Predsjednik Narodne skupštine Republike Srpske Nedeljko Čubrilović poručio je danas povodom 27. jula – Dana ustanka protiv fašizma da je srpski narod Krajine ovim ustankom, među prvima u Evropi, pokazao put pravde i slobode, dajući nemjerljiv doprinos u pobjedi nad zlom fašizma. “Nikada ne smijemo zaboraviti žrtvu naših predaka u toj borbi, ali ni sve one nevine ljude koji su samo zato što su Srbi završili u nacističkim logorima smrti u NDH”, rekao je Čubrilović, čestitajući svim učesnicima NOB-a i svim građanima Republike Srpske 27. jul. On je napomenuo da je Dan ustanka jedan od najznačajnijih datuma iz istorije Srba, jer se toga dana goloruki narod Krajine pobunio protiv nacizma

Oprečne reakcije povodom odluke suda da ne rehabilituje okupacionog premijera. SUBNOR: Srbija pravna država. Istoričari kažu da se on ne sme izjednačavati sa Pavelićem Prošle su 72 godine od kada je Milan Nedić, predsednik Vlade nacionalnog spasa za vreme nemačke okupacije, navodno izvršio samoubistvo u zatvoru Ozne, u centru Beograda. Uprkos tolikom protoku vremena, pominjanje njegovog imena, posebno posle odluke Višeg suda u Beogradu da ga ne rehabilituje, i dalje deli Srbiju. Vest da je sud odbio zahtev da se poništi uredba Vlade FNRJ kojom je proglašen za narodnog neprijatelja nanovo je zaoštrila retoriku između onih koji smatraju da je Nedić bio “srpska majka” i onih koji ga i danas

Podgorica – Mi preživeli svedoci nezapamćenog zločina koji se dogodio u selu Velika 28. jula 1944. godine duboko smo dirnuti u nezaboravne rane za našim milim i dragim mučenicima i duboko zahvalni na objavljenim događajima od strane poznatog pisca i istoričara Pavla Dželetovića. Napomena redakcije portala Jadovno.srb.: Ovaj prilog je prvi put objavljen na našem portalu 09. novembra. 2016. godine. I ako nas je malo preživelih, ovo je velika stvar za nas, a posebno za potomke da se podsete i da ne zaborave kako su im bliži preci nestali sa lica zemlje, na kakav način i od koga? Kao preživeli očevidac mogu da kažem sledeće: Dana 25. jula u popodnevnim

Dnevni list «Politika» (26. jul 2018.), objavio je sledeću vest: «Viši sud u Beogradu odbio je kao neosnovan zahtev za rehabilitaciju Milana Nedića… U zahtevu je traženo da se poništi Uredba Vlade FNRJ kojom je Milan Nedić proglašen za narodnog neprijatelja. Predlagači su zahtevom tražili da se utvrdi da je general Nedić lišen slobode bez sudske ili administrativne odluke kao žrtva progona iz političkih i ideoloških razloga, kao i da je ništavno rešenje Trećeg narodnog sreskog suda za grad Beograd od 31.01.1946. godine.” Iste novine prenele su izjavu istoričara Predraga Markovića: „Time je izbegnuta jedna od najvećih sramota koja je mogla da se desi, a to je da budemo prvi

Bio je 25. oktobar 1944. godine, kada sam oca ispratio za Pančevo, ne znajući da odlazi u smrt. Nedelju dana kasnije saznali smo da su 72 pilota, sa rukama vezanim žicom, odvedeni na Stratište kod sela Jabuka, spušteni do Tamiša i tu streljani. Dakle 72 pilota, sve bolji od boljeg, streljani su bez ikakvog razloga, samo zato što su u jednom periodu služili kralju i otadžbini – sjeća se Dušan Mandarić Napomena redakcije portala Jadovno.srb.: Ovaj prilog je prvi put objavljen na našem portalu 14. avgusta. 2017. godine. Krajem oktobra 1944. u selu Jabuka kod Pančeva partizani su strijeljali 72 pilota vazduhoplovstva Kraljevine Jugoslavije. Dušan Mandarić, sin Ise Mandarića, jednog

Viši sud u Beogradu doneo rešenje u slučaju kolaboracionističkog premijera. Ostala Uredba iz 1949. kojom je proglašen za ratnog zločinca, kada su mu oduzeta prava i imovina Viši sud u Beogradu odbio je zahtev za rehabilitaciju Milana Nedića, premijera Srbije tokom Drugog svetskog rata – saznaju “Novosti”. Rešenje je napisano na stotinak strana, na kojima sud obrazlaže da je uvidom u sve priložene dokaze i nakon saslušanja svedoka zaključio da se nisu stekli pravni uslovi da bude rehabilitovan. To znači da sud nije ukinuo Uredbu FNRJ iz 1949. godine, kojom je kolaboracionistički premijer proglašen za ratnog zločinca, i na osnovu koje su mu oduzeta građanska prava i imovina. Na ovu

Drvar je tokom Drugog svjetskog rata bio slobodan 1.000 dana više od bilo kojeg drugog grada u okupiranoj Evropi, ističu za Srnu profesori istorije Jelena Kecman i Bojan Radun. Dana 27. jula 1941. godine u Drvaru je počeo ustanak naroda protiv fašističkih okupatora, koji se proširio na susjedne teritorije, a taj datum će od ove godine biti prigodno obilježavan. Drvar je bio naseljen još u srednjem vijeku o čemu svjedoče kameni simboli -miljokazi, koji se i danas nalaze na teritoriji opštine. – Srpski narod, koji je na ovom području bio konstantno potiskivan ponižavajućim statusom, bježao je u Habzburšku monarhiju. Godine 1875. podignut je ustanak protiv turske vlasti. Na čelo ustanka

Danas je za ruske političare i istoričare u vezi sa tim događajem najvažnije da se ne ponavljaju propagandističke izmišljotine i ideološki stereotipi koje je sovjetska nauka prenosila onako kako ih je sve do devedesetih godina dobijala iz Jugoslavije. Napomena redakcije portala Jadovno.srb.: Ovaj prilog je prvi put objavljen na našem portalu 25. jula. 2016. godine. Piše: Nikita Bondarev Sve do oslobođenja Jugoslavije rukovodstvo Sovjetskog Saveza je sarađivalo i sa četnicima i sa partizanima. U arhivama su sačuvani dokumenti koji svedoče da je Tito sve do 1944. godine iz Sovjetskog Saveza dobijao pisma ovakve sadržine: “Vi govorite da četnici sarađuju sa fašistima, ali mi imamo drugačije informacije. Potrudite se da nađete

Borbu protiv proganjanja Srba u ustaškoj Hrvatskoj počeo sam već u avgustu 1943, kada sam bio kod Ribentropa i Hitlera, a povodom preuzimanja nove dužnosti. Ova bitka koja je bila otvoreno uperena protiv režima Ante Pavelića u Hrvatskoj i koja nije ostala sakrivena vladinim krugovima u Zagrebu, veoma brzo mi je podarila titulu “hrvatskog državnog neprijatelja broj jedan”. Zastupao sam mišljenje da Srbima sa novom politikom treba već sada izaći u susret i obećati im da će kasnije doći do korektura granice Srbije. Hrvatska je dobila područja koja su čisto srpska i time se ne poštuju prirodne, etničke granice. Izvor: Srbi u memoarima Hermana Nojbahera, priredio i preveo Nikola Жivković,

Presuda u postupku rehabilitacije premijera iz Drugog svetskog rata do kraja leta. Ako ukinu Uredbu iz 1949, presuda je konačna, u suprotnom – mogućnost žalbe Milan Nedić je imao samo jednu krivicu: to što je voleo više 100 živih Srba nego jednog mrtvog Nemca. Ovim rečima je advokat Zoran Жivanović okončao završnu reč u postupku rehabilitacije premijera Srbije za vreme Drugog svetskog rata. Time je ujedno završeno i trogodišnje suđenje, a presuda će biti saopštena do kraja leta. Kako je advokat naveo, Nedić je praktično imao status ratnog zarobljenika do kraja rata. Pod prinudom je čak i izveden iz zemlje, 6. oktobra 1944. u Kicbil, gde mu je bila ograničena

Završava se postupak rehabilitacije premijera Srbije za vreme okupacije Posle tri godine i jedanaest održanih ročišta, na dvanaestom, u sredu 11. jula, završiće se postupak rehabilitacije Milana Nedića, premijera Srbije za vreme Drugog svetskog rata. Proces će biti okončan završnom rečju pravnog zastupnika Zorana Жivanovića, posle čega će sudija Anđelka Opačić, kako je najavila, dostaviti strankama pisanu presudu do kraja leta. – Očekujem uspeh u sporu jer su sve optužbe na Nedićev račun sa pravnog stanovišta neosnovane – rekao je Жivanović za “Novosti”. – Tokom postupka je dokazano da nema njegove odgovornosti za Holokaust, osnivanje logora, teror nad stanovništvom ili izdaju naroda. Posebno je važno što nije dokazan osnov njegovog pritvaranja, niti

Kod spomen-krsta u blizini jame Ponor u fočanskoj mjesnoj zajednici Miljevina danas je služen pomen za više hiljada pripadnike Jugoslovenske vojske u otadžbini, koji su ubijeni u maju 1945. godine. Boračka organizacija Foče i ovog Vidovdana se prisjetila masovnog stradanja mladih kraljevih vojnika koje su partizani zarobili u Bici na Zelengori, a zatim ih hladokrvno, bez suđenja, i to nakon zvaničnog završteka Drugog svjetskog rata, likvidirali, bacanjem u jame. Predsjednik fočanske Boračke organizacije Srđan Stanković kaže da su uglavnom stradali mladi vojnici iz Kraljeva, Valjeva, Kragujevca i Čačka, koji su tek bili mobilisani. On navodi da se u tom kraju Srbije još pogrešno vjeruje da je zločin počinilo domaće stanovništvo