku ideologiju tjesno povezao sa klerikalnim redovima po mnogim nacionalno-političkim pitanjima, a naročito po pitanju  stvaranja velike u nacionalnom i vjerskom pogledu čiste Hrvatske  koja bi bila stvorena uz pomoć Habsburške monarhije. Ta ideja imala je svoje glasonoše u vrhovima rimokatoličke crkve, kod pokatoličenih Hazara, J. J. Štrošmajera, promotora ideologije jugoslovenstva  koja, prema Krestićevim riječima  “nije bila ništa drugo nego poseban vid velikohrvatstva “ (129). te kod pokatoličenih hazarskih biskupa Ante Štadlera i Bauera.  

         Pravaška judeomasonska ideologija u svojim  temeljima počivala je na genocidnoj mržnji prema Srbima koja se u drugom svjetskom ratu pretvorila u veliki pokolj nad Srbima, pokolj koji nije učinjen, i da se jednom već zna, u ime ideologije nacional-socijalizma. Poglavnik Ante Pavelić, inače mason i britanski agent,   čiji su  “doglavnici” bili dvojica pohrvaćenih Jevreja, Ivica Frank, sin Josipov i Slavko Kvaternik,  koji će imati čast da proglasi NDH kao hrvatski davno željkovani san, nije dakle bio član nacionalsocijalističke partije, pa prema tome nije bio idološki nacista već je kao vođa ustaša bio ideološki pravaš. Još kao gimnazijalac pristupio je stranci prava, čija je ideologija bila sazdana  na srbofobiji, na genocidnoj mržnji prema srpskom narodu , njegovoj kulturi, tradiciji i na potpunom negiranju  srpskih nacionalnih interesa u Hrvatskoj. Upravo pravaška ideologija  bila je temelj za stvaranje ustaškog pokreta koji je od strane nacista čak bio optužen za “judenprotektore”.

          Pisac političkog programa Stranke prava bio je Jošua Josip Frank, finansijski stručnjak iz Osijeka, Jevrejin, koji je nakon smrti Ante Starčevića 1896.  preuzeo Stranku prava i pod čijim rukovođenjem pravaši pojačavaju srbofobiju do mjere da je upravo Josip Frank   sklopio sporazum  sa najvišim vojnim krugovima u Beču  da će u slučaju rata sa Srbijom  povodom aneksije Bosne i Hercegovine, “glasno da se izvrši pokolj i iseljenje svih Srba u Hrvatskoj”.

        Stoga ne čudi što  su članove i simpatizere ustaškog pokreta zvali frankovcima,  po Josipu Franku, koji su s radošću dočekali prvi svjetski rat  kao priliku da se oslobode , kako su govorili, “vlaškog nakota” i “posrbica”, kojim  su pogrdno nazivali jugoslovenski opredijeljene Hrvate. U njihovom programu   te 1914. godine bilo je  istrebljenje Srba i razbijanje jedinstva hrvatsko-srpske koalicije, a među najbjesnijim   frankovcima bio je tada još nepoznat široj javnosti  Ante Pavelić,  koji je predlagao najradikalniji obračun sa Srbima. Najznačajniji ustaški ideolog bio je takođe osječki Jevrejin Ivo Korski. Sve što se do danas činilo u provođenju genocidne politike prema Srbima, rađeno je na platforni stranke prava i ustaškog pokreta iz nje proisteklog. Osnovni cilj stranke prava bio je stvaranje hrvatske države koja bi obuhvatala veliki dio Balkanskog poluostrava, tzv. “Velike Hrvatske”. Druga tačka pravaškog programa nalagala je uništenje srpskog naroda na teritoriji te hrvatske države.

        4.  Konačno je došlo vrijeme da se demistifikuje tajna ustaštva i njegove srbofobne ideologije iza koje se skriva tumor judeomasonstva i britanske genocidne politike prema Srbima. Genocidnu hrvatsku ideologiju krvi i tla osmislili su Josip Fran i frankovci , koji su u njenom provođenju upotrijebili upravo najvećim dijelom pokatoličene Srbe da budu njihova udarna pesnica.  U igri judeomasonske obmane, pomno kontrolisane od strane evroatlantske imperijalne elite,  sva krivnja bačena je na katoličku crkvu i od toga je preko knjige “Magnum krimen” Viktora Novaka stvoren masonski antiklerikalni mit  u posljeratnoj Jugoslaviji. Njome  je jednostavno skrenut pogled sa ustaštva na rimsku crkvu  i sva krivlja za genocid bačena na nju. Novak je stvar okrenuo tako da ispada da  je katolička crkva bila  nosilac i provodilac  ustaške ideologije te da je ustaštvo i nacizam jedno te isto, a nije o čemu svjedoči činjenica  da je  titova vlast organizovala suđenje Alojziju Stepincu da bi ga stavila u kućni pritvor dok nikada nije ni podigla optužnicu protiv vođe ustaša, Pavelića. Onoga istog koji je krajem 1930. godine u Italiji osnovao terorističku organizaciju “Ustaša – hrvatska revolucionarna organizacija” da bi mu prvi saradnik i duhovni vođa emigracije bio Ivan – Ivica Frank, sin pravaškog vođe Josipa Franka i Slavko Kvaternik,  pokatoličeni Jevrejin, Hazar, osnivač masonske lože Libertas, koju je povezao sa jevrejskom ložom Bnai Brit,  oženjen Olgov Frank, kćerkom Josipa Franka. Dvojica doglavnika (zamjenika) poglavnika Pavelića čija je supruga Mara takođe bila Jevrejka,  bili su upravo  Hazari Ivica Frank i  Andrija Betlehem. Šef, pak, ustaške tajne policije bio je Hazar Oto Krezimir dok je jedan od upravnika logora Jasenovac bio blizak Pavelićev prijatelj Hazar Ivo Hajnrih. Da bi Hazar Stevo Krajačić  nakon Brionskog plenuma  na otvaranju jasenovačkog spomenika srpskoj delegaciji u lice dobacio: Malo smo vas ovdje pobili!

      5.  Svoju analizu tajne istorije ustaštva na tragu franko-furtumaške ideologije ustaša, nasljednika  pravaša, tih najzvjerskijih u zlu zlikovcaca, predvođenih Antom Pavelićem,   nastavljamo tako što ustanovljujemo da su ustaše, prema Srđi Trifkoviću, prije drugog svjetskog rata u Njemačkoj tretirane kao separatistički i prokomunistički pokret. Ustaše u komunističkom pokretu nisu vidjele neprijatelja već doborodošlog saveznika u “slamanju kičme srBstvu i pravoslavlju”, kako stoji u drugoj tački sporazuma između ustaškog pokreta i Komunističke partije Jugoslavije koji su u Sremskoj Mitrovici 1935. potpisali ustaški prvak Mile Budak i titov emisar, Jevrejin Moša Pijade. Tri godine ranije, 1932. godine, Centralni komitet Komunističke partije Jugoslavije objavio je proglas  u kome “pozdravlja ustaški pokret i stalja se potpuno na njegovu stranu”.

          Tako su se komunisti, ideološki nastali na postavkama pokatoličenog Hazara Mordekaja Levija poznatijeg kao Karla Marksa, čiji je otac potekao iz rabinske porodice, potpuno izjednačili sa ustašama, nastalim na ideološkoj platformi Josipa Franka i frankovaca,  pa i u činjenju velikog zločina nad Srbima, u cilju stvaranja  kroatokomunističke Jugoslavije.  U vremenu bojkota srpske nacionalne i državne ideje koji je trajao od 1945 -1990. godine dva najkriminalnija i po Srbe najpogubnija pokreta, ustaški i komunistički, kao filijale iste hazarokratije,  imali su dakle, potpuno iste stavove po pitanju slamanja kičme srbstvu i pravoslavlju, jer su kao zločinačke institucije i organizacije osnovane sa ciljem genocidnog zatiranja srpskog nacionalizma poslušno ispunjavali  sve instrukcije hazarske angloameričke elite imajući u vidu da je kao njihov agent nastupao i Ante Pavelić, mason iz leže Libertas, kao i Tito, mason 33 stepena, obojica britanski agenti.

            Dakle, tajna istorija  ustaštva, ali i komunizma nezamisliva je bez britanskih judeomasonskih  uticaja i Britanaca koji su prema nedavno otkrivenim detaljima navukli  Dražu Mihailovića da povjeruje kako su upravo oni došli da ga spasu, a ustvari su ga isporučili u kandže Titu. Po Čerčilovim instrukcijama koje je Titu donio general Meklin 1943. godine, uoči konferencije u Teheranu, a u svrhu priznavanja partizanske vojske od strane saveznika i dovođenja komunista na vlast, komunistički lider je “Direktivom 765” regulisao ”fuziju ustaša u partizane” i rad “partizanskih trojki na likvidaciji četničkih komandanata korpusa i brigada”. Taj jezuitski tajni plan stvoren od strane Britanaca da od četnika napravi ratne zločince, Tito je izvršio po Čerčilovoj direktivi.

         Postavi li se pitanja: ko je skinuo anatemu sa ustaštva i odgovornost za najveći  ljudski  pokolj svih vremena nad Srbima prebacio iskučivo  na katoličku crkvu, odgovor je: nekadašnji klerikalac i mason Viktor Novak, autor knjige Magnum krimen, kojom je odradio posao komunistima koji su od 1944. u svoje partizanske redove primili 80. 000 ustaša, da bi ustaški komandant vazduhoplovstva postao komandant partizanskog vazduhoplovstva.

         Od osnutka iza ustaša je stajao zakulisni hazarsko-masonski ideološko-politički  lobi, onaj isti  koji je stvorio i ustaštvo i partizane. U tome je sadržana karakteristika hazarokratije na Balkanu, koja je tvorac dva antisrpska genocidna projekta stvorena sa isključivim ciljem zatiranja Srbstva i pravoslavlja. O ovome je vijek i više podanički ćutala naša nacionalno nesamosvjesna, a često i otvoreno antisrpski orijentisana  tzv. “srpska” elita,  dok se nije pojavio Vasilije Krestić okomivši se na Stranku prava i furtumaše kao instituciju hazarokratije, prožete  osjećanjem rasne preuzvišenosti i satanske žeđi za uništenjem Srba .

      6. Zaključak: U borbi istine i laži, pravde i nepravde, neutralnost znači pomaganje zlu, riječi su arhimandrita Pantelejmona.  Vrijeme je da se osvijestimo i deprogramiramo od velike laži koja nam je podmetnuta o ustašama kao proizvodu hrvatskog nacionalizma,   mada je ustaštvo  instalisano od strane hazarokratije radi zatiranja Srba kao “malih Rusa”. Naime, neoprostivo malo znamo o tome da je ta genocidna mržnja prema Srbima  rukavac  osvetničke, okultne mržnje talmudista  prema Svetoj Rusiji, mržnje koja ne prestaje da atakuje na Ruse.  Taj trnov vijenac  koji već 10 vijekova nosi  ruski narod kao predvodnik hristocentrične, ćirilične  slavenske civilizacije,  ponijeli su u dvadesetom vijeku i “mali” Rusi, kako Srbe doživljava zapadna evroatlantska iluminatska elita i njena kultura. O tome nam podrobno može da govori naš večerašnji gost, gospodin Gojković, prevodilac fundamentalne knjige Tatjane Gračove, “Sveta Rusija protiv Hazarije”.

        Kao u svakoj velikoj obmani, tako je i u slučaju ustaštva i projekta Velike Hrvatske koja bi prema megalomanskim težnjama vođe hadezeovaca Franje Tuđmana, obuhvatala Bosnu i Hercegovinu, neprobojnim zidom dobro sračunatog ćutanja obavijena je istina o  hazarskim korijenima ustaštva.   Okovan nam je bio um i naše duhovne oči da ne vidimo ko su pravi projektanti ustaštva i njihovog velikog zločinačkog plana o istrebenju čitavog jednog naroda; plana poteklog iz  genocidne mržnje prema čitavom jednom autohtonom i starostavnom narodu  kome je stavljen trnov vijenac  zato što su simbolizovani kao “mali Rusi”.

          Tome je kumovala posljeratna kroatokomunistička vlast i njena prva sluškinja,  istoriografija,  da ne saznamo punu istinu  o pravim pokretačima velikog pokolja,  poteklim od frankovaca; tim ostrašćenim protivnicima  koji su  u svojoj patologiji osmislili logore smrti ne samo za odrasle nego i za srpsku djecu nad kojim su se bestijalno iživljavali  zato što nisu istovjerni.  Djeca oteta od majki  odvođena su  u konc-logore i umorena užasnom smrću,  dok je ostatak preveden u katoličku vjeru, da bi potom spiskove pokatoličene djece nakon rata OZNA uništila kako se nikad ne bi znalo o razmjerama prisilnog pokatoličavanja srpske nejači.  I o tome večeras govorimo,  sve kako bismo umanjili memorocid kojim je okovana naša svijest,   u kojoj je za početak neophodno učiniti istorijsku prepravku i Magnum crimen preimenovati u  Veliki pokolj srpskih civila od strane ustaša. Onih koji su   tijesno sarađivali sa Titovih partizana da bi  posljeratnim suđenjem Stepincu i nesuđenjem Paveliću,  masonizovani kroatokomunisti ispregli  od odgovorbosti ustaše za veliki pokolj nad Srbima.

          Time je bila obesmišljena svaka srpska potraga za istorijskom pravdom i valjanom rekonstrukcijom velikog pokolja,  sramno zabetiniranog od strane i danas  jugoslovenstvujušćih srpskih istoričara. Onih koji su, čast velikom Vasilu Krestiću,  povjerovali progandističkim tezama Vikora Novaka  koji  nam je  podmetnuo  katoličku crkvu i njenih 1300 sveštenika koji su okrvavili ruke u velikom pokolju,  kao jedino odgovoronih za veliki zločin,  dok su ustaše oprali od odgovornosti za genocid  učinjen preko pokatoličenih i i poturčenih  Srba. Ustaše su bile  predstavljene kao teroristička organizacija  koja je kopirala naciste, mada se radilo o autohtonoj hazarskoj organizaciji kakva je ostala do danas. Čak  joj je bilo pripisano da je prožeta antisemitizmom iako su same ustaše od strane nacista bile etiketirane za judenprotektore.

      7.   Veza Jevreja i ustaša nije samo stvar prošlosti nego i sadašnjosti. Postavi li se pitanje ko je obnovio ustaštvo u drugoj nezavisnoj državi Hrvatskoj, dobijamo odgovor da su to  upravo bili Hazari, poput Slavka Goldštajna koji je devedesetih godina prvi odlazio u ustašku emigraciju da je pozove u domovinu.

           Ko u današnjici predvodi ustaštvo u Hrvatskoj, odgovor je:  Ivan Švarc, Judeohazar, jedan od najglasnijih ustaša u današnjoj Hrvatskoj, predvodnik Nove hrvatske desnice. U  odrednici “Judeohazar”  sadržana  je tajna istorija ustaštva kao ekspoziture hazarske mafije koja bi  da vlada cijelim svijetom zavodeći svoj konclogorski, robovlasnički poredak; onaj tzv. anglocionistički poredak kojim se  navješćuje  uspostavljanje judeomasonske civilizacije koja već sada iščekuje  ustoličenje novog mesije koga mi pravoslavni nazivamo Antihristom.

                   Braćo i sestre, zahvaljujem na ukazanoj pažnji.

Pogledajte još:

Pomozite rad udruženja Jadovno 1941.

Napomena: Izneseni komentari su privatna mišljenja autora i ne održavaju stavove UG Jadovno 1941. Komentari neprikladnog sadržaja će biti obrisani vez upozorenja.

KOMENTARI

Jedan komentar za Mirjana Stojisavljević: Velikim pokoljem do Velike Hrvatske ili tajna istorija ustaštva

  1. Mile Cubrilovic je napisao:

    Jos jednom veliko Hvala akademiku Vasiliju Kresticu na promociji knjige i rasvjetljavanju ustastva do velike Hrvatske

Ostavite odgovor

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Neophodna polja su označena *

Top