SRPSKA ISTORIJA: Neustrašivo ličko srce

Možda naš čuveni kompozitor Stanislav Binički ne bi takvom snagom pisao znamenite koračnice da odmalena nije bio svedok slavnom vojevanju svog oca. Manje poznata svedočanstva o hrabrosti Stevana Biničkog (1840-1903), deteta krajiškog oficira iz Mušaluka kod Gospića, čuvaju se u arhivi Legata oca i sina Biničkog u Narodnom muzeju u Kruševcu.

Jer, upravo je u Jasici kod Lazarevog grada otpočelo potonje neustrašivo vojevanje Stevana Biničkog, ali i roditeljstvo kada je dobio sina Stanislava. Sve do marta 1874. godine bio je komandir Treće pontonske čete i to nakon što je i pored iskazane sposobnosti u austrougarskoj vojsci, otpušten na lični zahtev i prešao u podaništvo Kneževine Srbije.

– Početkom Prvog srpsko–tuskog rata 1876. godine, Binički je postavljen za načelnika štaba Kruševačke brigade prve klase, a potom Kruševačkog odreda, koji je imao za zadatak da spreči prodor turske vojske kroz Jankovu klisuru i dalje preko Jastrepca ka Kruševcu – napominje istoričar Kosta Radić.

I tu je odmah unapređen u inžinjerijskog kapetana prve klase. Na južnomoravskom frontu učestvovao je u bitkama kod Adrovca na Krevetu iznad Kaonika i Velikom Šiljegovcu. Držao je položaje na Peskovitom lazu, na glavnom pravcu turskog napada. Pred brojno nadmoćnijim neprijateljem bataljoni Biničkog su se branili do poslednjih mogućnosti i uz pomoć pristiglih rezervi pukovnika Rajevskog (Vronski iz Tolstojevog romana “Ana Karenjina”).

Za ispoljenu hrabrost i sposobnost u komandovanju unapređen je u inžinjerijskog majora 10. septembra 1876. godine. U borbama kod Velikog Šiljegovca teško je ranjen, ali je položaj zadržan. U bolnici u Deligradu dobija čin potpukovnika. Tokom rata odlikovan je i Ordenom takovskog krsta i Zlatnom medaljom za hrabrost. U drugom srpsko-turskom ratu 1877-1878. potpukovnik Binički iskazao se kao komandant Ibarske divizije Moravskog korpusa.

Posle tih ratova, Binički, koji je u pismu zetu Milenku kritikovao ponašanje Đeneralštaba u ratu, bio je i načelnik inžinjerije Moravskog kora, komandant Nišavske divizije, te Pirotske okružne vojske i niškog grada (tvrđave), a 1883. je inspektor inžinjerije sa činom inžinjerijskog pukovnika. Ađutant kralja Milana Obrenovića postaje 1884. godine.

Možda o junaštvu ličkog srca najbolje svedoči pismo sinu Staši 21. novembra 1885. godine, u kome se, pored ostalog, navodi:

“Ti sine moj ne razumeš moj položaj, ne razumeš moju svetu dužnost prema narodu, otadžbini i Kralju, inače kao mlad Srbin ne bi Ti mogao ni smeo misliti na čuvanje Tvog oca, bilo ma koga koji je pojmio šta je otadžbina.

Bog neka nas čuva sve, i ako ja poginem: Ti, Aleksandar i svi naši treba da se tešite i dičite time što ste imali oca koji je bio svestan svoga zadatka, i da se ponosite, što vaš otac ne beše šarlatan i kukavica”.

HRABAR, ALI MALO ĆUŠNUT

– Binički je hrabar kao lav, ali je malo ćušnut i hoće da suviše radi što je njemu volja – pisao je kralj Milan Obrenović o komandantu Šumadijske divizije u Srpsko-bugarskom ratu 1885-1886.

Izvor: Intermagazin.rs

Vezane vijesti:

Vek „Marša na Drinu“ – Jadovno 1941.

ZBOG NjEGA JE NASTAO ”MARŠ NA DRINU”: Junačka pogibija na …