Zaboravili torturu u „Lori“

Da li će Crna Gora pristati da plati ratnu odštetu Hrvatskoj za „Morinj“(1): Po zlu poznati logor u Splitu bio najmonstruoznije mučilište

Lora

DA li će Crna Gora da plati odštetu ubicama svojih državljana u ratovima devedesetih na prostoru Hrvatske i BiH?

Hrvatska je ovih dana u Briselu, preko svojih poslanika u Evropskom parlamentu, prozvala Crnu Goru zahtevajući da se pokrene pitanje odštete u slučaju „Morinj“, iako u tom primorskom mestu nikada nije postojao „crnogorski logor“, već samo vojni zatvor bivše SFRJ, u koji su početkom devedesetih privođene, saslušavane i zadržavane osobe hrvatske nacionalnosti zbog učešća u oružanoj pobuni.

Reč je o onima koji su prethodno napali jedinice JNA i ubijali crnogorske rezerviste na dubrovačko-hercegovačkom ratištu. I nijedan Hrvat zbog toga nije platio glavom. Za razliku od „Lore“.

Taj po zlu poznati logor u Splitu je od januara 1992. do avgusta 1997. bio najmonstruoznije mučilište zatvorenika, među kojima su bili i crnogorski rezervisti, pripadnici JNA iz Nikšića i Šavnika, čiji se put stradanja nastavio do Tomislavgrada (Duvna) i dalje do Mostara. Iskaz šibenskog zapovednika vojne policije Maria Barišića, koji je 1992. godine bio u inspekcijskoj kontroli u „Lori“, da su devetorici Crnogoraca dželati rezali uši, jezik i vadili oči, najbolje oslikava pakao kroz koji su ljudi prolazili. Molili su krvnike da ih ubiju, ne bi li im prekratili muke.

Godine su prolazile, a istina o „Lori“ jedva da je izbijala na videlo. Zid ćutanja je počeo da se ruši zahvaljujući izveštajima specijalnih izaslanika UN, Međunarodnog crvenog krsta, ali i pisanih svedočenja bivšeg zatočenika Draga Bosnića, po nacionalnosti Hrvata. On je nekadašnjoj Državnoj komisiji za razmenu saopštio stravičnu priču o stradanjima crnogorskih rezervista.

Prema njegovoj priči iz Splita i „Lore“ 14. aprila 1992. zarobljenici su prebačeni u Tomislavgrad i smešteni u školu časnih sestara, kod vojne policije. Primio ih je, kako je tvrdio Bosnić, Ante Radoš, zvani Boća, a pored Bosnića tu su bili još Milorad Andrijašević, koji je kasnije ubijen u Šujici, zatim Marko Duvnjak, kao i pet žena koje su razmenjene u Kninu, i trojica Crnogoraca iz Nikšića: Duško Barović, Ratko Simović i Borivoje Zirojević, kao i Petar Pantić koji je ubijen u Splitu.

Nažalost, Barović je 22. aprila, oko 19 časova, podlegao stravičnoj torturi. Nesrećnog Duku batinaši su vezanog tukli do besvesti, dok su mu grudi, vrat i stomak rezali oštrim sečivom. Nešto kasnije su dovedeni Luka Gazivoda, Dragan Jakovljević i Pavle Popović, svi iz Nikšića, sa kojima je Bosnić potom prebačen u srednjoškolski centar, u kome su ostali do 28. aprila.

Sahrana crnogorskih rezervista uz vojne počasti

SABIRNI CENTAR

– NESUMNjIVO je da je „Lora“ imala status sabirnog centra u kome nisu registrovani mnogi zatvorenici ili je dokumentacija o njima naknadno uništena, a bilo je i slučajeva menjanja identiteta ubijenih. Postupak sa uhapšenim bio je koordiniran iz hrvatskog državnog vrha – kaže Radan Nikolić, predsednik Udruženja boraca ratova Crne Gore od 1990.

Izvor: NOVOSTI

Vezane vijesti:

Feljton: LORA II

Feljton: LORA III