Crkvena opština Beč tradicionalno svake godine 1. novembra (na verski i državni praznik Svih svetih) organizuje posete grobljima srpskih interniraca i stradalnika iz Prvog svetskog rata na prostoru Burgenlanda na istoku Austrije. Ovogodišnja poseta grobljima izdvajala se posebno time što je sa narodom na pokloničko putovanje krenuo i nadležni Episkop Njegovo Preosveštenstvo g. Andrej. Vernici su najpre posetili groblje u Bruk Nojdorfu, gde je odslužen mali pomen postradalim Srbima, a zatim i drevni Nežider (Neusiedl am See), gde je tokom rata nevino postradalo više hiljada Srba. Zajedno sa najvišim predstavnicima mesnih opštinskih vlasti, vojske i policije, a u organizaciji austrijskih udruženja za zaštitu grobalja, vernici na čelu sa svojim Arhipastirom

Premijer Srbije Aleksandar Vučić izjavio je danas da će Srbija i Italija graditi najbliže odnose na osnovu istorijskog prijateljstva i zajedničke budućnosti. Otkrivanju spomen-ploče prisustvovali su predstavnici diplomatskog kora i verskih zajednica “Veoma sam zahvalan italijanskoj vladi i narodu na poštovanju koje pokazuju prema Srbiji i srpskom narodu, a mi ćemo svoju zahvalnost uvek umeti da pokažemo”, rekao je Vučić na komemoraciji povodom stogodišnjice Prvog svetskog rata na italijanskom vojnom groblju u Beogradu. Vučić i italijanski amabasador u Srbiji Đuzepe Manco otkrili su tom prilikom spomen-ploču palim italijanskim borcima u Prvom svetskom ratu. Manco je podsetio da je italijanska mornarica krajem 1915. i početkom 1916. godine prebacila u Italiju i

Da je živela duže, verovatno bi bilo teško izbrojati sve njene radove. Ostaje samo da naslutimo za koliko nas je velikih dela Danice Jovanović rat uskratio. Jer, ova akademska slikarka je živela samo 28 godina. Da 12. septembra 1914. nije streljana u podnožju Petrovaradinske tvrđave, izvesno je da bi se cifra od stotinak slika, koliko je uradila, bar dvostruko uvećala. Austrougarska sila nije joj dopustila da živi duže. Bila je ocenjena kao nepodobna! A zapravo, bila je “samo” ugledna Srpkinja, koja se ne libi da naglas govori i želi slobodu svog naroda. Danica je rođena 4. januara 1886. godine u sremskom selu Beška. Bila je peto dete u porodici skromnog

BRČKO, 26. OKTOBRA /SRNA/ – Kod spomenika Dobrosavu Jovanoviću u centralnom gradskom parku u Brčkom danas je otvorena izložba arhivskih dokumenata “Mlada Bosna i Sarajevski atentat” u okviru manifestacija kojima Svetosavska omladinska zajednica /SOZ/ Eparhije zvorničko-tuzlanske u Brčkom obilježava stogodišnjicu Velikog rata. Izložbu, koju čine fotografije i faksimili istorijskih akata hronološki poređanih na 12 panoa, otvorio je koordinator brčanskog SOZ-a protođakon Dragan Popović u prisustvu pedesetak poštovalaca srpskog istorijskog i duhovnog nasljeđa. Prigodnu besjedu održao je predsjednik organizacionog odbora ovog udruženja za obilježavanje stogodišnjice Prvog svjetskog rata Cvijan Pajkanović. “Došli smo, evo, da se poslije 100 godina napojimo na vrelu srpskih dobrovoljaca”, rekao je Pajkanović. Srpskog dobrovoljca Dobrosava Jovanovića okupatori

Da vojska zaista maršira na svom želucu, kako je govorio Napoleon, još jednom je potvrđeno u Prvom svetskom ratu. Iako je austrougarska vojska imali obilnije i bogatije obroke, srpski vojnik se zahvaljujući tainu hranio zdravije. Zato je bio spretniji i pokretljiviji od neprijatelja. I sit i siguran! To je tain značio za srpskog vojnika.   Specifična mešavina raženog i belog brašna, mogla je da traje dugo i da daje snagu i gipkost u borbi. Reč tain je turskog porekla i znači sledovanje, objašnjava Dimitrije Vujadinović, autor projekta “Hleb u Velikom ratu”. “Naša vojska je odmah posle tursko-srpskih ratova – počela da proizvodi tain, vojni hleb. On je bio zdrav i hranjiv. Njegovi

Miodrag Sokolović je silazio u katakombe, peo se na merdevine, beležio svako ime, prezime, sve bibliografske podatke prvo rukom u svesku, a potom prekucavao, od prvog do poslednjeg imena Išao sam često na teren i tamo ostajao veoma dugo. Nije mi ništa padalo teško, jer mi je svaki dan rada bio ispunjen emocijama. Bio je to mukotrpan posao, ali moje srce i duša bili su ispunjeni ljubavlju prema svom rodu, kaže za “Vesti” istoričar, 83-godišnji Miodrag Sokolović koji je, između ostalog, prvi uradio registar sahranjenih na vojničkom groblju Zejtinlik, sa svim podacima koji su ispisani na krstačama i spomen-pločama. Njegova knjiga “Zejtinlik, srpsko vojničko groblje u Solunu”, objavljena 1986. godine

Njegova svetost patrijarh srpski Irinej istakao je u Solunu da je Srpsko vojničko groblje Zejtinlik mjesto ćutanja i zavjeta, na kome svaki Srbin nalazi svog djeda, ujaka, strica, kuma, prijatelja, brata, koji su ugradili svoje živote u temelje mira i slobode, kako se slično zlo ne bi nikad ponovilo. Patrijarh Irinej služio je parastos poginulim srpskim ratnicima iz Prvog svjetskog rata, iskoristvši ovu priliku da Đorđu Mihajloviću za višedecenijsko uređenje i čuvanje Srpskog vojničkog groblja i za nesebičnu ljubav prema bližnjima i Pravoslavnoj crkvi uruči najviše odlikovanje Srpske pravoslavne crkve /SPC/, kojim ga je odlikovao Sveti arhijerejski sinod. Ovaj čovjek se decenijama brinuo o grobovima onih čije je kosti njegov

Mitropolija zvorničko-tuzlanska uoči i za vrijeme Prvog svjetskog rata (1891-1918) Otvaranje izložbe će biti upriličeno u Dvoru Eparhije zvorničko-tuzlanske u Tuzli, 16. oktobra 2014. godine sa početkom u 16. časova. Ova arhivističko-istorijska izložba je priperemana blagoslovom Njegovog Preosveštenstva episkopa zvorničo-tuzlanskog gospodina Hrizostoma, a postavlja se po odobrenju i blagoslovu Svetog Arhijerejskog Sinoda Srpske Pravoslavne Crkve (Sin 1314 / Zap. 951 od 25. septembra 2014. godine). Autori izložbe su Radovan Pilipović, direktor Arhiva SPC i Miloš Matijević, arhivista. Na izložbi će biti predstavljeno više od 100 eksponata, faksimila dokumenata iz različitih dokumentarnih fondova, ali i foto-materijala koji su prikupljeni iz nekoliko arhivskih fondova Arhiva Eparhije zvorničko-tuzlanske i Arhiva Srpske Pravoslavne Crkve.

BEOGRAD, 15. OKTOBRA /SRNA/ – Igrani film “Branio sam Mladu Bosnu” reditelja i scenariste Srđana Koljevića premijerno je prikazan u “Sava centru” u Beogradu. U publici su sinoć bile i ličnosti iz političkog i javnog života, kao i kolege iz filmskog svijeta koje su došle da podrže ovaj projekat. Autor i velika glumačka ekipa dobili su dug aplauz mnogobrojne publike. Film je istorijska drama o suđenju akterima Sarajevskog atentata, a kroz spoj faktografije i emocija govori o zanosu i idealima Mladobosanaca, ali iz do sada manje poznatog ugla, prenose beogradski mediji. Jedan od glavnih aktera filma je mladi austrijski advokat Rudolf Cistler, koji im je dodijeljen kao branilac po službenoj

Rodolf Arčibald Rajs bio je nemačko-švajcarski forenzičar, publicista, doktor hemije i profesor na Univerzitetu u Lozani. Istakao se kao kriminolog radom na istraživanju zločina nad srpskim stanovništvom u vreme Prvog svetskog rata.Kao svoje posmrtno zaveštanje srpskom narodu ostavio je neobjavljen rukopis knjige “Čujte Srbi!” na francuskom jeziku. Ova knjiga je zaveštana 1. juna 1929. godine, a 2004. godine je štampana u velikom tiražu i deljena besplatno u Srbiji. Predstavljamo vam nekoliko citata iz knjige “Čujte Srbi!” koji idealno opisuju srpske političare i dan danas, više od 80 godina kasnije. – Vaš narod je, dakle, veliki ljubitelj političkih ili, bolje rečeno, stranačkih svađa. Dok su stranačke vođe i njihovi štabovi još

MRKONJIĆ GRAD, 14. OKTOBRA /SRNA/ – U hramu Pokrova Presvete Bogorodice u selu Podrašnica kod Mrkonjić Grada služena je sveta arhijerejska liturgija povodom 100 godina od početka Prvog svjetskog rata, 96 godina od proboja Solunskog fronta i 19 godina od završetka rata u BiH. Liturgiju je služio nastojnik manastira Rmanj arhimandrit Serafim Kužić. Služen je i parastos poginulim borcima, a osveštana je spomen-česma podignuta poslije 100 godina od početka Prvog svjetskog rata, u čast 16 solunskih boraca i dobrovoljaca iz sela Podrašnice. Izgradnju spomen-česme finansirao je dobrotvor Miroslav Pekez iz Beograda, porijeklom iz Podrašnice. On je istakao da su samo rijetka mjesta iznjedrila 16 solunskih dobrovoljaca koji su prošli golgotu

U godini u kojoj se obeležava 100 godišnjica Prvog svetskog rata, i u vremenu u kome smo svedoci stalnih pokušaja i nastojanja da se revidira srpska istorija , a Srbija optuži kao krivac u nemačkoj, austrijskoj i u nekim drugim zapadnim istorijskim naukama za ovaj veliki ratni događaj, namera nam je da na pouzdanim istorijskim izvorima podsetimo javnost o stvarnim izazivačima i povodu Prvog svetskog rata. Udruženje Srba Hercegovaca u Novom Sadu će tokom oktobra meseca realizovati projekat Sarajevski atentat u svetlu revizionističkog postupka srpske istorije. Program će biti realizovan iz dva dela. U prvom delu programa ćemo na umetnički način ponovo oživeti sećanje na sve srpske rodoljube koji su

Kralj Petar Karađorđević je do kraja života kraj sebe držao čarape koje mu je pod Vezirovim mostom dala Makrena Spasojević. Često su kroz istoriju najbolji srpski sinovi i kćeri polagali svoje živote na branik otadžbine. U Prvom svetskom ratu je stradalo preko 1,2 miliona Srba, bilo u direktnim borbama, povlačenju preko planinskih gudura Albanije, od epidemija zaraznih bolesti ili u reperkusijama okupatora posle povlačenja. Poput Kosova, sećanje na Veliki rat biće ugrađeno u temelje srpskog nacionalnog identiteta. Jedna od naročito potresnih priča velikog rata koja je odolela zubu vremena i izbegla truli zadah zaborava jeste priča o Makreni Spasojević, koja na naročit način simbolizuje tragičnu sudbine srpske žene i majke,

Lužički Srbin Paul Šturm, vodnik pa potporučnik iz francusko-pruskog rata (1870–1871), došao je, sa bratom Eugenom, u Kneževinu Srbiju, početkom osamdedesetih godina 19. veka, da vojna znanja prenese pitomcima Artiljerijske škole (preteča srpske Vojne akademije). Srbija je mladog pruskog oficira (rođen je u Gerlicu 1848. godine) dočekla otvorenog srca, a on je u njoj našao novu domovinu. Godine 1881. primio je pravoslavnu veru i promenio ime u Pavle Jurišić, a prezime Šturm zadržao kao nadimak. Za krsnu slavu izabrao je Svetog Savu. U prvom srpsko-turskom ratu (1876–1877) učestvovao je kao dobrovoljac, a u drugom (1877–1878) već je komandovao pukom, da bi u potonjim godinama dobijao sve značajnija komandna zaduženja kao

Spomenik caru Nikolaju Romanovu koji će biti postavljen u parku kod bivše Skupštine Srbije, u Ulici kralja Milana, sinoć je iz Rusije dopremljen u Beograd. Delovi impozantnog spomenika koji je težak 50 tona stigli su u tri kamiona, a dizalicom je u park pažljivo spuštan deo po deo. Radnici JPK “Zelenilo”, u saradnji sa ruskim inženjerima od danas uređuju Devojački park. Spomenik je donacija Ruske Federacije gradu Beogradu, a biće podignut u okviru obležavanja stote godišnjice Prvog svetskog rata. Gradski menadžer Goran Vesić popodne je, zajedno sa autorima spomenika i nadležnima iz “Zelenila”, posetio tu lokaciju a novinarima je rekao da grad pokušava da ovo mesto uredi, a da ne