Od 24. Juna 1941, Dana sjećanja na Jadovno, prošlo je:

JADOVNIČANI PORUČUJU:

Teče 80-ta godina od početka Pokolja, genocida počinjenog nad srpskim narodom od strane NDH. Osamdeset godina od tragedije na Velebitu, ličkom polju, ostrvu Pagu. Ako Bog da, sabraćemo se 19. juna 2021. kod Šaranove jame.

 

Odgovornost srpske elite u prelomnim vremenima

Datum objave: sreda, 26 aprila, 2017
Veličina slova: A- A+

Pod elitom podrazumevamo najobrazovaniji krug ljudi iz kulture, politike, ekonomije i vojnobezbednostnih institucija, odnosno krug ljudi čiji najveći uticaj na dešavanja u srpskom društvu smatramo nespornim. To je krug ljudi koji ima moć u kulturi, politici, ekonomiji i vojnobezbednosnim strukturama kao najvažnijim mestima moći prema savremenim konceptima upravljanja državama (društvima), odnosno to je krug ljudi koji su nosioci moći u vremenu svoje javne delatnosti.

(Foto: Insajder.net)
(Foto: Insajder.net)

Ovde ćemo izneti svoj stav o odgovornosti elite srpskog naroda u prelomnim vremenima.

Pod prelomnim vremenima smatramo ona vremenima u kojima su događanja od tako velikog značaja da se njihov uticaj proteže kroz sve segmente društva (države) u dugom vremenu, od više decenija do nekoliko vekova.

Nesporno je da je Kosovski boj prelomni događaj u srpskoj istoriji, a vreme u kome se odigrao prelomno vreme koje razdvaja sve događaje u srpskoj istoriji na one pre i posle te bitke. Učešće srpske elite u Kosovskom boju, odnosno njen odgovor i izbor u tom prelomnom vremenu najveći je stepen hrabrosti i tako je moćan da se utemeljio u srpsku kulturu, istoriju i nacionalni identitet za sva vremena. I odgovor patrijarha Arsenija III Čarnojevića (Crnojevića), odnosno Srpske pravoslavne crkve koja je, da bi sačuvala pravoslavlje, kulturu i srpski narod izabrala seobu i trajanje na novim prostorima, primer je strateške odluke u prelomnom vremenu čiji se efekti protežu na sve buduće vekove. Na etici kosovskih junaka zasniva se junaštvo Karađorđa i njegovih ustanika u stvaranju nove srpske države zasnovane na tradiciji srednjovekovne državnosti, pa je to njihovo veličanstveno delo trajni temelj Srbije od tada do danas, a, sigurni smo, i u svim budućim vremenima. Zavet oslobođenja Kosova i Karađorđev uspeh u obnovi Srbije vodili su srpsku elitu ka oslobođenju od tuđinske vlasti svih srpskih etničkih prostora.

U oslobodilačkim ratovima krajem XIX i početkom XX veka Srbija je od Osmanske i Habzburške imperije oslobodila ostale srpske etničke prostore, pa su Srbi iz svih pokrajina od 1918. godine državljani jedne iste države, Kraljevine SHS (Jugoslavije) kojom upravlja dinastija Karađorđevića. U svim prethodno pobrojanim prelomnim vremenima srpska politička elita (državno ili ustaničko vođstvo) i crkvena elita (patrijarsi, episkopi, sveštenstvo) imali su potpuno usaglašene strateške ciljeve u vođenju srpskog naroda.

Drugi svetski rat i nemačka okupacija Jugoslavije prelomni su događaj u srpskoj istoriji čije posledice se protežu do danas.

U toku ovog rata jedan deo elite srpskog naroda stao je uz komuniste i izazvao građanski rat u kome je deo Srba prvi put u svojoj istoriji vršio progon i pogrom nad svojim sveštenicima i rušio svoje crkve. Komunisti su zajedno sa jugoslovenskom vojskom Draže Mihajlovića rat protiv fašističke Nemačke počeli u Šumadiji i izazvali velike odmazde u Kraljevu, Kragujevcu, Mačvi i drugim mestima. Za nekoliko meseci Nemci su streljali desetak hiljada Srba, pa je srpska nacionalna elita (i JvuO) odlučila da obustavi radikalni otpor Nemcima, da ne ratuje za Sovjete i Engleze, već da štiti biološki opstanak srpskog naroda i prognala je komuniste iz Srbije. Od 1941. godine do 1944. komunisti su skoro sve svoje borbene aktivnosti sprovodili na teritoriji Nezavisne Države Hrvatske i to je, pored genocidne politike ustaškog vođstva, jedan od razloga što je stradanje Srba tamo bilo najveće.

Posle svršetka Drugog svetskog i građanskog rata komunisti su došli na vlast i Srpsku crkvu su izopštili iz javnog delovanja. Komunisti su u skladu sa svojim ciljevima utvrđenim na Drezdenskom kongresu 1928. godine razbili srpski etnički prostor stvaranjem republika i pokrajina u do tada jedinstvenoj Jugoslaviji i po tim granicama se ta država i raspala posle pada Berlinskog zida. Političkim odlukama EU (pod vođstvom Nemačke) i SAD, kasnije podržanim vojnim akcijama NATO-pakta, rasturena je SFR Jugoslavija. Posle raspada Jugoslavije (1992. godine), države koju su stvorili, Srbi su u situaciji da u novostvorene četiri regionalne države imaju status nacionalne manjine (Slovenija, Hrvatska, Federacija BiH i Makedonija), u dve se bore za status naroda koji može samostalno da odlučuje o svojoj sudbini (Republika Srpska i Crna Gora), a iz pokrajine Kosovo i Metohija su gotovo u potpunosti proterani. Srbi se danas nalaze u situaciji skoro istovetnoj onoj pre oslobodilačkih ratova protiv Osmanske i Habzburške imperije.

Posle prekida u vreme komunizma srpski nacionalni identitet ponovo je i crkven, pravoslavan, pa samo naša Crkva uspešno prelazi novonastale granice u srpskom etničkom prostoru i ujedinjuje Srbe u Srbiji, Republici Srpskoj, Crnoj Gori, Hrvatskoj, Soveniji i Makedoniji i samo ona čuva identitet Srba u SAD, Kanadi, Nemačkoj, Austriji i drugim evropskim zemljama. Država, tačnije vladajuća politička elita, ne izvršava svoje obaveze prema Srbima van Srbije za šta je odličan primer ćutanje o kršenju prava naših sunarodnika na upotrebu ćirilice. Realno, to i nije iznenađenje ako pogledamo ponižavajući status ćirilice u Srbiji, koji su joj odredile današnja politička i kluturana elita.

Danas, gledajući sa vremenske distance rezultate komunističke pobede u građanskom ratu i rezultate njihove politike tokom vršenja vlasti, jasno je da je srpska nacionalna elita bila u pravu kada ih je osuđivala kao najveće neprijatelje srpskog naroda. U momentu pokajanja i iskrenosti to je priznao komunista i pesnik Tanasije Mladenović rekavši: „Mi, srpski komunisti izdali smo svoj narod”.

Srpska elita, posebno politička i kulturna dužne su da neprestano srpsku javnost podsećaju na pogubne posledice komunističkog rešavanja nacionalnog pitanja u bivšoj Jugoslaviji na današnju poziciju Srba, a kako bi njihova nacionalna svest bila čvrsta i otporna na neokomunističke manipulacije koje se preko medija stalno plasiraju.

Posle pobede u Drugom svetskom ratu i dolaska na vlast komunisti su deo srpske nacionalne elite pobili, a ostatak uklonili sa svih funkcija u državnom aparatu i zabranili joj javno nastupanje. Ko nije bio član KPJ/SKJ, bio je moralno-politički nepodoban i onemogućen mu je svaki napredak. Uveden je jednopartijski sistem i oduzeta imovina svim bogatijim Srbima, pa je tako uništena poslovna elita formirana u vremenima posle Karađorđevog ustanka. Država, tačnije Komunistička partija Jugoslavije (od 1974. godine, republičke i pokrajinske partijske organizacije) upravljala je nacionalizovanom i otetom imovinom. Posle pada Berlinskog zida (preciznije ekonomskog bankrota komunističkih ekonomija) sve istočnoevropske komunističke zemlje napustile su taj koncept upravljanja društvom, u svoje pravne sisteme vratile institut privatne svojine i tržišno poslovanje.

Istovremeno su ustavnim promenama te države organizovane kao parlamentarne republike sa višestranačkim političkim sistemima. Tokom tranzicionog perioda iz komunističkog u tržišni sistem, komunistički vlastodršci (sinovi i unuci komunističkih državnih i partijskih vođa) su u pljačkaškim privatizacijama prisvojili najveći deo bivše državne imovine i danas čine većinu ekonomski najbogatijih slojeva u bivšim komunističkim zemljama. U Srbiji posle čuvene Osme sednice (kraj septembra 1987. godine) CK SK Srbije pobednička komunistička frakcija predvođena Slobodanom Miloševićem sprovela je čistku na svim nivoima vlasti i iz javnog političkog delovanja uklonila sve pristalice protivničke, poražene frakcije Ivana Stambolića.

Pobednička komunistička frakcija (sinovi i unuci njenih komunističkih državnih i partijskih vođa i njihovi bliski rođaci) u pljačkaškim privatizacijama prisvojila je najveći deo bivše državne imovine Srbije i danas čini većinu ekonomski najbogatijeg sloja u našoj zemlji. Oni su „nova klasa“ bogataša tačno onako kako je predvideo Milovan Đilas, najfanatičniji komunista, kasnije izopšten i proganjan od svoje partije zbog svoje neobuzdane ambicije da posle sukoba KP Jugoslvije sa Staljinom dođe na Brozovo mesto. Srpska elita, posebno ekonomska, politička i kulturna dužne su da neprestano srpsku javnost podsećaju da su današnji bogataši potomci komunističkih rukovodilaca, a kako bi se sprečile neokomunističke manipulacije da su to DOS-ovci, tj. pripadnici demokratske opozicije koja je na vlast došla oktobra 2000. godine. Posle poraza komunističke frakcije Slobodana Miloševića (Socijalističke partije Srbije) jedan deo komunističkih novobogataša promenio je stranu i finansijski podržao neke od nekomunističkih partija, ali se ne sme zaborativi pod čijom su zaštitom nastala njihova bogatstva. Koliko nam je poznato, niko iz vrhova političkih partija bivšeg DOS-a (najviši i srednji nivo njihovih struktura, izuzev „preletača“) nije „tajkun“.

Đorđe Janjatović (Saradnik udruženja „Ćirilica“ iz Novog Sada)

Izvor: Vaseljenska TV




Pomozite rad udruženja Jadovno 1941.

Napomena: Izneseni komentari su privatna mišljenja autora i ne održavaju stavove UG Jadovno 1941. Komentari neprikladnog sadržaja će biti obrisani vez upozorenja.

KOMENTARI

Ostavite odgovor

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Neophodna polja su označena *

Top