IZLOЖBA I PREDAVANJE „MOJE JADOVNO“ U LJUBLJANI

Piše: Dušan Bastašić

U parohijskom domu Crkvene opštine u Ljubljani, u subotu 3. juna, u 19.00 časova, biće otvorena izložba „Moje Jadovno“, u spomen stradalim Srbima i Jevrejima u kompleksu hrvatskih logora smrti Gospić-Jadovno-Pag 1941. godine.

Prije otvaranja izložbe biće prikazan 15-minutni dokumentarni film „Dan sjećanja na Jadovno 1941-2016.“ i održana prigodna besjeda Dušana J. Bastašića i Nikole Milovančeva na temu: ,,O (ne)kulturi zaborava“.

Izložba će biti postavljena od 09. – 19 maja 2017. a može se pogledati od 09. do 19. časova.

Izložba „Moje Jadovno“, autora Dušana J. Bastašića, Dragoslava Ilića i Predraga Loze je projekat Kulturnog centra Novog Sada i udruženja Jadovno 1941. iz Banjaluke a nastala je korištenjem arhivske građe iz Arhiva udruženja Jadovno 1941.

Prva izložba, 75 godine nakon stradanja 38.000 Srba u kompleksu logora smrti NDH Jadovno-Gospić-Pag, nakon premijere u Novom Sadu postavljena je i u Ruskom domu u Beogradu, Apatinu, Velikom Gradištu, Velikoj Plani, Kruševcu, Banjaluci, Trebinju, Derventi, Istočnom Sarajevu, Bijeljini, Prijedoru, Kozarskoj Dubici, Gradišci i još nekoliko gradova Srpske i Srbije.

U inostranstvu, izložba je postavljena u Njujorku, Filadelfiji, Londonu, Lesteru, Kišinjevu, Oslu i Berlinu.

Svjedočeći o Jadovnu kao kompleksu logora smrti, vidjećemo koliko je to stradanje dio porodičnog i nacionalnog identiteta. Posjetioci izložbe, za koje pretpostavljamo da znaju malo ili gotovo ništa o veličini i brutalnosti zločina u ovom kompleksu logora, dobiće priliku da se upoznaju sa svim značajnim aspektima jadovničkog stradanja.

Ova izložbena postavka, svojevrsno je svjedočanstvo o stradanju srpskog naroda. Izložba ima svoju ulogu u prevenciji genocida i predstavlja doprinos udruženja Jadovno 1941. Banjaluka-Beograd u borbi za biološki opstanak srpskog naroda na njegovom duhovnom području.

Izložba je i pokušaj da se preispita vlastiti nacionalni odnos prema prošlosti u NDH, kao i uopšte odnos prema stradanju srpskog naroda u 20. vijeku.

Uspomena na žrtvu nije retrogradna i ne zahtijeva revanšizam, već pomaže da se stvari iz prošlosti ne bi dogodile nekim budućim generacijama.