PROSTOR NAŠ NASUŠNI

KiM ne damo. To je teritorija Republike Srbije i naš istorijski Zavetni kovčeg.

Piše: Vladan Vukosavljević

Međutim, moramo uvek pred očima da imamo i širu sliku, takođe veoma važnu.

Srbi ne žive samo u državici savijenoj oko doline reke Morave, od Kopaonika do Subotice i od Drine do Timoka. Ta državna tvorevina u tom formatu i u okviru tih granica delo je nasilnog  inženjeringa nad Srbima koji su sprovodile i sprovode zapadne zemlje.

Da li tako treba da ostane ili ne, nije pitanje za ovaj format.

Srbi žive od Kumanova i Skoplja do Trsta i Istre, od Boke i Bara do Temišvara i Sent Andreje pa i šire od toga.

To je srpski kulturni prostor, istorijsko i geografsko područje na kom je srpski narod tokom dugog istorijskog trajanja ostavio i ostavlja nesumnjive tragove svog materijalnog i nematerijalnog kulturnog nasleđa.

Delili su nas i dele Vatikan, Turci, Austrougarska, Kominterna, Hrvati, Bugari, Titovi janičari, Nemačka, SAD, EU, Soroši i razni štiftunzi ali zapamtiti i znati moramo:

srpski narod jedan je i nedeljiv na čitavom tom prostoru. Ako trenutno nije ujedinjen državnom formom, mora biti ujedinjen istim kulturnim obrascem.

Za sve nas isti su i jednako važni i Simo Matavulj i Bora Stanković, Grigorije Božović i Vladan Desnica, Svetozar Miletić i Luka Vukalović, Đorđe Skopljanče i Stevan Knićanin, Sava Šumanović i Petar Lubarda, Ruđer Bošković i Ivo Vojnović, pop Taško i pop Đujić, Jordan Nikolić i Saveta Sudar, Sava Tekelija i Sima Sarajlija, Njegoš i Vuk, Tesla i Pupin, Jovan Šangajski i Mihajlo Miloradović, Marko Miljanov i Hajduk Veljko… da ne nabrajam dalje.

Brankovo „Kolo“ je pansrpsko a ne „jugoslovensko“ kako su titoisti trovali narod. U njemu su „Hrvaćani“ Srbi iz Hrvatske a ne Hrvati…

Uprkos neviđeno drskim i agresivnim, donekle i uspešnim pokušajima cepanja srpske svesti, ovaj naraštaj ljudi dužan je da ima jedini mogući, integralistički pristup nacionalnim poslovima.

To je uslov opstanka i preporoda.

Neka to bude jedna od naših ideja vodilja u XXI veku.

Izvor: Fejsbuk stranica – Vladan Vukosavljević