Serbian
Armenian
Croatian
Dutch
English
French
German
Greek
Hebrew
Hungarian
Italian
Norwegian
Polish
Russian
Slovenian
Spanish
članovi porodica poginulih, saborci, boračka i opštinska delegacija, sastavljena od srpskih predstavnika vlasti, položile su cveće i zapalili sveće na Vojničkom groblju u Bratuncu, gde je sahranjen najveći broj nastradalih i na srpskim stratištima u Biljači i Sasama. Deset naknadno ekshumiranih tela 10. juna 2010. godine sahranjeno je – sedam na Vojničkom groblju u Bratuncu, jedan muškarac je po želji porodice sahranjen u porodičnom groblju na Zalazju gde je pre 20 godina pao u zarobljeništvo braneći svoje selo i porodicu, a dvoje identifikovanih prevezeni su u Srbiju i sahranjeni u mestima gde im žive porodice.
Porodice stradalih Srba, koji su pre više od dve godine ekshumirani u srebreničkom selu Zalazje, tvrde da su u Centru za identifikaciju u Tuzli ukradene kosti skeleta da bi prikrili zločin koji je počinjen nad zarobljenim Srbima. Staka Cvjetinović, supruga pronađenog Ivana, smatra da su u tuzlanskom Centru za identifikaciju otuđene polomljene kosti sa skeleta da bi se prikrio dokaz da su zarobljenici prebijani i masakrirani.
– Od bivših komšija Bošnjaka, koji su proveli rat u Srebrenici, saznali smo da su zarobljenici mučeni u zgradi Policijske stanice u Srebrenici i ispred tog objekta, i da su tako isprebijani i izmrcvareni odvezeni na Zalazje, gde su poklani i pobijeni na svirep način – ispričala je Cvijanovićeva.
Ona kaže da su od skeleta odvojene polomljene kosti, iako su bili kompletni pri ekshumaciji pre dve godine iz masovne grobnice u Zalazju, odakle su odvezeni na identifikaciju u Tuzlu.
Slađana Jeremić, ćerka ubijenog Nedeljka Gligića, kaže da su porodice ekshumiranih dobijale anonimne pozive i informacije iz Tuzle o identifikaciji ekshumiranih posmrtnih ostataka.
– Zbog toga smo zahtevali da se identifikacija obavi u Republici Srpskoj, što je nakon mnogo problema i opstrukcije učinjeno 7. marta ove godine kada su skeleti prevezeni u Spomen kosturnicu Miljevići u Istočnom Sarajevu – navodi Jeremićeva.
Porodice su iscrpljene višegodišnjom neizvesnošću, lutanjem i traženjem svojih nestalih članova kao i istine o načinu njihovog pogubljenja, kako bi posle 20 godina konačno pronašli smiraj, naglašava kćerka ubijenog Nedeljka Gligića.
Masakr u Tuzli
Porodice poginulih su tražile informaciju u kakvom su stanju skeleti i zašto se identifikuje kost po kost kada su sa Zalazja odvezeni kompletni skeleti, ali odgovor od Tuzlanskog i Tužilaštva BiH nikada nije stigao.
– To nas je navelo na zaključak da je došlo do otuđivanja delova skeleta kako bi se prikrio način pogibije i mučenja ovih paćenika. Kasnije smo iz Lukavice dobili podatke da nekim skeletima fale delovi kičmenog stuba ili neke druge kosti i porodice se pitaju gde su nestale kada se zna da su sa Zalazja odvezene u Tuzlu – pita Jeremićeva.
Izvor: Vesti
