Od 24. Juna 1941, Dana sjećanja na Jadovno, prošlo je:

JADOVNIČANI PORUČUJU:

Teče 80-ta godina od početka Pokolja, genocida počinjenog nad srpskim narodom od strane NDH. Osamdeset godina od tragedije na Velebitu, ličkom polju, ostrvu Pagu. Ako Bog da, sabraćemo se 19. juna 2021. kod Šaranove jame.

 

Zašto Vučićeva vlada želi srušiti Republiku Srpsku

Datum objave: utorak, 29 novembra, 2016
Veličina slova: A- A+

Trudim se da ne pišem i ne govorim o Srbiji i njenoj politici, duboko uvjeren da je to dužnost mnogih mojih prijatelja u Beogradu i Srbiji, i da bi moje bavljenje tom otvorenom ranom kolektivne stabilnosti Balkana, a ne Srbijom kao temom, bilo negiranje tih hrabrih, patriotskih i stručnih napora koje čine dobri ljudi, intelektualci i neki politički aktivisti u Srbiji.

Ipak mi se ponekad omakne, pa pomenem ili napišem ponešto o tome, više zbog potrebe da jasno iskažem svoj stav o političkom zločinu i kukavičluku koji se čini u ime cjele Srbije i srpskog naroda, nego što vjerujem da je to moje mišljenje značajno ili potrebno. Iako ne sumnjam u svoje pravo da iznesem lični stav o politici vlade Srbije, ipak ću pokušati i objasniti izvore tog svoga prava i prilike koje su uticale na moje mišljenje.

1. Iz nekog razloga vlast u Srbiji želi da o odnosima i političkim prilikama u Dejtonskoj Bosni i Hercegovini, svojim građanima, regionu, cjeloj Evropi (prije svega neoliberalnoj Njemačkoj) poraženoj Americi, govori i ponaša se kao da je „Bosna Švicarska“!

Vučićevu Vladu u Srbiji Republika Srpska uopšte ne zanima, iako navodno sarađuje sa svojom bratskom republikom i etničkom i vjerskom braćom „na najvišem nivou“ – sa puno tolerancije i razumijevanja. „Srbija pomaže i štiti Republiku Srpsku“ odjekuje iz Beograda, ali ta pomoć nije ni blizu saradnje i pomoći koju sarajevske političke elite dobijaju svakodnevno od „svoje vjerske braće“ iz Saudijske Arabije i Turske. U ratu i miru – obukom vojnika i oficira, oružjem, hranom, vojnim i nevojnim sredstvima, tajnim službama i svim relevantnim informacijama do kojih dođu, stalnom „razmjenom obavještajnih podataka“, kao i u bilateralnim odnosima, Ujedinjenim nacijama i Vijeću za inplementaciju mira. Tajno i javno, uvijek i na svakom mjestu, bez ijedne kalkulacije, muslimanske vlade i države su podržavale političko Sarajevo, Izetbegovićev režim i njegovu politiku. Nije bilo „sankcija na Drini“, neodlučnog ili neodređenog stava, kao „nećemo da se mješamo“ ili još gore; „to se nas ne tiče“. Otvorena i jasna podrška po cjenu kršenja embarga na uvoz oružija; uvoz militantnih pojedinaca i grupa; finansiranje radikalnih grupa, paravojski, tajnih organizacija… Finansiranje „uvoza i izvoza“ ekstremista – naseljavanja BiH… Naravno i mnogo toga još.

Nikada se pomoć koju Srbija pruža Republici Srpskoj nije približila, ni nivou koji konstantno, zadnjih 25. godina, pružaju zajedno Turci i Saudijci, u savezu sa „vjerskom polu-braćom“ iz šiitske Islamske Republike Iran. Iako su na svim mjestima bili u međusobnom sukobu ili ratu – u „Izetbegovićevoj Bosni“ se nisu kolebali, bili su zajedno, odlučni da pomažu i kad se ne slažu – da podržavaju i kad im se ne dopadaju odluke podstaknute zapadnim pritiscima, a koje su Izetbegovići – stariji i mlađi, morali ponekad donositi. Kada bi Republika Srpska iz Beograda dobila onu vrstu i količinu pomoći i podrške koju je Iran pružao Izetbegovićevoj nomenklaturi i islamističkom naslijeđu (babe mu Alije) – u vrijeme, zadnjih 5. godina, dok je Iran bio pod sankcijama zavedenim i od strane Bosne i Hercegovine (dok su trojicu iranskih diplomata izgonili iz Sarajeva, zbog špijunaže ili nuklearnog programa) – Republika Srpska bi bila politički štićena i odbranjena.

Toga nema ni u toj mjeri – čak se propagandistički gradi stav da u uređenoj Bosni i Hercegovini, samo Dodik i Republika Srpska nešto pokreću i talasaju. I to, kao, uglavnom bez razloga. Upravo je to Aleksandar Vučić htio dokazati svojim odlaskom u Srebrenicu (gdje je dobio po nosu i cjeloj glavi) ali i šahovskom partijom sa Bakirom Izetbegovićem u Knez Mihajlovoj ulici i kasnijim odlaskom u Sarajevo. Kroz tu scenografiju zaboravljene su terorističke akcije u BiH (tri u prošloj godini – Zvornik, Sarajevo i Salakovac), zaboravljen atentat i pokušaj linčovanja premijera Srbije. I baš tu i leži najveći problem Srbije: Srbija je privatna politička svojina Aleksandra Vučića, jer Vučić smatra da je to što se njemu desilo u Srebrenici njegova privatna stvar koja je, samo njemu, proizvela mnogo ličnih neugodnosti.

Naravno da je to i glupost i bezobrazluk. U Srebrenici je napadnut premijer Vlade Srbije a vlada nije o tome zauzela nijedan državnički, pa čak ni politički stav: Vučić je to privatno rješio sa Bakirom.
Kroz falsifikovani popis stanovništva, u kome, poslije pet vjekova, islam postaje dominantna religija u BiH, kako nije bio ni u tursko ni u austro-ugarsko doba, a jedna vjerska zajednica, radikalizovana i izjednačena sa islamističkim naslijeđem svoga vođe Alije – koja se želi predstavliti nacijom, postala je većinska u BiH. Prenos nadležnosti, kršenja i promjene Dejtonskog sporazuma, te fašistički namjesnik u BiH Valentin Incko i njegova antisrpska, ustašoidna politika… pa hapšenje Srba za sve i svašta, neovlašteno uhođenje i praćenje funkcionera Republike Srpske… nasilni prevrat u tužilaštvu BiH, činjenica da u Sarajevu više nema Srba, ni u promilima. Šta Srbija od toga vidi i gdje je ova Vučićeva vlada pokazala volju da pomogne?!

2. Muslimanski dio bošnjačko-hrvatske Federacije Bosne i Hercegovine je teroristička baza u kojoj se teroristi finansiraju, socijalno izdržavaju, u kojima se pripremaju i prolaze borbene i neborbene obuke, iz kojih organizuju terorističke akcije u Parizu (Šarli Ebdo i Bataklan) i Briselu; vrše logističku podršku i naoružavanje svih islamističkih i terorističkih grupacija u Evropi. Iz ovih kampova odlaze na ratišta u Siriju, Irak, Avganistan, Libiju i Jemen. Preko 64 klasična teroristička kampa, antiustavna naselja nazvana vjerskim eufemizmom „paradžemati“ i 400 boraca koji su preko ovih kampova i iz njih, direktno, otišli na Bliski i Srednji istok ratovati za ideje i organizacije Al kaide i Islamske države. O tome je u Sjedinjenim Američkim državama objavila svoja zapažanja i saznanja Lesli S. Lebl, savjetnica Komandanta mirovnih snaga u BiH, pod naslovom „Islamizam i bezbjednost“, objavljenu od strane najvažnijih bezbjednosnih instituta, akademija i organizacija.

Kada ova kvazi država, ili Islamska republika u pokušaju, zabrani sve praznike i ospori Srbima pravo na bilo kakvu vezu sa istorijom i odbranom, onda je jasno da neko nešto mora uraditi. Vučićeva vlada bi morala odbaciti političke komplekse inferiornosti koju imaju takvi politički poltroni prema liderima Republike Srpske i učiniti, bar malo, da pomogne ovu tešku borbu, koju Republika Srpska vodi protiv globalne ideje islamizma i džihada (na jednoj strani) ali i protiv obnavljanja Trećeg rajha, pod krinkom ujedinjene Evrope, koji svim svojim nastojanjima čini sve da ponizi i oslabi srpski narod i da mu uništi institucionalni, politički i državotvorni potencijal. Dakle, može li Vučićeva Srbija vidjeti složene odnose u Bosni i Hercegovini i stati na pravu stranu – na onu stranu na kojoj sada vidljivo nastupaju Rusija i Kina, i koja sa zapada, iz Beča i Pariza, dobija otvorenu podršku relevantnih političkih faktora?! Može li Srbija biti uz Republiku Srpsku makar toliko koliko su Štrahe i Hofer iz Beča?

3. Bakir Izetbegović ne predstavlja cijelu Bosnu i Hercegovinu – čak ni sve Bošnjake, i suludo je davati mu legitimitet, koji njemu treba samo zato da dovrši projekat svoga oca, koji znači uništavanje srpskog naroda, srpske istorije i srpskog kulturnog naslijeđa u Bosni i Hercegovini. Baš onako kako se uništava na Kosovu i Hrvatskoj, a u zadnje vrijeme, i u banditskoj Crnoj Gori, Đukanovićevoj. Ako je vlada u Beogradu bratska vlada onoj u Crnoj Gori, onda su svi naši napori da djelujemo na vladu u Beogradu, uzaludni.

Osnivač i vlasnik najveće medijske kuće u Sarajevu, „AVAZ“, lider Saveza za bolju budućnost Fahrudin Radončić, rekao je na svjedočenju u slučaju Nasera Keljmendija pred Osnovnim sudom u Prištini da je za ubistvo Ramiza Delalića Ćele, ubice srpskog svata na Baščaršiji, odgovorna bošnjačka državna mafija, a da su ga likvidirali da “ne bi otkrio desetak političkih ubistava. Poznato je svima na koja ubistva je Radončić mislio: svi komandanti brigada i bezbjednjaci ubijeni su po nalogu Alije Izetbegovića. Po nalogu Alije Izetbegovića ubijeni su Mušan Topalović Caco, Ramiz Delalić Ćelo, Jusuf Juka Prazina, Nedžad Ugljen, glavni ubica i komandant bošnjačke paravojne formacije “Ševe”. – izvršen je pokušaj ubistva komandanta Armije R BiH Sefera Halilovića a ubijena njegova supruga i njen brat, o čemu svakodnevno govori Semir Halilović, sin generala.

Bakir Izetbegović se dovodi u vezu i sa ubistvom Joze Leutara i to nakon informacija iz Beča o zloupotrebi humanitarne pomoći, trgovini oružjem i krađi novca iz humanitarne pomoći. O tome je uvjerljivo pisao Kridž Hedžis u Njujork Tajmsu. Izetbegovići, Alija i Bakir, stoje i iza prvog terorističkog napada u BiH, kada je pokušano ubistvo poglavara Islamske zajednice Jugoslavije Jakuba Selimovskog. Oni su tada to dogovorili sa Mustafom Cerićem. Zoljama je napadnut Rijaset, a poginulo je četvoro lica; ubijeni su unuk i zet bivšeg reisa Naima Hadžiabdića, pogođena je spavaća soba Jakuba Selimoskog, ranjen sekretar rijaseta Muharem Omerdić.

Izetbegovići su ubijali na Markalama i ulici Vase Miskina; postavljali su eksplozive gdje god su mogli, a njihova ubistva muslimana kulminirala su ratom u Cazinskoj krajini i sukobom sa Fikretom Abdićem”. Ubistvo Ramiza Delalića Ćele na kapiji njegove kuće izvršeno je po direktnom nalogu Bakira Izetbegovića, a među izvršiocima su bili pojedini Albanci i muslimani iz Sandžaka. Ono što je važno kod naloga za ubistvo Delalića jeste da se tu sada pojavljuje i sudbina špijuniranja, nadzora, neovlaštenog praćenja i rušenja Gorana Salihovića, glavnog tužioca Tužilaštva BiH. Tu će se otkriti da su Radončić i Salihović imali informacije da je Bakir Izetbegović izdao nalog za ubistvo Ramiza Delalića Ćele i da je taj nalog izdao upravo današnjem direktoru Obavještajno-bezbjednosne agencije, Osmanu Mehmedagiću Osmici, koji je taj nalog prenio na Delalićevog bezbjednjaka Murisa Druškića, koji danas vodi odjel za provjere u Obavještajno-bezbjednosnoj agenciji. Obavještajno-bezbjednosna agencija je kriminalna agencija koja, sa Agencijom za istrage i zaštitu „SIPA“, predstavlja klasičnu muslimansku miliciju, a sa ministrom bezbjednosti u Savjetu ministara BiH Draganom Mektićem prikriva veze sa terorističkim organizacijama i masovne zločine dinastije Izetbegović i SDA.

Bivši visoki funkcioner Stranke demokratske akcije Muhamed Čengić tvrdi da je referendum o nezavisnosti koji je održan 1. marta 1992. godine odveo BiH u rat. „Referendum nije bio zakonit niti ustavan prema tadašnjim propisima SR BiH… Izetbegoviću je rat bio neophodan da se nametne kao bošnjački mesija, uništi kredibilitet umjerenijih muslimanskih vođa i među muslimane usadi trajno neprijateljstvo prema okolnim narodima. Za rat u BiH je kriv Alija Izetbegović. Da nije bilo ilegalnog referenduma, ne bi bilo ni rata“, kaže Čengić.

Kakav je bio tretman Srba u ratnom “opkoljenom“ Sarajevu vidi se iz intervjua Mirka Pejanovića, Izetbegovićevim vlastima ‘lojalnog Srbina“, člana ratnog Predsedništva BiH, koji je za sarajevski list BH Dani rekao da je u Sarajevu pobijeno samo u prvim mesecima rata dvije do tri hiljade Srba. Iako su prvi mjeseci rata prema njegovim rječima bili najgori za sarajevske Srbe, zločina je bilo i kasnije tokom 1993. i 1994. Srbi su ubijani na ulicama, u svojim stanovima, na radnim mestima, u mnogim mučilištima. Na Trebeviću su bacali Srbe u pećinu „Kazani“, pre toga ih ritualno ubijali fanatici, a glave zaklanih Srba izlagali su u Osnovnoj školi na Bistriku.

Bivši pripadnik Unprofora i podoficir kanadske vojske Džejms Dejvis u knjizi “Kanadski vojnik u jugoratu”, izdatoj u Vankuveru 1997. opisuje bezbroj slučajeva zločina Armije R BiH nad civilima u Sarajevu, počinjenih s ciljem da se za zločin optuže Srbi. Dejvis, koji se u Sarajevu svega nagledao, ne krije gađenje prema vojnicima tzv. Armije R BiH, doslovno ih naziva životinjama jer su ubijali sopstveni narod radi medijske propagande. 

O tome govori i bivši operativac Izetbegovićeve tajne policije AID – Edin Garaplija.

Slično je za sarajevske medije govorio i Zoran Čegar, pripadnik MUP-a BiH, hrvatske nacionalnosti, koji je rat proveo u Sarajevu: ”Imamo mi naše ratne zločince. Po gradu su ubijali ljude bez obzira na nacionalnost, silovali djevojčice, iživljavali se nad njima, pa su ih bacali na ulicu i govorili da ih je ubio srpski snajperista. Imamo mi naše koji su nas ubijali. Zašto njih ne zatvore?“

U dokumentaciji koju je tadašnji potpredsjednik Federacije BiH Mirsad Kebo dostavio Tužilaštvu BiH, nalazi se i spisak muslimanske tajne službe AID za likvidaciju Bošnjaka koji su navodno bili članovi organizacije za “rušenje Republike BiH”. U tom povjerljivom dokumentu, od 5. novembra 1994. god. navode se imena desetina bošnjačkih političara i privrednika, među kojima su: Nijaz Duraković, Muhamed Čengić, Alija Delimustafić, Hajra Balorda, Adil Zulfikarpašić… U „Kebinoj dokumentaciji“ nalaze se brojni dokazi o povezanosti najvišeg bošnjačkog vojnog i političkog vrha sa radikalnim islamistima, naredbe komande muslimanske vojske za napade na hrvatska mjesta u centralnoj Bosni, kao i spisak mudžahedina kojima su bošnjačke vlasti prije početka rata u BiH dale državljanstvo BiH. U toj dokumentaciji se vidi da je Šefik Džaferović u periodu poslije rata, dok je bio član AID-a, uništio veliki dio dokaza o zločinima počinjenim nad Srbima u Vozući, Zenici i Zavidovićima. Tu su i informacije o ubistvima odsjecanjem glava Momiru Mitroviću, Predragu Kneževiću i Gojku Vučiću, kao i okrutnom postupanju prema 12 zarobljenih vojnika VRS u selu Livade i mudžahedinskom logoru Kamenica kod Zavidovića pre napada na Vozuću u septembru 1995. godine.

Među nekažnjenim zločinima nad Srbima je i zločin nad 64 zarobljena srpska vojnika i civila u septembru 1995. godine prilikom pada Vozuće. U dokumentaciji se nalazi i izvještaj Misije OEBS/KEBS/ za BiH, iz septembra 1992. godine, u kojem se navodi da je dio srpskih logoraša zarobljenih u Kazneno-popravnom zavodu /KPZ/ Zenica spaljen u visokim pećima zeničke Željezare. U istom izvještaju se napominje da je u ratnom logoru u KPZ Zenica bilo oko dvije hiljade Srba. Isto tako, vidljivo je, kako su „Bosanske banke“, Vakufska i Depozitna, osnovali Saudijci povezani s terorizmom i kako su obezbijedile finansijsku pomoć za nekoliko organizacija koje služe kao fasada “Al-Kaide” u BiH (“Muwafak Foundation”, “Al-Haramain Islamic Foundation” i “Saudijski visoki komitet”). Neke od njih Vlada SAD već je označila kao specijalne globalne terorističke organizacije. Direktor Vakufske banke Amir Rizvanović u martu 2002. godine priznao je da “Al-Haramain” predstavlja aktivnog klijenta banke, a da ju je raniji direktor Nurudin Kusturica, nakon devet godina upravljanja bankom, napustio kad je otkriveno da je većinski vlasnik Vakufske i Depozitne banke Yasin al-Qadi, na listi globalnih terorista. I tako u beskraj, o idealnoj državi i jednostavnim pogledima na rat i današnjicu, unutar muslimanske populacije koja se trudila da pruži otpor Izetbegovićevoj politici.

Vučićeva vlada i on lično, rehabilitacijom Izetbegovića kao „bosanskog vladara“, te spolja osmišljenom političkom agresijom na Republiku Srpsku uništavao je taj duh otpora i među Bošnjacima, činio ga besmislenim „kad Srbija prihvata Bakira“ i sve što on simbolizuje. Pod teretom te i takve politike, posebno je ugrožena Republika Srpska.

4. Plan da se inkriminiše slobodno razmišljanje o nekoliko istina o bosansko-hercegovačkom ratu i da se kroz zakonska rješenja nametne Srbiji i srpskom narodu teza o genocidnosti u suštini ruši Republiku Srpsku više nego britanski pokušaj donošenja rezolucije o Srebrenici. Pravna kvalifikacija koja sankcioniše „negiranje genocida“ faktički brani jednu sramnu političku kategoriju genocida koja opravdava svo političko nasilje prema Srbima, a posebno prema Republici Srpskoj, predstavlja u pravnom i političkom smislu akt izdaje jedne ucjenjene političke strukture u Srbiji.

Kao Bošnjak i kao musliman, svjedok sam mnogih zločina počinjenih u ime Bošnjaka; onih prema Srbima kao i prema Hrvatima – zbog toga sam cjelu ratnu 1992. godinu proveo u muslimanskom logoru u Kazneno-popravnom zavodu Zenica – koji je nosio oznaku „Peti paviljon“. Mnogi Srbi iz Bilješeva, Drivuše i same Zenice bili su mučeni i ubijani u tom logoru još dok sam ja tamo bio. Bio sam i 18 dana u muslimanskom logoru, na fudbalskom stadionu „TOŠK-a“ u Tešnju, četiri dana u podrumu Štaba Teritorijalne odbrane…

Plaćenici poput lažljive i ogavne Nataše Kandić ne mogu sa svojim skromnim poznavanjem sociologije svjedočiti o proživljenoj istoriji, tumačiti zakon i kreirati suluda zakonska rješenja. Na sramotu, ali u Srbiji humanitarno pravo tumači površni sociolog Nataša Kandić, prehlađeni glumac Čedomir Jovanović i bivši muzičar Nenad Čanak. Ugađa se takvim osobama i toj društvenoj pojavi, iza koje ne stoji ništa povezano sa Srbijom, srpskim narodom i Balkanom uopšte – samo prljavi Sorošev i NATO novac, kojim je gomila bjesnih pasa napujdana na Srbe, okupljena oko fašističkog Fonda za humanitarno pravo, sa samo jednim ciljem: da svakog dana pljuju po Srbiji i Republici Srpskoj – da rat koji su vodili Srbi predstave drugačijim, da odbranu naroda identifikuju sa „udruženim zločinačkim poduhvatom“, predstave posebnim, odvojenim od suštine i svrhe rata koji je vođen od strane Bošnjaka i Hrvata. Zato traže hapšenja i kažnjavanja časnih oficira i generala vojske Srbije i Republike Srpske. Nekada su progonili generala Dikovića, danas već časnog čovjeka i vojnika, kao i lažno optuženog generala Đukića za zločin na Tuzlanskoj kapiji, iza koga su stajali Izetbegovićevi ljudi i tajne policije. 

Otkuda vlada Aleksandra Vučića u toj poziciji, da ovoj antidržavnoj strukturi Kandićeve, koja otvoreno i agresivno djeluje antisrpski na tlu same Srbije i cjelog srpskog etničkog prostora, ispunjava želje i relizuje u parlamentu sulude zamisli u sferi prava, geopolitike i posipanja pepelom po glavi vlastitog naroda?

Kako će Vučić bilo koga uvjeriti da on ne pripada „engleskoj strategiji slamanja Balkana“ kroz slabljenje srpskog naroda, i da ima ikakve pozitivne dodirne tačke sa srpskim narodom ako su mu ideje Nataše Kandić bliske i ako ih realizuje parlamentarnom većinom koju lično on kontroliše. Istovremeno, niko u Beogradu nije pokušao sankcionisati izvrgavanje ruglu žrtava holokausta i stradanja jevreja u drugom svjetskom ratu. To stradanje se svakodnevno u sarajevskoj štampi i elektronskim medijima minimizira i ismijava. U listu islamističkih organizacija „Saff“, koga predvode dva oficira Odreda el mudžahedin, kao i na portalu „Bošnjaci Net“, objavljen je autorski rad religioznog fanatika i fundmentaliste Fatmira Alispahića iz Tuzle, pod naslovom „Marketing tragedije“ u kome se navodi: „…da su “gasne komore” napravljene za turiste koji obilaze Aušvic i da niko nije pronašao hemijske tragove gasova za masovnu egzekuciju u njima. Aušvic je lažna izložba i klimava turistička zamka”.

U „Marketingu tragedije“ navodi se i ovo: „Krematoriji su posebna priča. Zvanična historija tvrdi da su nacisti u roku od deset minuta kremirali tijela ubijenih, a nauka tvrdi da je za taj proces potrebno dva sata. Navodi se i da nigdje nije pronađena deponija pepela, a od šest miliona kremiranih Jevreja bi se stvorilo makar jedno brdo šljake. Ovi naučnici smatraju da je podatak o šest miliona ubijenih Jevreja obična laž, jer je na teritorijama pod nacističkom kontrolom bilo četiri miliona Jevreja, od kojih su dva miliona pobjegla u Rusiju. Navodno je stradalo tek 300.000 Jevreja, i to od posljedica tifusa i iscrpljenosti u konc-logorima. Ključni argument je navodni sporazum cionista i nacista o preseljenju Jevreja iz Njemačke, s ciljem formiranja Izraela, a zašta su bile zainteresirane obje strane. Sve drugo je predstava….“

A tek Jasenovac, Jadovno i druge jame, njihovo minimiziranje i negiranje genocida prema srpskom narodu – jer nijedan sud u hagu nije o tome donijeo presudu… pa zločini 13. SS-Handžar divizije, davanje ulica u Sarajevu po imenima ustaša i njihova otvorena rehabilitacija… Ne moram o tome govoriti ja, koji živim u najvećem kantonu muslimansko-hrvatske federacije, ali ističem: Republika Srpska znači mir, jedini je izvor balansa i ravnoteže, posljednja brana pred agresivnim islamizmom i terorističkim organizacijama. Svakako je Republika Srpska i brana pred agresivnom NATO alijansom.

Zašto Aleksandar Vučić želi srušiti tu branu kad to ne odgovara nikome u Bosni i Hercegovini – uprkos nepostojanju zajedničkog razumijevanja društvenih odnosa, politika i ciljeva?! Možda Vučić više voli i poštuje Bakira Izetbegovića nego milion i po Srba Republike Srpske, ili možda jednostavno zato što mora ići u NATO, što je preuzeo tu obavezu u ime Srbije pa Republiku Srpsku doživljava i kao branu za realizaciju svoje politike. Kako može prešutiti tradicionalnu mržnju Njemačke, ili hiljadu kilometara granice sa ustaškom hrvatskom državom, koja koncentracionim logorima, mučenjima i nasilnom kroatizacijom provodi njemačke težnje na Balkanu, a kojoj otpor pruža Republika Srpska. Sramota i izdaja – kukavičluk jadnika, slučajno zalutalog u sfere državne politike. Kada ode, treba pljunuti na sve što je radio i izgraditi sve što je uništio.

Najbitnija činjenica je da istina o ratu i miru, o Dejtonu, zajedničkom životu i stabilnosti, o Federaciji i Republici Srpskoj, Bošnjacima i Srbima, ne stanuje u Sarajevu – kao što je daleko i od politike koja se vodi u Nemanjinoj. Istina pripada svim sukobljenim narodima: njeno suočavanje i kompromis, koji mora biti rezultat tog suočavanja, predstavlja mali dio pravilne skice proteklog rata i Dejtonskog mira u zemlji. Uprkos svemu, potrebno je poslati jasnu i neophodnu poruku kukavnoj vladi u Beogradu, da zakonska odredba o „zabrani negiranja genocida“ predstavlja žutu traku na ruci cjele Republike Srpske dok se bori, hrabro i junački, da spreči plan konačnog odstrela od strane zapadnih zločinaca i majke Srbije. U stvari sebične i zle maćehe – Vučićeve Srbije!

Izvor: FOND STRATEŠKE KULTURE

 

Vezane vijesti:

Mehmedović zbog sumnjive ratne prošlosti pod lupom NATO-a …

Bosna vrvi od špijuna | Jadovno 1941.

Teroristi šetaju Bosnom! | Jadovno 1941.


Tagovi:

Pomozite rad udruženja Jadovno 1941.

Napomena: Izneseni komentari su privatna mišljenja autora i ne održavaju stavove UG Jadovno 1941. Komentari neprikladnog sadržaja će biti obrisani vez upozorenja.

KOMENTARI

Ostavite odgovor

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Neophodna polja su označena *

Top