– Voleo bih kada bi pokušali da se vrate, obnove domove, od kojih je znatan broj i uzurpiran – pričao nam je pređašnji sveštenik ove crkve kojeg zatičemo u dvorištu svetinje ispred policijskog punkta postavljenog pored same crkvene kapije. I dok naš razgovor privlači pažnju prolaznika i taksista koji su se parkirali pokraj samog crkvenog dvorišta, saznajemo da su na srpskim porušenim domovima sagrađene višespratnice i druge moderne zgrade. Takav je primer doma tročlane porodice Nikolić. Majka i ćerke su u strogom centru, ostale sve do martovskog pogroma američki vojnici Kfora nasilno su ih izneli iz kuće, koju su kasnije Albanci zapalili, a na njihovom imanju sagradili stambenu zgradu.

– Ljudi koji zauzimaju tuđu imovinu i žive na tuđoj muci nikada ne mogu biti srećni – odzvanja nam glas našeg saputnika koji nas je prethodno odveo do nekoliko kilometara udaljene Plešine, sela u kojem je jedini srpski stanovnik bila baka Smiljka Bajčetić. Međutim, kako se bliži devedesetoj godini, baku je ove zime preuzela sestra iz Beograda i odvela je sa sobom kako bi je lečila jer joj je, kako nam rekoše, potrebna operacija očiju. Baka Smiljka o kojoj su “Novosti” svojevremeno pisale, nije želela da napusti svoj dom, a kada su Srbi 1999. godine bežali od napada Albanaca, već je ostala u svojoj kućici sagrađenoj od kamene da čuva imanje i stabla kestena.

BOR CARA DUŠANA

Prema podacima poznavaoca ovdašnjih prilika, na području opštine Uroševac do 1999. godine živelo je oko 30.000 Srba od kojih oko 12.000 u samom gradu. Sada na području opštine živi svega desetak povratničkih porodica u selima Babljak i Babuš, dok je – manastir posvećen Svetim arhangelima u okolnom Nerodimlju potpuno porušen, a bor koji je car Dušan zasadio u ovom mestu posečen do temelja.