Počivalište Vojina Bakića na Mirogoju nemoguće je pronaći jer na njemu više nema umjetnikovog imena niti krsta Djelo svjetski poznatog vajara Vojina Bakića, nakon što je zbog pogrešne krvno-političke slike uporno bilo prešućivano 90-ih godina, a njegovi spomenici uništavani, od 2000. ipak se vratilo u javnost. Organizuju se izložbe, neka njegova djela vade se iz deponija, vraćaju na svoja mjesta ili su obnovljena, pišu se knjiga i monografije o njemu, a u njegovom rodnom Bjelovaru čak je povodom stogodišnjice rođenja organizovana i izložba fotografija. Ipak, ako bi neki poštovaoc umjetnikovog djela htio odati počast Bakićevim zemnim ostacima, našao bi se u čudu jer grob na Mirogoju u Zagrebu u kome počiva,

Slađanu Stanković i Jovicu Stepića lično sam poznavao. Tokom moje tri posete Libiji u vreme rata 2011. godine Slađanu sam upoznao u ambasadi Srbije, pili smo zajedno kafu, omogućila mi je da ratne izveštaje za „Politiku” šaljem sa kompjutera u ambasadi, jer interneta na drugim mestima u Tripoliju nije bilo. Bila je računopolagač ambasade, vrlo poverljiva i odgovorna osoba u situaciji gde je naš vojni izaslanik, posle prvih borbi, otišao „na savetovanje” u Beograd i više se nikada nije vratio. A Slađana je ostala usred rata… Bila je divna osoba, uvek se blago smešila, nekako melanholično vesela. Jednostavno hrabra žena. U to vreme naših ljudi je bilo dosta u Libiji,