Od 24. Juna 1941, Dana sjećanja na Jadovno, prošlo je:

JADOVNIČANI PORUČUJU:

Teče 80-ta godina od početka Pokolja, genocida počinjenog nad srpskim narodom od strane NDH. Osamdeset godina od tragedije na Velebitu, ličkom polju, ostrvu Pagu.

 

ŠESNAEST GODINA OD AGRESIJE NA SR JUGOSLAVIJU

Datum objave: nedelja, 22 marta, 2015
Objavljeno u Kosovo
Veličina slova: A- A+

Srpski_djecak_nad_oborenim-americkim_avionom_F-117-e55c1ea5Prije 16 godina, 24. marta, snage Nato saveza počele su bombardovanje tadašnje Savezne Republike Jugoslavije, a odluka je donesena bez odobrenja Savjeta bezbjednosti UN, što je bio presedan.
Prema procjeni Vlade Srbije, u bombardovanju je poginulo najmanje 2.500 ljudi (prema pojedinim izvorima ukupan broj poginulih bio je gotovo 4.000), a ranjeno je više od 12.500 osoba.

Podaci govore o 1.008 ubijenih vojnika i policajaca, a prema neslužbenim podacima, teže i lakše je ranjeno oko 6.000 civila, među kojima je 2.700 djece, dok je ukupna materijalna šteta procijenjena tada na 100 milijardi dolara.

Ratni gubici Nato saveza u ljudstvu i tehnici nikada nisu objelodanjeni, ali su tadašnje vlasti u Beogradu tvrdile da je oboreno više desetina letjelica. Najpoznatija letjelica – takozvani nevidljivi avion F-117, oboren je kod Buđanovaca.

Nato je za 79 dana agresije lansirao 1.300 krstarećih raketa, izručio 37.000 “kasetnih bombi”, od kojih je poginulo oko 200 osoba, a ranjeno je više stotina njih, i upotrijebio zabranjenu municiju sa osiromašenim uranijumom. Posljedice gađanja tom municijom po ljude nikad nisu zvanično objelodanjene.

Uništena je trećina elektroenergetskog kapaciteta zemlje, bombardovane su dvije rafinerije u Pančevu i Novom Sadu, a snage Alijanse su prvi put upotrijebile i takozvane grafitne bombe za onesposobljavanje elektroenergetskog sistema.

Naredbu za vazdušne udare izdao je tadašnji generalni sekretar Nato saveza Havijer Solana komandantu savezničkih snaga, američkom generalu Vesliju Klarku, koji je kasnije u svojoj knjizi “Moderno ratovanje” napisao da je planiranje vazdušne operacije Jugoslavije već uveliko bilo u toku još u junu 1998. godine, a završeno krajem avgusta te godine.

SR Jugoslavija je napadnuta pod izgovorom da je kriva za “humanitarnu katastrofu na Kosovu i Metohiji i za neuspjeh pregovora u Rambujeu i Parizu o budućem statusu njene pokrajine”.

Nakon što je odluku o neprihvatanju stranih trupa potvrdila Skupština Srbije, koja je predložila da snage UN nadgledaju mirovno rješenje sukoba na Kosovu, Nato je 24. marta 1999. u 19.45 časova započeo vazdušne udare krstarećim raketama i avijacijom, na više područja Srbije i Crne Gore.

Devetnaest zemalja Alijanse počelo je bombardovanje sa brodova u Jadranu i iz četiri vazduhoplovne baze u Italiji, podržane strateškim operaterima koji su poletjeli iz baza u zapadnoj Evropi.

Gotovo da nema grada u Srbiji koji se tokom 11 nedjelja napada bar nekoliko puta nije našao na meti.

U bombardovanju je uništeno i oštećeno 25.000 stambenih objekata, onesposobljeno 470 kilometara puteva i 595 kilometara pruga, oštećeno je i 14 aerodroma, 19 bolnica, 20 domova zdravlja, 18 dečjih vrtića, 69 škola, 176 spomenika kulture i 44 mosta, dok je 38 mostova razoreno.

Tokom agresije izvršeno je 2.300 vazdušnih udara na 995 objekata širom zemlje, a 1.150 borbenih aviona lansiralo je blizu 420.000 projektila ukupne mase 22.000 tona.

Poslije više diplomatskih pritisaka, bombardovanje je okončano potpisivanjem Vojno-tehničkog sporazuma u Kumanovu 9. juna 1999. godine, da bi tri dana potom počelo povlačenje snaga SR Jugoslavije sa Kosova i Metohije.

Pošto je generalni sekretar Nato saveza 10. juna 1999. izdao naredbu o prekidu bombardovanja, posljednji projektili pali su na području sela Kololeč, nedaleko od Kosovske Kamenice, u 13.30 časova.

Tog dana je Savjet bezbjednosti UN usvojio Rezoluciju 1244, a na Kosovo je upućeno 37.200 vojnika Kfora iz 36 zemalja, sa zadatkom da čuvaju mir, bezbjednost i obezbijede povratak izbjeglih, dok se ne definiše najširi stepen autonomije.

Nekoliko godina poslije toga, Kosovo je jednostrano proglasilo nezavisnost, na hiljade Srba je protjerano, posebno u martovskom pogromu, a ni do danas im nije obezbijeđena sigurnosti sloboda kretanja, kao ni povratak u razrušene domove.

Ovo je bilo drugo važnije vojno uplitanje Nato saveza nakon bombardovanja Republike Srpske 1995. i najveći vojni sukob na prostoru Srbije i Crne Gore od vremena Drugog svjetskog rata.

 

Izvor: tl_files/ug_jadovno/img/otadzbinski_rat_novo/2014/srna.png

 

Vezane vijesti:

BAŠTIONIK: Poziv na molitveni pomen za žrtve NATO bombardovanja

SJEĆANjE NA DAN POČETKA AGRESIJE NATO-a NA SR JUGOSLAVIJU

KAKO SAM ODLOŽIO AGRESIJU

 




Pomozite rad udruženja Jadovno 1941.

Napomena: Izneseni komentari su privatna mišljenja autora i ne održavaju stavove UG Jadovno 1941. Komentari neprikladnog sadržaja će biti obrisani vez upozorenja.

KOMENTARI

Ostavite odgovor

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Neophodna polja su označena *

Top