Časnik Hrvatske vojske i dobrovoljac Domovinskog rata, Milan Levar, životom je platio što je sredinom 90-tih javno progovorio o likvidaciji svojih sugrađana, gospićkih Srba, ali i Hrvata, 1991. godine. Levar je surađivao s Haškim sudom, ali nije želio biti zaštićeni svjedok. Javno je ukazivao na zločine, a život mu se pretvorio u niz strašnih prijetnji, da bi, na koncu, bio ubijen podmetnutom bombom u dvorištu vlastite kuće.     Njegovu suprugu Vesnu i sina Leona većina Gospićana i danas doživljava kao obitelj izdajice, a ne heroja. „Kad u novinama ili na televiziji bude tema Levar, kad se to spomene, i danas osjećam drugačiju atmosferu kad izađem van“, opisuje supruga ubijenog hrvatskog branitelja Milana Levara. „Kada

Konačno počelo pravljenje baza podataka sa imenima Srba izginulih u ratovima u dvadesetom veku. Ne postoji evidencija groblja ni tačni podaci o broju poginulih ratnika do 1918. godine. IAKO je srpski narod u 20. veku pretrpeo ogromne civilne i vojne žrtve, one ni do danas nisu pobrojane. Na sastanku 28 predstavnika kulturnih i naučnih institucija, nevladinih organizacija i udruženja iz Srbije i Republike Srpske dogovoren je konkretan plan rada na pravljenju jedinstvene baze podataka sa imenima i prezimenima, do kojih se može doći, svih stradalnika u ratovima koji su u prošlom veku destkovali Srbe: dva balkanska, dva svetska, jednom jugoslovenskom – građanskom i NATO agresiji.  – Veličina jednog naroda ogleda se i

Posle petnaestogodišnje enigme i dileme stiglo je zvanično saopštenje iz Međunarodnog suda pravde (MSP) u Hagu da će se pred ovim sudom voditi postupak po obostranim tužbama Hrvatske i Srbije za genocid. Usmena rasprava trebalo bi da počne 3. marta 2014. godine. Strane u sporu bi u ovoj usmenoj raspravi iskoristile vreme u trajanju od mesec dana. Treba podsetiti da je Hrvatska 2. jula 1999. godine podnela zahtev pred MSP za pokretanje tužbe protiv povrede odredbi Konvencije o sprečavanju i kažnjavanju zločina genocida protiv tadašnje SR Jugoslavije, a 2001. godine dostavila je i obrazloženje tužbe, tzv. Memorijal. Nakon što se ovaj sud 2008. godine izjasnio nadležnim u ovom predmetu, Srbija

Moderni tzv. antifašizam, i moderni samozvani antifašisti i antifašistice u BiH, prilično dobro se služe fašističkim metodama u svojoj borbi.   Piše: Boris Radaković U Dejtonskoj tvorevini smo svjedoci neprestanog nabacivanja fašističke etikete na sve neistomišljenike od strane jedne malobrojne interesne grupe, uz već široko rašireno federalno otimanje antifašističkih tekovina srpskom narodu, te sveinstitucionalno lijepljenje fašističkih i genocidnih etiketa istom. Ovdje se prevashodno bavimo ovom prvom grupacijom. Njihove glavne osobine su histerično neprihvatanje drugačijeg mišljenja, propagiranje mržnje prema svakome ko se drži konzervativnih vrijednosti, netrpeljivost prema religioznim ljudima i religiji uopšte, nazivanje fašistom svakog onoga ko im suprostavi drugačije ideje, itd. Pod antifašističkom borbom podrazumjevaju samo onu komunističkog partizanskog pokreta, dok

Dok su se drugi tiho zgražavali nad postupcima hrvatskog reprezentativca (političari), jedna žena podsjetila je naciju da – nije srpski ćutati. I pokrenula peticiju kojom od Fife traži njegovo kažnjavanje i suspenziju hrvatske reprezentacije sa Mundijala u Brazilu   Жena-hrabrost! Samo unazad koju godinu, u vrijeme učestalih i najsrdačnijih susreta Borisa Tadića i Ive Josipovića, jedan poznati beogradski istoričar umalo nije stavljen na vlastitu nacionalnu lomaču zbog kvarenja pomirenja i jačanja dobrih odnosa, bez balasta prošlosti. Zapravo, samo je odreagovao na otvoreno izrečeno protivljenje hrvatskog predsjednika legitimnom, sudu povjerenom protivljenju postupku ocjene ratne uloge generala Dragoslava Mihailovića porukom da bi mu bilo bolje da brine o ustaškom pokretu koji je

Leonardo Rašica, praunuk Diane Budisavljević, o narodu čiju je decu spasavala njegova prabaka: Upoznao sam Dianinu decu. Sećaju se stravičnih ustaških zločina, iz njih ponekad izlazi tuga, možda osećaj nepravde, ali nikada ogorčenost   Kada razmislite o značaju i veličini njenog dela gotovo je neverovatno da sam čak i ja, njen praunuk, za to saznao tek kada sam imao gotovo 30 godina. Prošlo je više od deset godina otkako sam prvi put čuo za Jasenovac. Moja baka Jelka, Dianina najstarija ćerka, nije imala običaj da mnogo govori o delima svoje majke. Jednom mi je, onako usput, pomenula da je njena majka spasla „neku“ decu tokom Drugog svetskog rata. Bio sam tada tinejdžer