Најновије вијести - Страница 2 од 1575 - Јадовно 1941.

Početna » Najnovije vijesti

Sama smrt, čin umiranja – to mi nije bilo jasno, o tome nisam imao nikakve predodžbe

8. oktobar 2026.

Navršilo se deset godina od upokojenja Milana Bastašića, mog oca, nekadašnjeg jedanaestogodišnjeg dječaka, jasenovačkog logoraša. ENGLISH VERSION Tim povodom, prenosim dio njegovog svjedočenja, objavljenog 2010. godine u knjizi “Bilogora i Grubišno Polje 1941-1991.” čiji je autor. Sa nepunih dvanaest godina, kao dječak svrstan među muškarce, marvenim vagonom iz rodnog Grubišnog Polja, prevezen je u Jasenovac. Spletom okolnosti koje nikako ne mogu biti slučajne, nakon dva mjeseca, obolio od tifusa vratio se kući. Preživio. Jedini preživjeli dječak jasenovački logoraš sa Bilogore. Idem u smrt, toga sam svjestan, ali taj put u smrt nema završnog „čina”. A, u stvari, on, taj „čin” – to je smrt. Ujutro ustajemo, hladno, sve je vlažno,

Nataša Drakulić: Prazna sela i grobovi bez imena

8. oktobar 2026.

Ime sela Divosela u Lici, kraj Gospića, nastalo je etimološki spajanjem reči divno i selo. Kažu da je baš takvo i bilo; bogato i veliko, na lepom položaju, mada to ne znam jer nikad u njemu nisam bila iako mi kilometražom nije bilo daleko od rodne kuće. Bila sam nedavno tek nadomak, u manastiru Medak, koji više od tri veka odoleva velebitskim vetrovima, ali danas je, nažalost, usamljen. U prošlosti, do Drugog svetskog rata, selo Divoselo je bilo još bogatije i naseljenije sa pravoslavnom crkvom sagrađenom polovinom 18. veka, posvećenoj Rođenju Presvete Bogorodice ili Maloj Gospojini. Imalo je i veliku školu, a broj stanovnika se po popisima stanovništva iz druge

Djedovina za budućnost

8. oktobar 2026.

Sofija Pejnović iz Zagreba darovala je Srpskom privrednom društvu Privrednik više zemljišnih čestica u Smiljanu, u blizini Memorijalnog centra „Nikola Tesla“, namijenivši ih obrazovanju mladih i razvoju kulture Srba u Hrvatskoj Piše: O. R. / P-portal.net Potpisivanjem ugovora o darovanju 29. septembra ove godine dio svoje porodične djedovine Sofija Pejnović iz Zagreba povjerila je Srpskom privrednom društvu Privrednik, društvu koje više od jednog vijeka pomaže školovanje i napredovanje darovitih mladih ljudi slabijih materijalnih mogućnosti. „Privrednik odavnina radi na očuvanju istorijskih vrijednosti. Stoga mu s punim povjerenjem darujem imanje radi očuvanja i zaštite tradicije i identiteta srpskog naroda, jer ovo nije samo porodična priča, nego i prikaz sudbine jednog naroda“, ističe

Podržite “Jadovno 1941.”

8. oktobar 2026.

Jadovno 1941. je preraslo formu udruženja, Jadovno je danas standard, etalon, merilo vrednosti. Braćo i sestre! Dragi Jasenovčani, Jadovničani,Poštovaoci svetih naših Жrtava i svih srpskih Svetitelja, našega Svetog Novomučenika Vukašina Jasenovačkog i Klepačkog, borci za istinu, Svedočimo veliku borbu koju vodimo zajedno, protiv zaborava, kako mi kao narod ne bi bili zaboravljeni od Gospoda. Jadovno 1941. je preraslo formu udruženja, Jadovno je danas standard, etalon, merilo vrednosti. Da bi se održali u ovom i ovakvom svetu, da bi ga menjali na bolje, potrebno je mnogo rada i truda. Samo mali deo, ne mali po važnosti, svega što radimo je pohranjen na serverima i kroz jedan upravo modernizovan sajt omogućava desetinama

Milan Bastašić (1931 – 2016.)

7. oktobar 2026.

Bio je jedan od osnivača udruženja građana Jadovno 1941. Navršilo se deset godina od upokojenja. Rođen je u Grubišnom Polju 30. januara 1931. godine u porodici Luke i Evice (r. Đukić), kao treće dijete. Otac mu je bio solunski dobrovoljac. Tadašnju četvorogodišnju osnovnu školu je završio u Grubišnom Polju.Krajem aprila 1941. godine hrvatske ustaše mu hapse oca i osamnaestogodišnjeg brata Stevu i potom ih ubijaju u Jadovnu na Velebitu. Poslije masovnog masakra srpskog naroda na Bilogori i u Grubišnom Polju koncem septembra i početkom oktobra 1942, Milana su sa muškarcima ustaše otjerale u Jasenovac, a majku i sestru Jovanku u Sisak. Igrom slučaja se spašavaju iz logora. Krajem rata, po

Umro je Milan Bastašić

7. oktobar 2026.

Prošlo je deset godina kako je 7. oktobra 2016. u Beogradu umro Milan Bastašić. Rođen je u Grubišnom Polju 30. januara 1931. godine u porodici Luke i Evice (r. Đukić), kao treće dijete. Otac mu je bio solunski dobrovoljac. Tadašnju četvorogodišnju osnovnu školu je završio u Grubišnom Polju. Krajem aprila 1941. godine hrvatske ustaše mu hapse oca i osamnaestogodišnjeg brata Stevu i potom ih ubijaju u Jadovnu na Velebitu. Poslije masovnog masakra srpskog naroda na Bilogori i u Grubišnom Polju koncem septembra i početkom oktobra 1942, Milana su sa muškarcima ustaše otjerale u Jasenovac, a majku i sestru Jovanku u Sisak. Igrom slučaja se spašavaju iz logora. Krajem rata, po

Đurđica Dragaš: Zauvek

6. oktobar 2026.

Neka ova pesma bude moj jedini komentar na ovo zlo koje je diglo svoju poganu glavu! Kad vam dođem jednog dana,rašćemo zajedno,samovaćemo zajednovekovaćemo zajedno. Rađaćemo se u prolećei umirati u jesen.Spavaćemo pod belinom snega ioticati bistrim potocima.Grejaće nas sunce i paliti vatra,pohoditi zveri.Kopaće zemlju nad našim kostima. Gaziće nas čizme,rušiće kamen sa uzglavlja našeg.Počupaće cvet što izraste iz dečjih očiju.Iseći će breze,zamutiti vodu,ubijaće nas ubijene. Gledaćemo ih,nebolni i nasmejani.I pitaćemo….šta je njihova tama prema svetlosti našoj,šta je njihovo sada naspram našeg zauvek. Džaba im pogan, kama i oganj.Uzalud mržnja…Ne mogu nam razdvojiti duše neukaljane,slomiti ruke polomljene,izvaditi oči bezdane.Ljubavi našoj ne mogu ništa! Od istog autora: KOLUMNISTI – PRIJATELJI: Đurđica Dragaš

Bastašić: Svjedočanstvo dječaka logoraša o zatočeništvu u logoru Jasenovac

6. oktobar 2026.

Stigao oktobar. I mada vrijeme leti, on se nikada ne prišunja, nikada me ne iznenadi. Već krajem septembra počinju navirati misli, sjećanja na očeva svjedočenja o ustaškom masakru nad Srbima Bilogore u to vrijeme 1942. godine. O čudom izbjegnutom strijeljanju u vlastitom dvorištu. O odvođenju u logore svih do tada preživjelih. Sa nepunih dvanaest godina, kao dječak svrstan među muškarce, otac je otjeran u Jasenovac. Spletom okolnosti koje nikako ne mogu biti slučajne, nakon dva mjeseca, obolio od tifusa vratio se kući. Preživio. Jedini preživjeli jasenovački logoraš sa Bilogore. Početkom oktobra 2016. se upokojio. Kako tada tako i danas, uzimam u ruke njegovu knjigu, okrećem obilježenu stranu 139, poglavlje „Komšija

35 godina od ubistva porodice Roknić

6. oktobar 2026.

Petog oktobra navršilo se punih 35 godina od ubistva troje članova karlovačke familije Roknić – Marka Roknića, njegove maloljetne kćeri Danijele i Markove sestre Dragice Ninković. Za taj je zločin odgovarao jedino Жeljko Gojak, a osudio ga je Ivan Turudić. Zločin zvjerskog ubistva karlovačke familije Roknić poznatiji je pod kolokvijalnim nazivom “karlovački slučaj Zec”. U kuću Srbina Marka Roknića u karlovačkom prigradskom naselju Sajevac 5. oktobra 1991. godine, za vrijeme nedjeljnog ručka na kojem su pored njega, njegove supruge Branke, inače Hrvatice, i djece Danijele i Nenada, bile i njihove rođakinje Dragica Ninković i Ana Gojak, upala je grupa pripadnika Zbora narodne garde (ZNG) i pripadnika hrvatske Specijalne policije. Predvodio

„Ruka pravde“ stiže na FEST: Istorijski triler o Blagoju Jovoviću i atentatu na Pavelića

6. oktobar 2026.

Film „Ruka pravde“, reditelja Nemanje Ćeranića, biće prikazan 10. oktobra 2026. godine na ovogodišnjem 53. Međunarodnom filmskom festivalu FEST, u okviru Gala programa. Film donosi priču o Blagoju Jovoviću, pripadniku Jugoslovenske vojske u otadžbini, i događajima koji su doveli do atentata na Antu Pavelića u Buenos Ajresu. Priča o čoveku koji je potražio Pavelića „Ruka pravde“ spaja elemente istorijskog trilera i lične drame. U središtu priče nalazi se Blagoje Jovović, koji nakon završetka Drugog svetskog rata život nastavlja daleko od Evrope, u Argentini. Njegov život dobija novi tok kada saznaje da se u Buenos Ajresu nalazi Ante Pavelić, jedan od najodgovornijih ljudi ustaškog pokreta i Nezavisne Države Hrvatske. Pavelić je

Dragan Hamović: NOЖ OD ZUBNOG ZLATA

5. oktobar 2026.

Povodom filma Lordana Zafranovića „Zlatni rez 42: Djeca Kozare“ Kao da me je recnuo taj zlatni krivi nož. Drugi dan mislim o tome šta sam video gledajući film Lordana Zafranovića. Mislim na to bez volje da o filmu sudim kao umetničkom činu, kao inače, sa više ili manje smisla i znanja. Neopisivost i razuđenost jasenovačkog nezamislivog zbivanja nije lako zgusnuti, još manje podneti. Jer, umetnost jeste zgušnjavanje koje umu doznači više od onoga što nam se prikazuje. Misao o onome šta smo mogli videti u sineastičkom delu nanizanom u venac pokretnih slika, u kojima promiču zlikovci i stradalnici – kao i oni što su donekle i jedno i drugo –

Obnova vrednosnog okvira srpskog naroda – Vrednosti i granice

5. oktobar 2026.

DEFETIZAM NIJE DOZVOLJEN Na drugu godišnjicu otvaranja galerije Жarko Vidović, u gradskoj opštini Istočna Ilidža grada Istočno Sarajevo, u organizaciji Pokreta za odbranu Kosova i Metohije (PoKiM), udruženja Baštionik, Izbor je naš i Jadovno 1941. iz Banja Luke, Udruženja za odbranu ćirilice iz Trebinja i Beograda, Konzervativnog kluba iz Brčkog, Srpskog demokratskog saveza (SDS), Narodne mreže i Zdravog društva iz Beograda i Srpskog nacionalnog foruma (SNF) sa KiM, kao i više samostalnih intelektualaca iz Republike Srpske, Crne Gore, sa Kosova i Metohije i iz ostatka Srbije, u okviru ciklusa skupova „Obnova vrednosnog okvira srpskog naroda“ održan je dvodnevni okrugli sto na temu: „Vrednosti i granice.“ Ovim skupom nastavljen je niz

Ković: Srpska djeca su u 20. vijeku zatvarana u logore da bi se uništio čitav narod

5. oktobar 2026.

Istoričar Miloš Ković izjavio je Srni da su Srbi bili prve žrtve koncentracionih logora u Evropi i da je srpska istorija 20. vijeka istorija logora. Ković je konstatovao da je posebno strašno što su u tim logorima u Prvom svjetskom ratu masovno umirala srpska djeca, dok su u Drugom svjetskom ratu u NDH postojali posebni logori za njih, što govori o namjeri da se uništi čitav narod. – Nije zabeležen takav slučaj u istoriji savremenog čovečanstva jer su koncentracioni logori pronalazak savremene istorije. Deca su masovno zatvarana u logore, postojali su logori za decu i u tim logorima ona su mučena, ubijana ili su umirala od bolesti, gladi i iznemoglosti

U ime časti – govor majora Milana Tepića

29. septembar 2026.

Milan Tepić je bio major i poslednji odlikovani heroj Jugoslovenske narodne armije (JNA). Rođen je u Komlencu, selu pokraj Kozarske Dubice u Republici Srpskoj, 1957. godine. Na početku ratnih sukoba u Hrvatskoj, 29. septembra 1991. godine, major Milan Tepić se našao opkoljen sa svojim vojnicima u skladištu oružja, u selu Bedenik nadomak Bjelovara. Uz njega su bili mahom mladići na odsluženju vojnog roka. Ratna dejstva hrvatskih paravojnih formacija, „Zbora narodne garde” (Zenge), primorala su ih da se povuku u vojno skladište. Posle neuspelih pregovora, na majoru Tepiću je ostalo da donese odluku od koje su zavisili životi mladića i sudbina jednog od najvećih skladišta naoružanja JNA na teritoriji Hrvatske. Odluka koju

Video: Grubišno Polje – 28. IX 2012. – parastos i komemoracija

28. septembar 2026.

Grubišno Polje – Prije 14 godina U Hramu Svetog velikomučenika Georgija sa početkom u 12.00 časova služen je parastos. Drugi dio sabranja održan je na bivšoj željezničkoj stanici u Grubišnom Polju gdje je obavljeno polaganje vjenaca i obraćanje zvanica, nakon čega su učesnici obišli i stratišta na Trandlerovoj djetelini i u Kišovom (Kiselovom jarku. (Napomena redakcije portala Jadovno.srb.: Ovaj prilog je prvi put objavljen na našem portalu 15. oktobra 2012. godine.) Krajem septembra 1942. godine počela je neprijateljska ofanziva na Bilogori u kojoj je učestvovalo 5.000 hrvatskih ustaša, domobrana i Nijemaca. U Grubišnom Polju je 28. septembra 1942. godine ubijeno je 69 ljudi, u Malom Grđevcu 62, Sibeniku 87, Velikoj Peratovici

Popis
10.502 žrtve

Udruženje Jadovno 1941. je formiralo Centralnu bazu žrtava, koju možete pretražiti unosom pojedinih podataka o žrtvama.

Kalendar
Pokolja

Odaberite godinu ili mjesec i pretražite sve događaje koji su se desili u tom periodu.

Sama smrt, čin umiranja – to mi nije bilo jasno, o tome nisam imao nikakve predodžbe