U ponedeljak 17. jula tekuće godine, u Sabornom hramu Svetog oca Nikolaja Mirlikijskog u Karlovcu, proslavljena je uspomena na patrona Episkopije gornjokarlovačke, Svetog sveštenomučenika Savu, Episkopa gornjokarlovačkog i sa njim postradale sveštenomučenike i mučenike. Vjerni narod sa svih krajeva Episkopije gornjokarlovačke, okupilo se danas u Svetom hramu, da jednim ustima i jednim srcem uznese pjesmu divnim ugodnicima Božijim, koji postradaše za vjeru i primiše vijenac mučeništva na nebesima. Svetom Arhijerejskom Liturgijom načalstvovao je Njegovo Preosveštenstvo Episkop gornjokarlovački g. Gerasim, uz sasluženje: protojereja-stavrofora Jelenka Stojanovića, protojereja-stavrofora Radoslava Anđelića, protojereja Milana Simića, protojereja Saše Umićevića i đakona Budimira Kokotovića. Po pročitanom odlomku iz Jevanđelja, prisutnim vjernicima besjedom se obratio iguman Georgije (Stanković),

U selu Slatina u blizini Adrijevice bratstvo Račića podiglo je spomen ploču Puniši Račiću. Republika Hrvatska uložila je najoštriji protest, crnogorske vlasti smesta su se obavezale da taj „spomenik“ sruše. Puniša Račić bio je učesnik ratova za oslobođenje i ujedinjenje, bio je radikalski prvak, Pašićev mladi saradnik, narodni poslanik, bio je i zloglasan kao korupcionaš, tvrdokoran i prek čovek. Puniša Račić je u istoriju ušao kao atentator u skupštini. Posle mnogo dana teških skupštinskih debata i svađa tražio je od hrvatskih poslanika da „povuku reč“. Pogibiju trojice i ranjavanje dvojice hrvatskih poslanika retko ko je u srpskim zemljama tog vremena video kao junačko delo. Bilo da je „branio svoj obraz“ kako su tvrdili Hrvati (od optužbi

„Jaki rade šta koće, a slabi trpe što moraju“ –Tukidid „Jaki rade šta koće, a slabi trpe što moraju“ – Tukidid Svakodnevno postajemo svedoci psihološkog rata kojeg vode zapadno-evropski i američki imperijalisti  u kontinuitetu od prvog srpskog ustanka do danas, protiv našeg malog, nesrećnog, izmanipulisanog, obezglavljenog, obespravljenog i potlačenog srbskog naroda. Uostalom, mi nemožemo da zaobilazimo izvesne sudbonosne i tragične činjenice, radi istoriske istine, da je izvesna “nevidljiva ruka” podešavala događaje tako da su Srbi bili glavna meta napada u Jugosloviji 90-tih godina 20-og stoleća, koja je postala eksperimentalni poligon NATO pakta u tzv. “novom svetskom poretku” Džordža Buša – starijeg ili u tzv. “perestrojki” Mihaila Gorbačova. Činjenica je da