Od 24. Juna 1941, Dana sjećanja na Jadovno, prošlo je:

JADOVNIČANI PORUČUJU:

Teče 80-ta godina od početka Pokolja, genocida počinjenog nad srpskim narodom od strane NDH. Osamdeset godina od tragedije na Velebitu, ličkom polju, ostrvu Pagu. Ako Bog da, sabraćemo se 19. juna 2021. kod Šaranove jame.

 

Katolička crkva,ustaše i komunisti bili protiv Srba

Datum objave: ponedeljak, 6 maja, 2019
Veličina slova: A- A+

Malo poznata uloga Vatikana i Kominterne u Kraljevini Jugoslaviji

Stepinac je uvek bio uz Pavelića
Stepinac je uvek bio uz Pavelića

Srećni li su narodi koji imaju dosadnu istoriju – konstatovao je pre gotovo tri veka francuski filozof i pisac Monteskje, punim imenom Šarl-Luj de Sekonda, baron od Breda i Monteskjea. Bez ikakve sumnje, Srbi ne pripadaju toj kategoriji naroda.

U našem prosečnom doživljaju prošlosti stalno smo pred novim iskušenjima i dilemama – da li smo uludo potrošili 20. vek u utopističkom stvaranju jugoslovenske države, ili je to bila istorijska nužnost u ostvarivanju ideje o nacionalnom ujedinjenju srpskog naroda. Pogotovu od njenog raspada, kada su sa društvene scene lagano nestajali čuvari ideologije i istine, i kada su iz prašnjavih arhiva počela da izviruju nepoznata dokumenta o uticaju svetskih moćnika na ovaj naš uzavreo prostor.

Značajna dešavanja u istoriji jednog naroda, vrlo često, neophodno je nanovo procenjivati i ocenjivati. Pogotovu ako se posledice tih događaja osete tek mnogo, mnogo godina kasnije. Međutim, ponekad to prevrednovanje prošlosti, naročito u svetlu novih činjenica, može da liči na “servis za pranje veša – i da nam se ono onda vraća prljavije nego što je bilo”.

Poznati su svi izazovi sa kojima je, od prvog trenutka, bila suočena novostvorena Kraljevina Srba, Hrvata i Slovenaca. Osim unutrašnje nesloge, Jugoslaviju su pratile i mnogobrojne spoljne nedaće: stalna opasnost od mogućnosti obnove Habzburškog carstva, teritorijalne pretenzije Mađarske i Bugarske, a naročito Italije, koja se nijednog trenutka nije odrekla druge strane Jadrana.

Zato je u tim prvim godinama kraljevine, prvi cilj bio da se osigura integritet granica i da se novoj državi nađe mesto u novom evropskom poretku i stvore odgovarajući savezi koji će osigurati mir i zaštitu od mahinacija i mešanja velikih sila.

Međutim, separatizam Hrvata oličen u Hrvatskoj seljačkoj stranci, najpre na čelu sa Stjepanom Radićem, a potom Vlatkom Mačekom, uz moćnu potporu Katoličke crkve, biće konstanta postojanja nove države. “Nevidljivu istoriju” njenog trajanja zapravo će obeležiti Kaptol.

A da će tako biti, nagovešteno je 29. novembra 1918. godine, kada je Okružnica hrvatskih biskupa pozdravila “novu državu” Slovenaca, Hrvata i Srba, koju je proglasilo zagrebačko Narodno vijeće. Beogradsku deklaraciju o proglašenju zajedničke Kraljevine troimenog naroda biskupi su prećutali i stavili do znanja da je suštinski ne priznaju.

Širom hrvatskog prostora osnivaju se omladinske, školske i dečje organizacije “Đački savez” i “Mladi junaci” na čijim sastancima se agitovalo protiv svakog jugoslovenstva. Praznici i crkvene procesije korišćeni su za “odgoj i buđenje zdrave hrvatske svijesti” kod običnog naroda, posebno seljaka.

Ljubodrag Dimić i Nikola Žutić u svojoj studiji “Rimokatolički klerikalizam u Kraljevini Jugoslaviji”, citiraće Poslanicu katoličkog episkopata od 5. maja 1921. godine, povodom osnivanja “Sokola”, jugoslovenske sportske organizacije: “Kršćanski roditelji! Stoga se nećete čuditi nama biskupima, vašim pastirima, što smo podigli svoj prosvjed i glas, kado smo čuli da se ozbiljno namjeravalo odgajati vašu djecu ne u duhu Isusovu, već u duhu sokolskom… Ako hoćete da se vaši mladići i vaše djevojke odmetnu od Boga, od Isusa, od Bogorodice, od Crkve, od kršćanskog života, od istine, od blažene vječnosti, onda dopustite vašim momcima u Sokole, a svoje djevojke u Sokolice”.

Tito i Moša Pijade u zatvoru
Tito i Moša Pijade u zatvoru

I odmah će formirati svoju organizaciju “Orao” iz koje će docnije proizaći široki pokret “križara” i “križarica” koji je, u stvari, bio paramilitaristička organizacija. Predvodnici su uglavnom bili mesni župnici. Pripadnici su imali svoja posebna odela, tamnoplave boje, sa križarskim znakom. Mnoga “Križarska bratstva” utopiće se u ustaški pokret.

Sva ova društva su ulazila u okvir Katoličke akcije, koja je bila laička organizacija pod direktnom kontrolom biskupija, pa i samog Vatikana. Katolička akcija odigraće ključnu ulogu u kasnijem stvaranju NDH. Dok su Srbi gradili svoju pravoslavnu crkvu, katolička crkva je gradila hrvatski narod…

Milorad Ekmečić, u svom kapitalnom delu “Dugo kretanje između klanja i oranja”, navodi da je Alojzije Stepinac, godinu pre nego što je postao zagrebački nadbiskup, 1936, tajno ujedinio i temeljito reformisao Katoličku akciju.

Suština njegove ideje je bila “da se katolički vernici moraju odvojiti od Hrvatske seljačke stranke, koja je vodila politiku traženja hrvatske autonomije u jugoslovenskoj federalnoj državi i prihvatiti revolucionarni pokret dr Ante Pavelića, čiji je cilj bio rušenje te države i nasilno stvaranje nezavisne države, po uzoru na evropske fašističke tvorevine toga vremena”.

– Slom jugoslovenske države je bio istorijski trijumf katoličkog separatizma – napisao je Milorad Ekmečić.

Zavidnu ulogu u “nevidljivoj istoriji” odigraće i Komunistička partija Jugoslavije, formirana 1919. u Beogradu, a konačno zaživela na osnivačkom kongresu u Vukovaru godinu dana kasnije. Na izborima za Ustvotvornu skupštinu 1920. pobedila je u opštinama u Beogradu, Zagrebu, Nišu, Skoplju i Osijeku.

U parlamentu je imala 59 poslanika i tako je postala treća stranka u Kraljevini. Posle “Obznane” i Zakona o zaštiti javne bezbednosti i poretka u državi, partija prelazi u ilegalu, a rukovodstvo odlazi za Sovjetski Savez gde radi pod direktnom kontrolom Kominterne.

A stav Kominterne je jasan. Jugoslavija je veštačka, versajska tvorevina, Srbi su hegemonisti koji uživaju privilegije na eksploataciji ostalih naroda, i svim sredstvima tu državu treba rušiti. Sve doslednije se kristališe stav da je stvaranje versajske Jugoslavije bila okupacija Hrvatske, Dalmacije, Slovenije, Crne Gore, Makedonije, Kosova, Bosne i Vojvodine od srpske vojske.

Sve ovo se ozvaničava najpre na Trećem kongresu KPJ koji je održan u Beču juna 1926. godine, a “prava mera” Srbiji i Srbima je uzeta oktobra 1928. godine, na Četvrtom kongresu KPJ u Drezdenu. Tada je doneta odluka o stvaranju nezavisnih država Hrvatske, Slovenije, Makedonije (“nezavisne i ujedinjene”), “nezavisne i ujedinjene Albanije” (misli se na prisajedinjenje Kosova i Metohije Albaniji) i o otcepljenju severne Vojvodine i njenom prisajedinjenju Mađarskoj.

Posle Drezdenskog kongresa, KPJ je podržavao sve nacionalističke pokrete protiv srpske prevlasti, uključujući Kosovski komitet, VMRO i ustaše. U septembru 1932, kad ustaše organizuju tzv. Velebitski ustanak, stav KPJ, u proglasu, u partijskom organu “Proleter” je jasan: “Komunistička partija pozdravlja ustaški pokret ličkih i dalmatinskih seljaka i stavlja se potpuno na njihovu stranu. Dužnost je svih komunističkih organizacija i svakog komuniste da taj pokret potpomognu, organizuju i predvode”.

"Proleter" - Organ KP Jugoslavije
“Proleter” – Organ KP Jugoslavije

U zatvoru hrvatskih i makedonskih nacionalnih revolucionara i komunista. Među istaknutim komunistima, članovima zatvorske zajednice, bili su Moša Pijade, Milovan Đilas, Andrija Hebrang, Petko Miletić… O ovoj saradnji svedoči i publikacija “Robija – zapisi hrvatskih narodnih boraca”, objavljena u Zagrebu 1936.

Posle ovog ne čudi što se paralelno sa ovom publikacijom u decembarskom broju “Proletera” pojavio tekst “Komunisti i katolici”: “Šta razdvaja ova dva krupna društvena pokreta? Šta im smeta da zajedno brane mir i slobodu? Pogledajmo najpre tko sačinjava komunističke a tko kršćanske organizacije…

Glavnu masu katoličkih organizacija sačinjava seljaštvo, malograđani, seljačka i gradska sirotinja i omladina tih slojeva, predvođena od katoličkih svećenika. Dakle, socijalno-ekonomske razlike između masa iz katoličkih i komunističkih organizacija nisu takve da bi onemogućavale saradnju tih dvaju pokreta.”

Model kominternovske krivice Srba prenet je i u novu Titovu Jugoslaviju. Ideje sa Drezdenskog kongresa su definitivno ozvaničene u već legendarnom Ustavu iz 1974. kojim je Srbija svedena na “užas”, kako je narod nazivao pojam “uža Srbija”. A kominternovska zamisao o svođenju Srbije na “pravu” i raspadu Jugoslavije, neku deceniju kasnije, biće ostvarena.

INTERESI HRVATSKOG NARODA

U maju 1937. godine u “Proleteru” identifikuju komuniste i Hrvate:”…Komunisti se bore protiv pljačkaške politike beogradske gospode i beogradskih kapitalista, a koji privredno pljačkaju hrvatski narod… Mi velimo: hrvatski seljak i hrvatski radnik neće nikome služiti ni robovati. To hoće hrvatski narod, a to hoće i komunisti. Interesi hrvatskog naroda, to su interesi komunista i samo budala može biti protiv svojih interesa… Tko napada komuniste, taj iz zasjede puca u leđa najboljim sinovima hrvatskog naroda.”

Autor: IVAN MILADINOVIĆ

Izvor: VEČERNjE NOVOSTI

Pomozite rad udruženja Jadovno 1941.

Napomena: Izneseni komentari su privatna mišljenja autora i ne održavaju stavove UG Jadovno 1941. Komentari neprikladnog sadržaja će biti obrisani vez upozorenja.

KOMENTARI

Ostavite odgovor

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Neophodna polja su označena *

Top