Od 24. Juna 1941, Dana sjećanja na Jadovno, prošlo je:

JADOVNIČANI PORUČUJU:

Teče 80-ta godina od početka Pokolja, genocida počinjenog nad srpskim narodom od strane NDH. Osamdeset godina od tragedije na Velebitu, ličkom polju, ostrvu Pagu. Ako Bog da, sabraćemo se 19. juna 2021. kod Šaranove jame.

 

Sudbina 180 sarajevskih Srba skrivena i nakon 26 godina…

Datum objave: subota, 31 marta, 2018
Veličina slova: A- A+

Prije 26 godina, nelegalni referendum muslimansko-hrvatske koalicije u BiH, ubistvo srpskog svata na Baščaršiji, potom agresija i napadi hrvatske vojske na Srbe u Kupresu, Sijekovcu, te selu Ravno, bili su neki od prvih detonatora krvavog građanskog rata u BiH…

Organizacija porodica zarobljenih i poginulih boraca i nestalih civila Istočno Sarajevo ni nakon 26 godina od početka građanskog rata u BiH nije dobila zvaničan odgovor o tome kakva je sudbina 180 sarajevskih Srba, za čijim se posmrtnim ostacima bezuspješno traga.
Istočno Sarajevo – pomen Foto: SRNA

Pripremio: Ognjen BEGOVIĆ

Organizacija porodica zarobljenih i poginulih boraca i nestalih civila Istočno Sarajevo ni nakon 26 godina od početka građanskog rata u BiH nije dobila zvaničan odgovor o tome kakva je sudbina 180 sarajevskih Srba, za čijim se posmrtnim ostacima bezuspješno traga.

“Mi nismo posustali, ne smijemo stati, a na umor smo navikli. U Sarajevu, gradu iz kojeg smo morali da odemo, mi još uvijek tražimo naše najmilije… Čekamo na njih, da im vratimo identitet, njihova časna imena i prezimena, pa da ih dostojno sahranimo”, ističe Srni predsjednik Odbora Milka Kokot.

Ona je za Srnu ponovo predočila neka od svjedočenja članova porodica koji i danas trpe bolne rane iz nedavne prošlosti zbog stradanja najmilijih početkom i tokom rata u Sarajevu i okolini.

Potresna su njihova sjećanja na srpska stratišta u Sarajevu, pojedinačne i masovne grobnice, izmještanje tih grobnica s ciljem prikrivanja zločina nad srpskim civilima, kao i masovni egzudus sarajevskih Srba po okončanju rata, prouzrokovan strahom od represije tadašnjih muslimanskih vlasti u Sarajevu.

Kokot i dalje tvrdi da su najbolniji događaji vezani za tretman Srba u sarajevskim bolnicama, kojima su gazdovale muslimanske vojne formacije, zatim nestanak i stradanja Srba u privatnim i vojnim zatvorima i logorima u gradu.

Tu su i stradanja u Trnovu, Brezi, Visokom, Ilijašu, te naseljima Hrasnica, Buća Potok i Dobrinji, ili kafiću “Borsalino”, školama “Simon Bolivar”, “Pavle Goranin”, te selu Ledići kod Trnova.

Posebno stravične priče vežu se za smrt Srba koji su skončali u jami “Kazani”.

Kokotova napominje da Organizacija sve ove godine insistira na tome da, i pored svih institucionalnih i vaninstitucionalnih prepreka koje otežavaju proces traženja i identifikacije nestalih, vlasti i institucije u Republici Srpskoj ne smiju odustati od obilježavanja datuma i mjesta stradanja Srba tokom rata u BiH.

Inspektor u Ministarstvu unutrašnjih poslova Republike Srpske Simo Tuševljak, stručnjak za oblast istraživanja ratnih zločina, više puta do sada ponavljao je i upozoravao na skandaloznu činjenicu da je pripadnicima “Patriotske lige”, “Zelenih beretki” i drugih paravojnih jedinica pod kontrolom muslimanskih vlasti u Sarajevu priznato pravo učešća u ratu od aprila 1991. godine, iako je BiH tada bila u sastavu SFRJ.

“Jasno je da su se oni već tada spremali za rat, jer su muslimani u BiH, mnogo prije nego što je došlo do organizovanja srpskog naroda u BiH, krenuli u pripreme za tragične sukobe na ovim prostorima i izlazak iz Jugoslavije.

Bošnjaci su tada javno proklamovali da su za ostanak BiH u SFRJ, a zapravo su se tajno i uveliko pripremali za secesiju i moguće sukobe”, podsjeća Tuševljak.

Istovremeno, Hrvatska je 1991. godine rat, koji se već vodio na njenoj teritoriji, prenijela u BiH, a po zapadnoj Hercegovini već tada su hodali pripadnici hrvatske vojske, njenog HOS-a i paravojnih jedinica, koji su krajem 1991. i početkom 1992. godine izveli napade na nebranjena srpska sela Ravno, Kupres i Sijekovac.

“Zbog toga, ne treba samo Sarajevo vezati za početak rata u BiH, jer se to desilo na mnogo širem području BiH”, navodi Tuševljak.

On podsjeća da je 4. aprila 1992. godine u policijskoj stanici u Sarajevu mučki ubijen policajac Pero Petrović, Srbin, koji je upravo tog dana priveo jednog sarajevskog kriminalca.

Istog dana u napadu na Policijsku školu na Vracama ubijeni su srpski specijalci Mile Lizdek i Milorad Pupić, ranjeni su Duško Jević, Miodrag Repija i Risto Lubura, a povrijeđen Milorad Marić.

U toku borbi, od neprijateljskih hitaca poginula su i tri srpska civila, stanovnika Vraca, a dvoje je ranjeno.

“Još 3. aprila su `Zelene beretke` bile zauzele sve policijske stanice u Sarajevu, osim onih na Ilidži i u Ilijašu”, podsjeća Tuševljak.

Ekspert za borbu protiv terorizma Dževad Galijašević u ranijoj izjavi za Srnu konstatovao je da “političko i vjersko nasljeđe bivšeg bošnjačkog lidera Alije Izetbegovića, pa i njegovo biološko nasljeđe u vidu sina Bakira, snažno opterećuje BiH i uvijek može biti faktor izazivanja novog sukoba i stalne nestabilnosti”.

Prema njegovim riječima, u bezbjednosnom sektoru BiH primjetno je potpuno prikrivanje terorističkih akcija i terorističke prijetnje, što je i danas veoma aktuelno.

Izvor: SRNA

Vezane vijesti:

Identičan egzodus Srba iz Sarajeva i Hrvatske | Jadovno 1941.

Egzodus početak nove epohe – Istočnog Sarajeva | Jadovno 1941.

Dodik: Jedna od najpotresnijih slika u novijoj istoriji srpskog …


Tagovi:

Pomozite rad udruženja Jadovno 1941.

Napomena: Izneseni komentari su privatna mišljenja autora i ne održavaju stavove UG Jadovno 1941. Komentari neprikladnog sadržaja će biti obrisani vez upozorenja.

KOMENTARI

Ostavite odgovor

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Neophodna polja su označena *

Top