Predstavnici porodica čiji su najmiliji nestali tokom hrvatske zločinačke akcije „Oluja“ u avgustu 1995. godine, poručili su da će ta akcija za njih trajati sve dok sudbine članova njihovih porodica ne budu poznate i žrtve dostojanstveno sahranjene. Mirjana Devetak je, govoreći u ime porodica žrtava na tematskoj konferenciji „Nekažnjeni zločini u `Oluji` – posljedice 23 godine poslije“, rekla da se oni koji su izgubili najmilije već dvadest godina bude i liježu sa istim bolom i pitanjem, zašto. „Nama je `Oluja` stalno, a dokle će da traje ne znamo. Možda ja neću dočekati istinu o svom mužu čije ubice su iz Bužimske divizije Petog korpusa Armije BiH dobro poznate i možda

Koordinator Dokumentaciono-informacionog centra „Veritas“ za Banjaluku Radomir Kužet rekao je da su u operaciji hrvatskih snaga „Oluja“ 1995. godine izvršeni genocid i etničko čišćenje nad srpskim narodom, jer je više od 1.860 Srba iz Republike Srpske Krajine ubijeno, a četvrt miliona protjerano. „Haški tribunal je rekao da to nije to, ali cilj i plan su realizovani, a akcija je sprovedena do tančina. Od prvog dana se htjela sprovesti ideja – trećinu Srba ubiti, trećinu prekrstiti i trećinu protjerati. Mislim da se to sa ovom akcijom uspjelo“, rekao je Kužet na današnjoj konferenciji za novinare u Banjaluci povodom obilježavanja 23 godine od egzodusa Srba iz Hrvatske. On je istakao da Haški

Pomen žrtvama hrvatske vojno-policijske akcije „Oluja“ biće služen u nedjelju, 5. avgusta, u Crkvi Svetog Marka u Beogradu, kao i u mnogim opštinama širom Srbije, najavio jer Komesarijat za izbjeglice i migracije Srbije. Komesarijat u saopštenju podsjeća da se sutra navršavaju 23 godine od ove akcije tokom koje je proterano više od 200.000 krajiških Srba i da je tada život izgubilo ili se vodi kao nestalo više od 2.000 ljudi. „Sećanje na desetine kilometara dugu kolonu onih koji su u Srbiju stigli preko BiH i danas svedoči o jednom od najmasovnijih egzodusa na ovom podneblju“, ističe se u saopštenju. Iz Komesarijata dodaju da je od početka ratova na prostorima bivše

Irena Gutrun Kojić, žena koja ima dve domovine, među prvima je pomogla mnogim izbeglicama iz Hrvatske 1995. godine. U prvom talasu dom u Rejkjaviku našlo 150 proteranih. Srbi i Islađani činili bi „narod i po“ Irena Gutrun Kojić i Dobrila Smiljanić, „majka Sirogojno manufakture“, zajedno su avgusta 1995. gledale dolazak traktorskih kolona proteranih Srba iz Hrvatske. Prizor koji im se ukazivao sa nadvožnjaka auto-puta bio je potresan. Prvo što je Irena uradila bilo je da ode u Crveni krst Srbije i ponudi svoju kuću u Zakuti nekom od pristiglih nevoljnika. Zatim je otputovala u svoju drugu domovinu – Island, da i tamo potraži neku pomoć za izbeglice. Tamošnja vlada te

Četvrtog avgusta u četiri časa poslije ponoći, američke vazduhoplovne snage su bombardovale dva radara snaga krajiških Srba samo nekoliko sati prije početka operacije hrvatske vojske „Oluja“. Ovaj čin je još više demoralisao Srbe. U samoj operaciji je učestvovalo preko 138.500 hrvatskih vojnika. Iako su zvanično poricale umiješanost u „Oluji“, američke snage su aktivno podržavale ovu operaciju etničkog čišćenja. Američka oprema je korišćena za ometanje srpskih komunikacija tako da je komandni sektor bio potpuno odsječen. Akcija je počela napadom na tzv. sektore „Sjever“ i „Jug“ na frontu dugom 700 kilometara. Hrvatske snage probile su prve linije odbrane Srba na 30 taktičkih smjerova u bjelovarskom, zagrebačkom, karlovačkom, gospićkom i splitskom području. Dubina

Epski egzodus Srba tokom hrvatske akcije “Oluja”, avgusta 1995. godine, stvorio je i potpuno novu “kategoriju” heroja – mališane od svega desetak godina koji su u tih nekoliko dana morali prevremeno da odrastu.  Neki tako što su ih vozili šćućurene u traktorskim prikolicama, a drugi tako što su deset i više dana vozili traktore i automobile kako bi spasli i sebe i svoje porodice. Istražujući gde su sada ti mali heroji danas, 23 godina od egzodusa, “Vesti” otkrivaju da su mnogi od njih danas uspešni mladi ljudi, od kojih većina već ima svoju decu. U očekivanju obeležavanja dana kada Srbi žale, a Hrvati slave “pobedu” nad civilima i progon, “Frankfurtske Vesti” donose

Dokumentaciono-informacioni centar „Veritas“ saopštio je danas imena 20 Srba koje je identifikovao Zavod za sudsku medicinu u Zagrebu, od kojih je najstarija žrtva Todor Dukić iz Biljana Gornjih, kod Benkovca, rođen 1909. godine, a najmlađa Đurđica Milić iz Blatuše, kod Vrginmosta, rođena 1969. godine. Riječ je o stradalim na području sjeverne Dalmacije, Like, Korduna, Banije i zapadne Slavonije od 1991. do 1995. godine. Među identifikovanim su Branko Roknić iz Kordunskog Ljeskovca, kod Slunja, Ljubica Milić iz Blatuše, kod Vrginmosta, Milan Gruborović iz Malog Gradca – Glina, Neđeljko Karan iz Kestenovca – Vojnić, Miloš Dejanović iz Ruševice – Slunj, Ilija Dunović iz Primišlja – Slunj, Branko Milković iz Plaškog, Bogdan Logov