Novopronađena dokumenta iz Vatikanskog arhiva, i ona koja se odnose na papu Pija 12, i neka neposredno povezana sa interakcijom između Rimske kurije i NDH, koja bi takođe trebalo obelodaniti, bitno otežavaju i samu pomisao na kanonizaciju nadbiskupa Alojzija Stepinca, kaže dr Darko Tanasković, orijentolog i bivši ambasador Srbije u Vatikanu. Dokaz da je Vatikan još tokom Drugog svetskog rata znao za zločine u koncentracionim logorima stigao je direktno iz Vatikanske arhive u obliku pisma koje potvrđuje da je Euđenio Paćeli, papa Pije Dvanaesti, bio upoznat sa masovnim istrebljenjem Jevreja. Zapisi iz Vatikana ruše mit o Stepincu Otvaranje arhive pape Pija, koja se odnosi na period Drugog svetskog rata, moglo bi tako

Ovaj Šantićev stih danas najžurnije i najsnažnije odzvanja nad 2641 mjestom genocida, 84 jame užasa, 47 logora smrti i 84 zone istrebljenja srpskog naroda u Drugom svjetskom ratu širom Bosne i Hercegovine i savremene Republike Hrvatske. Piše: Goran Lučić Protiv grobova se može boriti, itekako. Završni čin sveobuhvatnog genocida, plod ogoljeno-prečistog zla, ostvaruje se onog časa kada se ponište grobna polja masovnog uništenja. Danas se pred srpskom sviješću i naučnom trezvenošću žele izmijeniti zvanično ustanovljene brojke genocida nad Srbima (jer samo brojevi svjedoče o razmjeru stradanja) i podaci o sumi genocidnog zamaha kojim je tako duboko rasporeno srpsko biće u Drugom svjetskom ratu da se ne može s nadom izustiti

Predsednik Upravnog odbora Muzeja genocida u Beogradu, episkop slavonski g. Jovan Ćulibrk se stalno poziva na podatke o stradanju Srba, Jevreja i Roma u Jasenovačkom sistemu hrvatskih logora smrti koje poseduje taj muzej. On je ujedno i član komisije, postavljen od strane Srpske pravoslavne crkve za razgovore sa rimokatolicima o zločinima Alojzija Stepinca, nadbiskupa zagrebačkog za vreme Drugog svetskog rata. Savezno ministarstvo za rad, zdravstvo i socijalnu politiku tadašnje Jugoslavije je 1964 godine pokušalo da izvrši popis svih žrtava hrvatskog genocida u Jugoslaviji, u toku Drugog svetskog rata. Odluka da se izvrši popis žrtava doneta je na zahtev boračkih organizacija Jugoslavije. U dnevnom listu POLITIKA je objavljen formular u koji

Istorijsku istinu da je nad srpskim pravoslavnim narodom u NDH, kao i nad Jevrejima i Romima, počinjen genocid, ne može poreći nikakva laž, poručuje Sinod SPC. Srpska pravoslavna crkva u potpunosti odbacuje izjavu, ali i sve druge slične izjave, koje relativizuju genocid izvršen nad Srbima, Jevrejima i Romima na teritoriji Nezavisne države Hrvatske (NDH), navedeno je u saopštenju SPC. Sveti arhijerejski sinod prati medijsku kampanju koju je, reciklirajući jednu staru i potpuno netačnu izjavu o broju srpskih žrtava u genocidu nad Srbima, Jevrejima i Romima na teritoriji NDH, pokrenuo sarajevski portal, a prihvatilo na desetine portala, koji objavljuju naslove poput “Mit o 700.000 Srba ubijenih u Jasenovcu ruši upravo Srpska

U posljednje vrijeme vrši se ne samo revizija broja žrtava, nego i revizija istorije. Sad se više ne zna ko je dobio, a ko izgubio Drugi svjetski rat i to je prava katastrofa. Piše: Svjetlana Đuričić Kazao je ovo u intervjuu za “Glas Srpske” istoričar i magistar vojnih nauka Antun Miletić iz Beograda te naglasio da se revizijom bave i mnoge državne ustanove u Srbiji. GLAS: Šta stoji iza tih pokušaja revizije istorije i zašto se uglavnom pokušava umanjiti broj srpskih stradalnika u Drugom svjetskom ratu, a najviše u Jasenovcu? MILETIĆ: Zato što je najviše Srba ubijeno u Jasenovcu. Srba je najviše bilo i u partizanima, dvije trećine je bilo

Insistiranje na akribičnosti prilikom utvrđivanja broja stradalih Srba u Jasenovcu, logoru anihilacije svake akribičnosti, dovelo je do (po)grešnih brojeva, suprotno namjeri revnosnih istraživača, ali sasvim u skladu sa namjerom ustaških zlikovaca i savremenih revizionistčkih (post)ustaških agitropovaca, svih triju vjerozakona. Tako se u “akribičnosti” popisivača jasenovačke nekropole “potkrao” još jedan zaborav. Obnavljanjem zaborava u “akribičnim” brojevima, jasenovačke žrtve dvostruko su pogubljene. Prvim pogubljenjem nanošena je patnja žrtvama, dok se njihovim drugim pogubljenjem, gubljenjem u umanjenim brojevima, nanosi patnja živim em-pa(m)tiocima Jasenovca – sadašnjim i svim budućim, iživljavanjem nad njihovim pamćenjem i njihovim osjećanjima. Tako se tobože naučno savjesna matematika zločina – ni najmanje slučajno – preokreće u zločinačku „matematiku“, kojom se