Od 24. Juna 1941, Dana sjećanja na Jadovno, prošlo je:

JADOVNIČANI PORUČUJU:

Teče 80-ta godina od početka Pokolja, genocida počinjenog nad srpskim narodom od strane NDH. Osamdeset godina od tragedije na Velebitu, ličkom polju, ostrvu Pagu.

 

Nepostojeća srpska latinica

Datum objave: sreda, 8 februara, 2017
Veličina slova: A- A+

Bez obzira na to ko je učestvovao u njenom usavršavanju i doradi, latinica se nikada u povesti srpskog jezika nije nazivala srpskom. U Vukovom Rječniku postoji tabela Serb. lat. ali se ona odnosi na one koje je Vuk nazivao Srbima rimokatoličke vjere. To je bio Vukov lični stav. On je rimokatolike Dubrovnika, Dalmacije i Hercegovine smatrao Srbima. Istina je da su se u to vreme mnogi od njih tako i izjašnjavali. Njegovo mišljenje potiče od doživljavanja nacije kroz jezičko jedinstvo. Pošto je takvo mišljenje bilo prihvaćeno u to vreme, Vuk je imao veliki broj istomišljenika. Istina je da su gorepomenuti rimokatolici uglavnom imali slabo razvijenu narodnu svest, te da su se kasnije vrlo lako pretopili u Hrvate. Dakle, rimokatolicima je verska svest (podaništvo Rimokatoličkoj crkvi sa središtem u Vatikanu) bila nadređena narodnoj svesti (pripadnost srpskom narodu). Bolni učinak i danas osećamo na svojoj koži. Svaka promena narodnog imena, bilo to u korist Ilira, Hrvata ili Jugoslovena, imala je za cilj uništenje srpskog naroda. Da bi jedno pismo moglo da ponese narodno ime, ono mora biti vekovima utemeljeno u tom narodu i mora predstavljati jasan znak prepoznavanja među pripadnicima naroda koji se svojim narodnim jezikom usmeno i pisano služe. Srbi rimokatolici nikada nisu bili nosioci srpske narodne misli, prvenstveno zbog vekovnog otvorenog neprijateljstva Rimokatoličke crkve prema srpskom narodu i zbog svetosavskog i kosovskog opredeljenja toka srpske povesti. Gde je onda tu latinica? Ona je upravo poslužila kao oruđe u razbijanju srpskog naroda. To samo govori da ona nikako ne može biti srpska. Izvorno, slovenska pisma su glagoljica i ćirilica. Jasno je da su prve knjige u Hercegovini i u Dubrovniku bile pisane i štampane ćirilicom, jer su tamo živeli Srbi. Latiničenje je nesumnjivo povezano sa rasrbljavanjem. Gde je sada latinica? U Ustavu Srbije je nema, na ulici je ima. Gde je još ima? Ima je kod bivših Srba i kod nesrba. Od njih je i došla u Srbiju početkom dvadesetog veka. Kako onda takvo pismo može biti srpsko?

Izvor: FB ČUVARI ĆIRILICE

Vezane vijesti:

Rektor Univerziteta u Zagrebu: Ćirilica je „starohrvatsko …

Ćirilica na portalima jedinica lokalne samouprave …

Ćirilica u nestajanju | Jadovno 1941.

Prof. dr Ljubivoje Stojanović: Sačuvajmo ćirilicu za sebe …




Pomozite rad udruženja Jadovno 1941.

Napomena: Izneseni komentari su privatna mišljenja autora i ne održavaju stavove UG Jadovno 1941. Komentari neprikladnog sadržaja će biti obrisani vez upozorenja.

KOMENTARI

Ostavite odgovor

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Neophodna polja su označena *

Top