U svojoj jetkoj odbrani – optužbi, Slobodan Milošević je u Hagu više puta ponovio ocenu da se pred očima celog sveta događa jedna nepravedna, zločinačka „inverzija“, da moćni krivci i zločinci uporno pokušavaju da operu ruke tako što svoje nemoćne žrtve proglašavaju krivcima: – Podstrekači rata optužuju zastupnike mira za rat – kaže on – a zahvaljujući svojoj moćnoj međunarodnoj poziciji igraju ulogu i tužioca i sudije. Kada sam ja u pitanju oni me optužuju i unapred osuđuju upravo za tu njihovu ratnohuškačku politiku i posledice te politike koju su sami vodili, a kojoj sam se ja suprotstavljao najviše što sam mogao zalažući se za mir. Tu jednostavnu istinu mogu

Ćuprija – Iguman manastira Reževići kod Petrovca na moru, u Crnoj Gori, arhimandrit Hrizostom, došao je na ideju da u svom rodnom gradu Ćupriji sagradi crkvu sa spomen-kosturnicom svih poginulih ruskih dobrovoljaca u ratovima na području bivše Jugoslavije 90-tih godina prošlog veka.   Projekat je još na nivou idejnog rešenja čiji je autor beogradski arhitekta Dragan Antonijević. Predložili smo da se crkva podigne u Ćupriji u kojoj se nalaze mošti Svetog Cara Lazara, a u rimsko vreme na tom prostoru u gradu Horeum Margi nalazila se jedna od prvih episkopija,čiji je episkop učestvovao na prvom Vaseljenskom Saboru. Predvideli smo da se u tom gradu sagradi hram, a u podu hrama

Polaganjem venaca i odavanjem državnih i vojnih počasti u Spomen crkvi na Deligradu kod Aleksinca danas će biti obeležena 206. godišnjica Boja na Deligradu. Manifestacija će biti održana sa početkom u 11 časova u Spomen-crkvi na Deligradu kod Aleksinca u organizaciji Vlade Srbije. Vence će položiti predstavnici Ministarstva rada, zapošljavanja i socijalne politike, Ministarstva odbrane i Vojske Srbije, opštine Aleksinac i nevladinih organizacija opredeljenih za negovanje tradicija oslobodilačkih ratova Srbije. U Boju na Deligradu izvojevana je jedna od najznačajnijih i najvećih srpskih pobeda nad Turcima u Prvom srpskom ustanku. Za vreme turske ofanzive protiv ustanika 1806. rumelijski valija Ibrahim-paša sa oko 50.000 pešaka, mnogobrojnom konjicom i 14 topova i kumbara

U proljeće 1990. godine Veljko Džakula je postao član glavnog i izvršnog odbora SDS-a Jovana Raškovića za područje Zapadne Slavonije i bio je organizator mitinga SDS-a krajem juna 1990. godine u Pakracu na kojem je dominirala četnička ikonografija. U januaru 1991. godine Džakula je postao predsjednik regionalnog odbora SDS-a za područje čitave Slavonije i Baranje.   Džakula je 2. marta 1991. godine bio organizator masovne pobune policajaca srpske nacionalnosti u Pakracu, zbog koje su iz Zagreba u Pakrac stigli hrvatski specijalci, da bi se u cjelokupan slučaj umiješala JNA, a nakon toga se skrivao u Beogradu, kad je uspostavio vezu sa američkim ambasadorom u Beogradu Vorenom Cimermanom. Džakula je 12.

Niko se nije tako lako, bezbolno, jednostavno, naprasno, strasno, odricao sebe, svog bića, korena, imena, idetiteta, svojih predaka, dedova i očeva, svoje kulture i istorijske prošlosti kao što su se odricali ljudi ovog tla i ovog vremena. Samo se nama može dogoditi da nam zabluda bude bliža od stvarnosti, zagonetka od rešenja, slepilo od jasnog vida, magla od čistog horizonta; samo nama mogu biti bliži ljudi neznanog korena i neispitane prošlosti od ljudi sa imenom, prezimenom i srednjim slovom oca i majke, samo se nama može dogoditi da damo veru za neveru, umlje za bezumlje. Ako je u nama ostalo još malo poštenja, zagledajmo se, bar za trenutak, u –

List dubrovačkih Srba ,,Dubrovnik” pisao je o svim događajima vezanim za borbe za oslobođenje i ujedinjenje i ličnostima koje su u njima učestvovali.  Povodom smrti Pavla Popovića list ,,Dubrovnik” je istakao da se u Dubrovniku  upoznao sa inteligencijom dubrovačkog starijeg i mlađeg naraštaja.  U svojim sjećanjima u listu ,,Dubrovniku” V. M. Vukmirović je istakao : ,,Davno, još pre Balkanskih ratova, običavali su dolaziti Dubrovniku u posjetu mnogi ugledni Srbijanci. Mi, ondašnji dječaci, u njima smo gledali Srbiju Kralja Petra, koja ima da povede krvavo kolo oslobođenja. … Međutim Pavle nije dolazio u Dubrovnik jedino zbog našeg Arhiva. … Dolazio je on k nama i tražio žive ljude. Dum Ivan kanonik

Proslava 25-godišnjice oslobođenja Stare Srbije 1937. počela je sokolskim sletom u Skoplju, čiji je pokrovitelj bio Knez Namjesnik Pavle.  U proglasu sletskog odbora ističe se : „Rijetko koje mjesto osim Beograda, tako izrazito oličava sudbinu Balkana, koliko naše Skoplje. Uprkos nevoljama robovanja, u njemu se nikad nije gasila nacionalna misao i kulturna snaga našeg naroda, čak ni onda, kada su pod tuđinskim udarcem isčezle dragocjene tvorevine Nemanjića…“.   Proslava oslobođenja trajala je tri dana, a završila se povorkom kroz Skoplje, dugom tri kilometra.(1) Na V pokrajinskom sletu u Skoplju učestvovali su sokoli iz cele Jugoslavije. Najveće zasluge za uspeh sleta imao je Velimir Popović, starešina Sokolske župe Skoplje i predsednik sletskog odbora. (2) Krajem oktobra

Prilikom obilježavanja 16. godišnjice hrvatske vojne operacije „Oluja“ 5. avgusta 2011. godine u Kninu, Ivo Josipović je izjavio da neće proći dugo vremena kada će Srbi iz Krajine zajedno sa Hrvatima slaviti „Oluju“, odnosno 5. avgust kao dan pobjede u domovinskom ratu, nakon što prihvate istorijske činjenice vezane za Drugi svjetski rat koje su na strani hrvatskog naroda i hrvatske države.   Da bi bar donekle potvrdio svoju ocjenu datu 5. avgusta 2011. godine u Kninu Josipović je na perfidan način nastavio da u svojoj državničkoj aktivnosti ponižava u prvom redu krajiške Srbe kroz veličanje hrvatske zločinačke vojne operacije „Oluja“, pa je u Knin 5. avgusta 2012. godine na obilježavanje

Povodom izjave premijera Ivice Dačića da „hoće da vodi realnu politiku, a ne nebesku Srbiju“, njegovo preosveštenstvo umirovljeni episkop zahumsko-hercegovački i primorski Atanasije poručio mu je da zemaljske Srbije nema bez nebeske.     Epsikop Atanasije je u otvorenom pismu upitao Dačića da li zna da za Srbe Svetoga Save i kosovskog Velikomučenika Lazara nema zemaljske Srbije bez nebeske, kao što nema ni ljudskog bića samo zemaljskog, bez nebozemnog.   U pismu se naglašava da pravoslavna vera i Crkva Božja žive život koji započinje na Zemlji, a nastavlja u Carstvu nebeskom po srpskom svetokosovskom Zavjetu i ne prihvata takozvano „civilizacijsko“ raspolućenje i degradiranje čovjeka i naroda svođenih na ovozemnu horizontalu groba i smrti.   Umirovljeni