Od 24. Juna 1941, Dana sjećanja na Jadovno, prošlo je:

JADOVNIČANI PORUČUJU:

Teče 80-ta godina od početka Pokolja, genocida počinjenog nad srpskim narodom od strane NDH. Osamdeset godina od tragedije na Velebitu, ličkom polju, ostrvu Pagu.

 

Otvoreno pismo srpskoj javnosti povodom procesa Milanu Nediću

Datum objave: utorak, 5 aprila, 2016
Veličina slova: A- A+
Milan Nedić
Milan Nedić

Drugi svetski rat na prostoru Jugoslavije objekat je političkih i ideoloških interpretacija već duže od 70 godina. Prvo se o njemu pisalo prema partijskom diktatu, na način koji je propisao lično Josip Broz Tito u svom referatu na 5. kongersu KPJ 1948. godine. Uprošćeno rečeno, politički diktat glasio je da su svi učesnici rata osim partizana fašisti, čime je oduzeta čast i pravo na budućnost. Komunistička istoriografija decenijama je sledila ovu instrukciju, istovremeno se boreći da se oslobodi ideoloških stega. Iz vremena komunizma ostalo je i, za totalitarne režime i društva, karateristično uverenje da su političari pozvani da komentarišu događaje i procese koji inače spadaju u domen istorijske nauke i sudova. Time se, i nakon 70 godina od kraja rata, on i dalje iznova događa i tumači prema aktuelnim političkim potrebama. Da li će prošlost u Srbiji ikada biti ostavljena na tumačenje profesionalcima ostaje da vidimo.

Shvatanje prošlosti, a posebno Drugog svetskog rata, prošlo je u Srbiji nekoliko revizija. Ona prva, antikomunistička, s početka 90-ih godina prošlog veka, takođe je bila obeležena ideološkim tumačenjima i prekrajanjem istine prema potrebama aktuelnog političkog trenutka. Ona je samo produbila podele u društvu i ponovo udaljila prošlost od nauke. Čini se, ipak, da u poslednjih 10–20 godina, raste broj onih koji se prema prošlosti odnose pošteno, stručno i naučno, što se može posmatrati i kao revizija revizije istorije.

No revizija istorije ipak nije pojava koja se javlja samo kod Srba i drugih jugoslovenskih naroda. Na primeru nedavnih obeležavanja 100-godišnjice Vidovdanskog atentata i početka Prvog svetskog rata videlo se koliki su politički interesi pojedinih savremenih evropskih država da svoju prošlost prikažu drugačijom i lepšom nego što je bila. Svedoci smo da se sličan proces odvija i u vezi sa Drugim svetskim ratom, i to već izvesno vreme. U njemu dominira nemački uticaj na reviziju prošlosti, koji predstavlja kombinaciju usiljene političke korektnosti i malicioznih, neutemeljenih interpretacija čiji je cilj da relativizuju nemačku odgovornost za događaje iz Drugog svetskog rata. Na ovoj aktivnosti, svesno ili nesvesno, angažovan je veliki broj istoričara, politikologa, sociologa, kao i gotovo sve fondacije nemačkih političkih partija (Roza Luksemburg štiftung, Hajnrih Bel štiftung, Konrad Adenauer štiftung i druge).

Prvi rezultat je politička korektnost o nacistima i Trećem Rajhu. Tako ćete u internacionalnim udžbenicima za srednju školu, u lekcijama posvećenim nacističkoj Nemačkoj, obavezno naći i podatak da nisu svi Nemci bili nacisti, nego svega oko 10% njih. Isti udžbenici sadrže i lekcije o određenim tajnim anti-nacističkim društvima i pokretima, iako ni jedno od njih nije imalo ni brojnost, ni jasan politički program, ni veći istorijski značaj.

Drugi rezultat je mnogo više uočljiv i u Srbiji. Srpski nacionalizam gotovo se bez izuzetka tumači kao nešto blaža verzija nacizma, uz izvlačenje „istorijskih vertikala zločina“ koje svedoče o tobože genocidnoj prirodi Srba tokom cele njihove istorije. Ovako paušalne i maliciozne interpretacije mogu se naći i u tiražnim pamfletima američkog lekara Filipa Koena, ali i u knjizi Holma Zundhauzena, koji je do skoro bio jedan od najvećih živih evropskih istoričara. U njihovim knjigama, ali i novijim izdanjima koje u Srbiji pretežno finansira fondacija Roza Luksemburg, Srbi su odgovorni za genocid nad Romima i Holokaust Jevreja, iako su i sami, uz pomenute narode – srpske prijatelje i komšije – bili procentualno među najvećim žrtvama Drugog svetskog rata, nacizma i fašizma. Četnici su, u ovim knjigama, kao i u delima s početka Titove vlade, ponovo fašisti i koljači, a njihov antifašistički angažman i doprinos minimizuju se ili uopšte i ne pominju. U projektu oko beogradskog Sajmišta (zapravo nemačkog logora „Zemun“) govori se o odgovornosti Nedića i njegove vlade za Holokaust, a krivica okupatora i ustaša (na čijoj se teritoriji, uzgred budi rečeno, pomenuti logor i nalazio) umanjuju se i relativizuju.

Krivicu i istorijsku ulogu Milana Nedića odrediće sud i istorijska nauka. Krajnje je vreme da se Drugi svetski rat završi, politički pritisci utihnu i prošlost ostavi onima koji se njome profesionalno bave.

 

U Beogradu, 5. aprila 2016.                                                 Aleksandar Nedić

 

Vezane vijesti:

Nađeni dokazi da je Milan Nedić ubijen! | Jadovno 1941.

Dušan Buković: Slučaj generala Milana Nedića | Jadovno 1941.

Rehabilitacija Nedića: Ko je spašavao narod? | Jadovno 1941.

 




Pomozite rad udruženja Jadovno 1941.

Napomena: Izneseni komentari su privatna mišljenja autora i ne održavaju stavove UG Jadovno 1941. Komentari neprikladnog sadržaja će biti obrisani vez upozorenja.

KOMENTARI

Ostavite odgovor

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Neophodna polja su označena *

Top