U akciji fočanskog Planinarskog društva “Zelengora”, 28 planinara iz Foče i Istočnog Sarajeva odalo je poštu srpskim junacima na Kajmakčalanu, a nakon toga, njih 15 se uspješno popelo i na najveći vrh Grčke-Mitikas na planini Olimp. Planinari su u spomen-kapeli i spomen-kosturnici, koje se nalaze na samom vrhu Kajmakčalana na planini Nidže, odali počast i zapalili svijeće za nekoliko hiljada srpskih vojnika poginulih u osvajanju neprijateljskih položaja u Prvom svjetskom ratu. Planinarsko hodočašće na Kajmakčalan, na 2.521 metar iznad mora, organizovano je povodom jednog vijeka od velikog rata i 101 godine od proboja na Kajmakčalanu, koji je izvršen u septembru 1916. godine. Predsjednik “Zelengore” Karlo Šimović kaže da su planinari

Ministar za rad, zapošljavanje, boračka i socijalna pitanja Srbije Zoran Đorđević predvodio je u Pirotu srpsko-grčku komemorativnu svečanost posvećenu stradalim borcima u Prvom svjetskom ratu. Đorđević je naglasio da Srbiju i Grčku vezuju brojni istorijski događaji kroz koje je stečeno međusobno povjerenje i iskreno prijateljstvo dvije države, istakavši da su Srbi i Grci oduvijek saveznici i da nikada nisu bili neprijatelji. “U najtežim vremenima, u vreme rata i u vreme mira, bili smo jedni uz druge. Veze između naših naroda jačaju i brojni stradali heroji koji su svoj večni mir našli u Grčkoj i Srbiji”, rekao je Đorđević. On je dodao da Srbija i Grčka brinu o dostojanstvenom čuvanju uspomene

Danas je 103. godišnjica najkrvavijeg okršaja Velikog rata — Bitke na Mačkovom kamenu. Sudar austrougarskih agresora i golobradih srpskih mladića završen je obostranim porazom, jer pobedom ne možemo nazvati stradanje čitave jedne mladosti. Ceru i Kolubari pevaju se pesme, prenose se priče, štampaju knjige, a Mačkov kamen skromno šapće o rekama krvi i prekinutom sazrevanju tadašnje srpske omladine. Svojom autobiografijom Đorđe Karađorđević svedoči o ovim tmurnim danima, ali i njega istorija briše, i njegovo ime bledi, kao da je to usud hiljada onih kojima sudbina dodeli najkrvaviji viteški zadatak, tešku pogibiju bez dugotrajne slave. Svedoci najstrašnijeg vojničkog stradanja izgleda nisu slučajno manje „popularni”. Postoji verovanje koje kaže da su se

Nije baš uobičajeno da se nešto poklanja čitavoj zemlji, ali je upravo to slučaj sa romanom o najslavnijoj vojnoj jedinici koju smo imali. Novinar „Blica“ Darko Nikolić, u čijim tekstovima uživate na sportskim stranama našeg sajta, ne piše samo one emotivne priče o sportistima, već i aktivno istražuje srpsku istoriju. Poslednje tri godine je, pored toga što radi u našoj redakciji, posvetio istraživanju o Gvozdenom puku i, uz pomoć priloga darodavaca, knjigu je odštampao, ali je ne prodaje. Deli je besplatno. Interesovanje za ovu rekonstrukciju svakodnevnog života vojnika Gvozdenog puka, ali i života običnog naroda u Srbiji počev od 1912. kada su počela ratna zbivanja na ovim prostorima u 20.

Čačak – Kad su u rodnome selu čuli pozivara kako se glasi koliko ga grlo nosi – „E – hej, narode, počela mobilizacija, javljajte se vojsci” – sva četvorica Gredeljevića spremiše se dok dlanom o dlan. Oca ne imadijahu više, no se pozdraviše s majkom, pa zbogom. – Te 1912. niko nije bio posebno pozivan i niko izostao, svi su čuli onu zapovest s ćuvika, te i braća s mesta kretoše iz zavičajnih Stragara kod Užica, u vojnu, u boj. Jovan, Tiosav, Sava i Mijat. Prva trojica zagrliše dečicu, četvrti i najmlađi tek se bejaše oženio – pripoveda za „Politiku” Antonije Đurić, književnik iz Čačka. On je pre ravno četiri decenije

U okviru već tradicionalnog pohoda na Olimp, Planinarsko društvo “Zelengora” iz Foče ove godine prvi put organizuje i uspon na Kajmakčalan, da bi se povodom jednog vijeka od Velikog rata planinari poklonili junacima jedne od njegovih najvećih bitaka. Na hodočašće junacima sa “Kapije slobode”, kako su Srbi u Prvom svjetskom ratu nazvali vrh Kajmakčalana, krenuće 28 planinara, od kojih je 25 iz Foče i troje iz Istočnog Sarajeva. Predsjednik Planinarskog društva “Zelengora” Karlo Šimović ističe da je ovo dosad najmasovnija akcija ovog društva van granica BiH. “Iz Foče krećemo sutra poslije podne, a na Kajmakčalan, najviši vrh planine Nidže na granici Grčke i Makedonije, penjemo se u subotu, 16. septembra.

Ak­tu­el­na go­di­šnji­ca Pr­vog svet­skog ra­ta, ko­ju će svet obe­le­ža­va­ti do 2018, pri­li­ka je da se pod­se­ti­mo naj­va­žni­jih me­sta u ino­stran­stvu na ko­ji­ma su sa­hra­nji­va­ni srp­ski voj­ni­ci. Na ne­ki­ma od naj­po­zna­ti­jih po­či­va­li­šta, po­put Ma­ut­ha­u­ze­na u Austri­ji, so­lun­skog Zej­tin­li­ka i grč­kih ostr­va Krf i Vi­do ili Kaj­mak­ča­la­na u Ma­ke­do­ni­ji, po­čast su oda­li i zva­nič­ni­ci na­še ze­mlje. Po­me­nu­ti me­mo­ri­ja­li su, me­đu­tim, sa­mo de­lić ba­šti­ne ko­ja ob­u­hva­ta vi­še od 500 lo­ka­ci­ja u 40 dr­ža­va sve­ta, gde su po­ko­pa­ni voj­ni­ci iz bal­kan­skih ra­to­va i oba svet­ska ra­ta. Ta­ko ka­zu­ju po­da­ci iz po­pi­sa ko­ji je za pro­je­kat „Ba­šti­na rat­ni­ka” sa­či­nio isto­ri­čar De­jan Ri­stić, osni­vač slu­žbe za za­šti­tu voj­nih me­mo­ri­ja­la i me­sta stra­da­nja pri Mi­ni­star­stvu ra­da i

Na desnoj obali Drine, na lokalitetu Crna stijena u Studentskoj ulici u Foči, postavljena je spomen-ploča za 19 Srba iz Čelebića koje su austrougarski okupatori strijeljali 2. septembra 1914. godine. Predsjednik Inicijativnog odbora za postavljanje spomenika, odbornik u Skupštini opštine Foča Жarko Todović rekao je da će spomen-ploča čuvati od zaborava nedužne civile. “Oni su dali živote za našu slobodu i ovo je najmanje što možemo da uradimo za njih. Жelim da zahvalim opštini Foča koja je omogućila podizanje spomenika, preduzeću `Prezent` koje je obezbijedilo radnu snagu i doniralo betonsko postolje, kao i kolegama odbornicima koji su finansijski podržali inicijativu”, rekao je Todović. U avgustu i septembru 1914. godine Austrougari

Koliko je današnje vreme slično onom pred početak Prvog svetskog rata, a koliko se od njega razlikuje? Brojni sukobi u svetu, od kojih neki prete da prerastu u globalni sukob, usporavanje globalizacije, izolacionizam i kidanje trgovinskih veza i ugovora, ograničavanje imigracije i mnogi drugi razlozi navode brojne intelektualce da zaključe da današnji svet podseća na onaj pred Prvi svetski rat. Na opasnost od globalnog sukoba već ranije su upozoravali nemački nobelovac Ginter Gras i papa Franja, a izveštaj Džoša Fajnmana, glavnog ekonomiste jedne od najvećih svetskih investicionih kompanija „Dojče aset menadžmenta“, koji je objavljen početkom godine, kaže da bi svet mogao da se narednih decenija nađe u fazi usporavanja i kočenja globalizacije. To nije ništa novo i slično je onome što se događalo u godinama koje su prethodile Prvom

Posle jednog veka razrešena nepoznanica oko imena poslednjeg dela Nadežde Petrović, nastalogu Velikom ratu. Slika prikazuje šatore poljskog saniteta Dunavske divizije Na čuvenoj slici “Valjevska bolnica”, poslednjem delu slavne srpske slikarke Nadežde Petrović, nastaloj u Velikom ratu, nije prikazan, kako se ranije smatralo, bolnički objekat u Valjevu, u kom je ona bila medicinska sestra i umrla od tifusa. Slika najverovatnije prikazuje šatore poljske bolnice Dunavske divizije u trenutku kada je, početkom jeseni 1914. godine, bila locirana u Peckoj, kod Osečine. Nadežda je tu bila angažovana tokom bitaka na Drini. Ustaljeni naziv slike, tako, ipak nije greška. U zajedničkom radu “Nadeždina Valjevska bolnica – vreme i mesto nastanka”, predstavljenom na međunarodnom

Za restauratorske i konzervatorske radove na jednom od tri najvažnija srpska groblja iz Prvog svetskog rata država izdvojila 2,4 miliona dinara. – Na Starom vojničkom groblju u Šumaricama sahranjeno je i više desetina austrougarskih i nemačkih vojnika Kragujevac – Staro vojničko groblje u okviru memorijalnog kompleksa u Šumaricama, koje je formirano još u drugoj polovini 19. veka tokom srpsko-turskih ratova, konačno je obnovljeno i sređeno. Poslednji restauratorski i konzervatorski radovi završeni su juče po podne, kada su majstori sremskomitrovačke firme „Granit Liješće” mastilom ispisali imena poginulih vojnika i natpise na sačuvanim kamenim spomenicima. Stari drveni krstovi zamenjeni su betonskim, a čitava površina groblja na kome se danas nalazi stotinak humki biće

Ovo je izuzetno zanimljivo i važno za razumevanje svega onoga što nam se dešavalo, što nam je dolazilo i dan danas dolazi s hrvatske strane. . Jovan Dučić o periodu od aneksije Bosne i Hercegovine 1908: ❝ Aneksija je teško pogodila Srbiju i Crnu Goru, koje su za njih jedine i više nego jednom ratovale, a tako isto i srpski onamošnji narod, koji nije nikad ni prestajao da diže veće ili manje ustanke. U Hrvatskoj, naprotiv, Zagreb, koji je uvek za sebe govorio da je ‘carske vere’ i oduvek pevao pesme nalik na onu Okruglićevu: “ Ko će tebe, majko hranit’, kad ja odem cara branit’ „, bio je, naprotiv,