Od 24. Juna 1941, Dana sjećanja na Jadovno, prošlo je:

JADOVNIČANI PORUČUJU:

Teče 80-ta godina od početka Pokolja, genocida počinjenog nad srpskim narodom od strane NDH. Osamdeset godina od tragedije na Velebitu, ličkom polju, ostrvu Pagu. Ako Bog da, sabraćemo se 19. juna 2021. kod Šaranove jame.

 

Kozara i Ravna gora

Datum objave: ponedeljak, 9 jula, 2012
Veličina slova: A- A+

Mrakovica.jpg

U senci drame oko sastavljanja nove vlade, u Srbiji je gotovo nezapaženo prošlo obeležavanje 70-godišnjice bitke na Kozari, velike narodne tragedije i jedne od centralnih tačaka mitologije bivše SFRJ. Komunistička istoriografija napravila je od Kozare simbol partizanskog i narodnog otpora i stradanja, premda je s vojnog stanovišta u suštini reč o velikom porazu, u kome je od oko 6.000 partizana obruč probilo samo oko 900 boraca i oko 10.000 ljudi, dok je oko 70.000 stanovnika Kozare i Potkozarja ostalo na milost i nemilost Nemaca i ustaša.

Čitave generacije tada su izbrisane nemačkim automatima i ustaškim kamama, a užasna sudbina kozaračke dece čini ovu planinu pored Jasenovca i Jadovna jednim od mesta najvećeg stradanja Srba u Drugom svetskom ratu.

Sedam decenija kasnije, kada je s partizana skinut oreol bezgrešnih boraca, godišnjica bitke na Kozari predstavlja podsećanje na jedan od najvećih pokolja nad Srbima u Drugom svetskom ratu i dokaz genocida izvedenog na prostorima NDH. Godišnjica bitke u Srbiji je obeležena svečanom akademijom u Narodnom pozorištu u Beogradu, a obeležavanje tog datuma upriličeno je zatim i na samoj Kozari. Tragedija Kozare ukazuje na veliki doprinos srpskog naroda u borbi protiv fašizma, nacizma i ustaštva u Drugom svetskom ratu, a Republika Srpska čuva uspomenu na stradanje i antifašističku borbu, kao zalog za svoj opstanak i sprečavanje revizije istorije kojom se nameće stav o Srbima kao genocidnom narodu.

U samoj Srbiji međutim, zbog posledica komunističke vladavine, sve više preovladava trend potpunog odbacivanja svih aspekata antifašističke borbe, dok se u javnost plasira slika o partizanima kao bandi koja je pregazila Srbiju i Beograd na krilima sovjetskih tenkova. U isto vreme, gradi se nova slika Ravnogorskog pokreta i Draže Mihailovića koji se slavi kao nosilac jedinog auteničnog antifašističkog pokreta srpskog naroda u Drugom svetskom ratu, a Ravna gora pozicionira kao jedini simbol srpskog antifašizma. Ali, slika koja se gradi se postepeno udaljava od istorijske istine, a dok se nabrajaju zlodela partizana, četnička se sistematski prećutkuju.

Između četnika i partizana bilo je brojnih razlika u taktici i ciljevima borbe, ali jedna paralela se može povući – oba pokreta su činila velike zločine. Po zlu se i danas pamte partizanska pasja groblja, dok se u Srbiji tek danas otkrivaju razmere masovnih streljanja koje su izvršili komunisti na kraju rata. Ali, isto tako se pamte i brojni četnički pokolji i srpskog i ostalog civilnog stanovništva preduzimani u ime borbe protiv komunizma ili osvete. Uz primere herojstva, i partizanski i četnički pokret imaju i mnogo tamnih mrlja, koje bi njihovi apologeti najradije da sakriju i zaborave. Njihovi zločini ipak treba da budu opomena da nijedan pokret ne treba idealizovati, niti da aktuelni ideološki i politički ciljevi treba da zamagle realnu istorijsku sliku.

Brojna negativna dela komunističke vlasti i partizanske zločine niko ne može da ospori. Istorija ipak mora da ostavi mesto partizanskoj antifašističkoj borbi, jer se njenim negiranjem u Srbiji ruše tekovine antifašizma i Drugog svetskog rata, i to u trenutku kada širom Evrope fašizam ponovo buja, kada se na primer u Mađarskoj diže spomenik Miklošu Hortiju a na državnom nivou veličaju velikomađarske ideje. Potpunim negiranjem partizanske borbe Srbija odbacuje deo istorije izuzetno važan za njen opstanak i budućnost.

 

cetnici

 

U situaciji kada neobjektivnost i pristrasnost ponovo preovlađuju nad istorijskom istinom, Srbiji predstoji još jedno suočavanje sa Drugim svetskim ratom. U novembru na RTS-u započinje emitovanje epske serije „Ravna gora“, u režiji Radoša Bajića, a nekadašnja zvezda partizanskih filmova najavljuje da će iz istorijski tačnog i objektivnog ugla biti ispričana priča o Srbima kao stradalničkom narodu i jezivom bratoubilačkom ratu čije posledice i danas osećamo.

Autor serije je na sebe preuzeo veliku odgovornost, i treba se nadati da će dati objektivnu sliku koja će pomoći da Srbija konačno prevaziđe nezavršene sukobe. Ali, ako projekat „Ravna gora“ teba da posluži da se opravda povratak monarhije i popularizuje ideja ulaska Srbije u NATO, što je jedan od ciljeva sadašnje JVuO propagande, dobićemo još jednu iskrivljenu i ideologizovanu sliku istorije koja će se kasnije, poput komunističke, neminovno urušiti pod teretom sopstvenih neistina.
Mladen Đorđević

Izvor: nspm




Pomozite rad udruženja Jadovno 1941.

Napomena: Izneseni komentari su privatna mišljenja autora i ne održavaju stavove UG Jadovno 1941. Komentari neprikladnog sadržaja će biti obrisani vez upozorenja.

KOMENTARI

Ostavite odgovor

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Neophodna polja su označena *

Top