Muslimanska ratna propaganda trudila se od samog početka sukoba u BiH, da predstavi Srbe kao agresore koji čine genocid nad muslimanskim stanovništvom. Podršku je našla i kod mnogih zapadnih medija i novinara, koji su slijedeći instrukcije svojih vlada ili za novac, učestvovali u medijskoj satanizaciji srpskog naroda pred svjetskom javnošću. Tek godinama nakon završetka rata u BiH, na svijetlo dana isplivavaju dokumenti i činjenice, koji razotkrivaju sve laži i falsifikate kojima  se služila muslimanska ali i hrvatska strana  tokom rata. Još prije ikakvih ratnih sukoba u BiH, tokom 1991. godine, muslimansko vođstvo počelo je da govori o genocidu nad Muslimanima. Tako je već 25. 01. 1991. godine, SDA objavila proglas

U mjesnoj zajednici Mezgraja Gaj kod Ugljevika služen je parastos za pet poginulih boraca i dvije civilne žrtve odbrambeno-otadžbinskog rata čija su imena uklesana na spomen-obilježju u ovom mjestu. Paljenjem svijeća i polaganjem vijenaca, počast poginulima odali su članovi porodica, rodbina, prijatelji, predstavnici opštine Ugljevik, Boračke organizacije i političkih stranaka. Načelnik opštine Ugljevik Vasilije Perić zahvalio je mještanima Mezgraje za doprinos u odbrani ovog kraja i Republike Srpske i istakao da je obaveza srpskog naroda da izrazi poštovanje onima koji su život dali za stvaranje Republike. Predsjednik Boračke organizacije opštine Ugljevik Jovan Marinković istakao je da nikada neće biti zaboravljen zločin nad nedužnim civilima i žrtva poginulih boraca. „Ovaj zločin

Na današnji dan 1995. počela je NATO agresija na Republiku Srpsku u kojoj je ubijeno više od stotinu civila. Broj ubijenih civila i vojnika od strane NATO pakta neće nikada biti precizno utvrđen jer stanovništvo i danas umire od malignih bolesti kao posledica korištenja municije sa osiromašenim uranijom. U jeku ratnih dejstava i borbe za odbranu Republike Srpske, na Vojsku Republike Srpske, a koja je držala front od oko 1.100 kilometara, obrušio se pored takozvane „Armije BiH“, HVO i vojske Hrvatske, još jedan neprijatelj. 30. avgusta 1995. godine je počela NATO agresija na Republiku Srpsku pod nazivom „Namerna sila“. Agresija je prekinuta 12. i 13. septembra zbog lošeg vremena, a

Koordinacija srpskih udruženja porodica nestalih, ubijenih i poginulih lica sa prostora bivše Jugoslavije saopštila je, povodom 30. avgusta – Međunarodnog dana nestalih, da u regionu postoji „zavjera ćutanja“ i „kultura nekažnjivosti“ ratnih zločina nad srpskim narodom. Iz Koordinacije podsjećaju da je mnogo vremena proteklo od ratova, a porodice žrtava nisu dobile pravdu i vjerovatno je nikad neće dobiti, ali da brigu i saosjećanje društva i države, žrtve mogu i moraju dobiti. U saopštenju se napominje da pitanje memorijalizacije, odnosno dostojnog spomen-obilježja svim žrtvama, kao i pitanje satisfakcije porodicama žrtava u Srbiji još nije riješeno. Iz Koordinacije navode da se u regionu danas, prema podacima Međunarodnog komiteta Crvenog krsta, traži još

Nekadašnji komandant Petog korpusa takozvane Armije BiH Atif Dudaković bio je prvi na listi prijavljenih Haškom tribunalu za zločine nad srpskim vojnicima i civilima na tom području 1995. godine, na kojoj se nalazio i Hasan Ružnić, /kojeg je Hrvatska izručila Tužilaštvu BiH/, izjavio je Srni bivši član Komisije za istraživanje ratnih zločina na području Bihaća i Cazina Rifat Dolić. Dolić kaže da je na toj listi bilo dvadesetak prijavljenih, od kojih je do sada procesuirano njih sedam-osam, dodajući da je među prijavljenima bio i Ružnić, osumnjičen za ratni zločin protiv čovječnosti u predmetu „Atif Dudaković i drugi“. „Sve rezultate do kojih smo došli tokom istraživanja, video i pisanu dokumentaciju, predali

Osumnjičeni Hasan Ružnić danas je u podne predat Sudskoj policiji Bosne i Hercegovine na granici između BiH i Hrvatske, nakon čega je transportovan u Sarajevo gdje će ga ispitati postupajući tužilac. Osumnjičeni se u okviru predmeta „Atif Dudaković i drugi“ tereti za zločine protiv čovječnosti nad žrtvama srpske nacionalnosti u akciji „Sana 95“ tokom 1995. godine. Osumnjičeni je na osnovu međunarodne potjernice, raspisane na zahtjev Tužilaštva BiH, lišen slobode na području Hrvatske 29. jula, nakon čega je izručen pravosuđu Bosne i Hercegovine. U Posebnom odjelu za ratne zločine Tužilaštva BiH vodi se istraga protiv navedenog osumnjičenog koji se tereti da je u svojstvu pripadnika Vojne policije 5. korpusa Armije BiH

Od 2008. godine do danas samo u opštini Kalinovik, koja ima oko 2.000 stanovnika, od bolesti koje se dovode u vezu sa Nato bombardovanjem Republike Srpske umrlo je 56 ljudi, a sa nekim od oblika malignog oboljenja trenutno se bori još njih 24. Načelnik opštine Kalinovik Mileva Komlenović rekla je za beogradsku „Politiku“ da su to ljudi koji imaju od 30 do 60 godina, ali da su riziku od kancerogenih oboljenja, kao posljedice bombardovanja radioaktivnim bombama, izloženi i njihovi potomci, kao i svi oni koji su kasnije došli da žive na ovom području. Ona je navela primjer jedne oboljele dvadesetpetogdišnje djevojke koja je imala samo dvije godine kada je u

Povodom 23 godine od genocida nad Srbima u Hrvatskoj, najmasovnijeg etničkog čišćenja u Evropi posle Drugog svetskog rata Do sada neobjavljena studija istoričara Veljka Đurića* (pisana 1995 godine), prestavlja prikaz srpske nesreće koja je po autorovom mišljenju „ravna, ako ne i teža, od Vidovdana 1389. na Kosovu i Metohiji“ Napomena: Tekst sam pisao početkom novembra 1995. godine u nameri da zabeležim brojne činjenice za koje sam ubeđen da će, protokom istorijskih zbivanja, biti skrajnute i zaboravljene. Predajem ga čitaocima posle 23 godine, jer smatram da bi trebalo da se podsećamo na naše velike greške, nerazumne vođe i tragedije. Svestan sam da će „i ala i vrana“ da skoče da me kritikuju i

U imenu mu je sve zapisano. Stamenost, odlučnost i postojanost. Stojadin je stao i ostao da brani najuzvišeniju granicu ljudskog dostojanstva – zakletvu državi koja je gorela u ognju neraščišćenih računa, suludih ambicija lidera novih državica i naroda, rođenih na razvalinama jedne lepe zemlje, strašću opijene pastve euforično zaslepljene nagonom da omeđava svoje atare žicama mržnje. Iz tog unutrašnjeg mraka ubrzo će pokuljati erupcija gadosti kakvu samo ljudski um može da proizvede . Varaju se svi psihijatri koji mržnju definišu kao negativnu emociju ili poremećaj duše. Na ovim prostorima, potvrdili su to nedavno hrvatski crnokošuljaši u kopačkama na svetskom prvenstvu u fudbalu, ona je ideologija, strategija, oružje, baza za razne

Na groblju Božovac u Foči obilježeno je 26 godina od masovnog stradanja Srba u fočanskoj mjesnoj zajednici Jabuka. U zoru 23. jula 1992. godine, pripadnici takozvane Armije BiH iz Goražda u napadu na šire područje Jabuke nisu imali milosti ni za djecu, žene i nepokretne starce, a u krvavom pohodu popalili su sve srpske kuće i pomoćne objekte u tada fočanskoj mjesnoj zajednici Jabuka, koja je nakon rata Dejtonskim mirovnim sporazumom pripala Federaciji BiH. Najmlađa žrtva bio je trinaestogodišnji dječak Novo Elez. Među ubijenima su bili stariji bračni parovi Milovan i Marija Skakavac, Miloš i Anđelka Trivun, Ostoja i Sofija Ćosović, Drago i Joka Stojanović, slijepa starica Milka Kovač i nepokretna

Na groblju Božovac u Foči sutra će biti obilježeno 26 godina od masovnog stradanja Srba u fočanskoj mjesnoj zajednici Jabuka, najavljeno je iz opštinskog Udruženja prognanih i raseljenih Srba. U zoru 23. jula 1992. godine, pripadnici takozvane Armije BiH iz Goražda u napadu na šire područje Jabuke nisu imali milosti ni za djecu, žene i nepokretne starce, a u krvavom pohodu popalili su sve srpske kuće i pomoćne objekte u tada fočanskoj mjesnoj zajednici Jabuka, koja je nakon rata Dejtonskim mirovnim sporazumom pripala Federaciji BiH. Najmlađa žrtva bio je trinaestogodišnji dječak Novo Elez. Među ubijenima su bili stariji bračni parovi Milovan i Marija Skakavac, Miloš i Anđelka Trivun, Ostoja i

Na groblju Božovac u Foči će u ponedjeljak, 23. jula, biti obilježeno 26 godina od masovnog stradanja Srba u fočanskoj mjesnoj zajednici Jabuka, najavljeno je iz opštinskog Udruženja prognanih i raseljenih Srba. U zoru 23. jula 1992. godine, pripadnici takozvane Armije BiH iz Goražda u napadu na šire područje Jabuke nisu imali milosti ni za djecu, žene i nepokretne starce, a u krvavom pohodu popalili su sve srpske kuće i pomoćne objekte u tada fočanskoj mjesnoj zajednici Jabuka, koja je nakon rata Dejtonskim mirovnim sporazumom pripala Federaciji BiH. Najmlađa žrtva bio je trinaestogodišnji dječak Novo Elez. Među ubijenima su bili i stariji bračni parovi Milovan i Marija Skakavac, Miloš i