Glavni grad neslavno okončane Republike Srpske Krajine, Knin, za poslednjih 110 godina uvećan je za više od devet puta. Prema analizi statističkih podataka iz popisa stanovništva od 1880. do 1991, profesor Svetozar Livada je došao do egzaktnih podataka o demografskim promenama u Hrvatskoj za poslednjih 130 godina. Kada je reč o Kninu, hrvatsko stanovništvo se uvećalo za oko dva puta, a istovremeno srpsko – za više od 22 puta. Demografska kretanja – Ovo je značajno uticalo na promenu etničke strukture: udeo hrvatskog stanovništva od 65,46 procenata 1880. sveo se na 13,46 odsto1991, a srpskog stanovništva u istom periodu od 34,23, popeo se na 80,02 posto, dok su ostale etničke grupe

Istorijski i turistički dragulj Jadrana, Dubrovnik je jedan od najlepših primorskih gradova Evrope koji je uvršten u Popis svetske baštine UNESKO. U svojoj novijoj istoriji, tačnije u periodu od poslednjih 130 godina, ovaj grad je sa ubedljivo većinskim hrvatskim življem, mada je bilo perioda, kada su ostale etničke zajednice učestvovale u daleko većem procentu nego danas. Prema analizi profesora Svetozara Livade koji se bavio istraživanjem popisa stanovništva, od prvog, održanog 1880. do poslednjeg iz 2011. godine, stanovništvo Dubrovnika se razvijalo veoma usporeno, sa prosečnim godišnjim priraštajem od svega 2,5 procenata. Do većeg povećanja broja stanovnika došlo je za vreme austrougarske vladavine, a zatim i uspostavljanja Kraljevine Jugoslavije. Livada naglašava da

Baš kao i u Splitu, i u Rijeci je broj Srba do 1900. godine bio manji od jednog procenta. Kao grad i luka, Rijeka je svoj procvat doživela tek posle Drugog svetskog rata, sa nastankom SFRJ, kada je došlo do ubrzane industrijalizacije. To je bio i osnovni razlog da se broj stanovnika uveća za čak šest puta u odnosu na popis 1880. godine. Kada je reč o etničkoj strukturi stanovništva, i u ovom primorskom gradu Hrvati su u velikoj većini i posmatrajući popise do 1991. brojali 72 procenta od ukupne populacije. Međutim, profesor Svetozar Livada zapaža da to nije uvek bilo tako, i da su Hrvati sve do posle Drugog

Lučki gradić iz starorimskog perioda, poznat po Dioklecijanovoj palati i crkvi Svetog Duje, Split je doživeo ekspanziju tek posle Drugog svetskog rata, u vreme postojanja SFRJ. Samo u periodu od 1948. do 1991. ovaj grad je učetvorostručio svoje stanovništvo od 48.248 do 189.388 stanovnika te 1991, i sa prirodnim priraštajem od 30.000 stanovnika po jednom desetogodišnjem popisnom razdoblju, što je 12 puta veći priraštaj nego u periodu dok je Split bio deo Austrougarske monarhije. Kada je reč o etničkom sastavu, hrvatsko stanovništvo je uvek bilo zastupljeno sa više od 90 procenata i to u gotovo svim popisanim razdobljima. Po ovoj činjenici, profesor Svetozar Livada navodi da se odatle Split može