Od 24. Juna 1941, Dana sjećanja na Jadovno, prošlo je:

JADOVNIČANI PORUČUJU:

Teče 80-ta godina od početka Pokolja, genocida počinjenog nad srpskim narodom od strane NDH. Osamdeset godina od tragedije na Velebitu, ličkom polju, ostrvu Pagu. Ako Bog da, sabraćemo se 19. juna 2021. kod Šaranove jame.

 

Duhovnik koji je pozivao: “Budimo ljudi”

Datum objave: subota, 15 novembra, 2014
Veličina slova: A- A+
Patrijarh Pavle
Patrijarh Pavle

Danas se navršava pet godina od upokojenja Njegove svetosti patrijarha srpskog Pavla, koji je u narodu ostao upamćen po svom monaškom životu, blagoj naravi i smjernoj službi Bogu.

Patrijarh Pavle rođen je kao Gojko Stojčević 11. septembra 1914. godine u slavonskom selu Kućanci, kod Donjeg Miholjca. Rano je ostao bez roditelja, a o malom Gojku, od njegove treće godine, brinula je tetka, navodi se u biografiji patrijarha Pavla, objavljenoj na zvaničnom sajtu Srpske pravoslavne crkve /SPC/.

Nižu gimnaziju završio je u Tuzli, a višu u Beogradu. Poslije mature u sarajevskoj Bogosloviji 1936. godine upisuje se na Bogoslovski fakultet u Beogradu, gdje diplomira 1942. godine.

U vrijeme Drugog svjetskog rata bio je vjeroučitelj u Domu za izbjeglu djecu u Banji Koviljači. Avgusta 1944. godine dobio je tuberkulozu, a ljekari su predviđali da mu je ostalo tri mjeseca života.

Izliječio se molitvom u manastiru Vujan. Kao znak zahvalnosti Bogu što mu je podario zdravlje, izrezbario je krst koji se i danas čuva u manastiru.

Poslije iskušeništva zamonašen je u ovčarsko-kablarskom manastiru Blagoveštenje 1948. godine kada je dobio monaško ime Pavle po apostolu ljubavi.

Od 1949. do 1955. godine bio je sabrat manastira Rača. Školsku 1950/1951. godinu proveo je kao nastavnik prizrenske Bogoslovije “Sveti Kirilo i Metodije”.

U čin jeromonaha rukopoložen je 1954. godine. Postdiplomske studije na Bogoslovskom fakultetu u Atini pohađao je od 1955. do 1957. godine. Za episkopa raško-prizrenskog izabran je maja 1957. godine. Patrijarh srpski Vikentije hirotonisao ga je septembra iste godine u beogradskoj Sabornoj crkvi. U tron episkopa raško-prizrenskih ustoličen je 13. oktobra 1957. godine.

U Eparhiji raško-prizrenskoj obnavljao je stare i porušene hramove i gradio nove. Mnogo je brinuo za sveštenički i monaški podmladak. Neprestano je putovao i služio u svim mjestima ove eparhije. Posebno se starao o prizrenskoj Bogosloviji, gdje je predavao crkveno pojanje i crkvenoslovenski jezik.

Kao arhijerej na Kosovu i Metohiji, u vrijeme veoma teško za Srbe i Srpsku pravoslavnu crkvu, proveo je više od 33 godine. O napadima Arbanasa na imovinu Crkve, monahe, sveštenike i srpski narod, koji se pod tim pritiskom iseljavao, redovno je obavještavao Sveti arhijerejski sinod i Sabor, kao i državnu vlast.

I sam je, sa hrišćanskom smirenošću i trpeljivošću, podnosio vrijeđanja i fizičke napade. Svjedočio je u Ujedinjenim nacijama, pred mnogobrojnim državnicima, o stradanju srpskog naroda na Kosovu i Metohiji.

Sveti arhijerejski sabor 1. decembra 1990. godine izabrao ga je za četrdeset četvrtog prvojerarha Srpske pravoslavne crkve. Sutradan je u Sabornoj crkvi u Beogradu ustoličen u tron arhiepiskopa pećkih, mitropolita beogradsko-karlovačkih i patrijarha srpskih, a 22. maja 1994. godine u drevni patrijarški tron u Pećkoj patrijaršiji.

Patrijarh Pavle dao je veliki doprinos jedinstvu Pravoslavne crkve. U susretima sa vjerskim poglavarima rimokatolika i muslimana, kao i neposrednim i pisanim obraćanjima političkim vođama u zemlji i svijetu, u vrijeme ratova na teritoriji bivše Jugoslavije i NATO−agresije na Srbiju, patrijarh Pavle se jevanđelski zalagao za mirno i pravedno rješenje sukoba.

“Čovek ne može da bira vreme u kojem će biti rođen, niti prilike i okolnosti u kojima će živeti. To ne zavisi od nas. Ali, ono što zavisi od nas i što se očekuje od nas, jeste da – budemo ljudi, uvek i svuda”, jedna je od poruka patrijarha Pavla koja je ostavila duboki trag u svijesti srpskog, ali i drugih naroda na ovim prostorima.

Patrijarh Pavle poručivao je da je “Carstvo Nebesko – naša prava Otadžbina” i da “treba da se trudimo da vjeru svoju izvršavamo u svetim i čestitim djelima i da se time približimo Bogu i budemo dostojni naših predaka, koji su to znali i to činili i za ovoga svijeta i zato ušli u Carstvo Nebesko”.

Govorio je i da “treba da budemo mudri kao zmije i bezazleni kao golubovi”.

“Mudrost će nas sačuvati da ne postanemo plen, da nas vuci ne raskinu, odnosno da nas neprijatelji ne onemoguće. A bezazlenost i dobrota će nas sačuvati da mi ne postanemo vuci. Treba imati, dakle, mudrost. Razvijati mudrost Bogom danu, sve više i više, a paralelno s tim razvijati i dobrotu. Jer, mudrost bez dobrote prelazi u zloću, a bezazlenost bez mudrosti prelazi u glupost”, besjedio je patrijarh Pavle.

Njegove riječi su i da je “ljubav najveća vrlina, ali se do ljubavi koja je najveća i koja je `sveza savršenstva` ne može doći najedanput, dok se prvo ne steknu i ostale vrline, počevši od smirenja”.

“Kad budemo svoje srce očistili, onda ćemo moći da vidimo Boga i ovde u ovom svetu, a videćemo Ga i u onome ako se udostojimo da gledamo Njegovo lice, ako ne budemo poslati zbog svojih greha u tamu večnu. Tada će vera naša preći u znanje, u gledanje. A nada, nada će preći u ostvarenje. Naša je nada da ćemo ući u Carstvo Nebesko, biti u broju sviju onih svetih i gledati lice Božije”, govorio je blaženopočivši patrijarh Pavle.

Od 13. novembra 2007. godine patrijarh Pavle bio je na liječenju na VMA u Beogradu, a 8. oktobra 2008. podnio je molbu Svetom arhijerejskom saboru SPC da mu “zbog zdravstvenih razloga i nemoći” dozvoli da se povuče iz aktivne službe. Molba patrijarha Pavla na Saboru SPC 11. novembra 2008. nije usvojena.

Preminuo je na današnji dan 2009. godine u 10.45 časova u Beogradu, u 96. godini.

Stotine hiljada ljudi sa prostora Srbije, Republike Srpske i drugih krajeva na kojima žive pravoslavni, ali i ljudi drugih vjeroispovijesti, ispratilo je omiljenog patrijarha na vječni počinak.

Prema sopstvenoj želji, patrijarh Pavle je sahranjen u porti manastira Rakovica kod Beograda.

Patrijarh Pavle ostao je upamćen kao jedna od najznačajnih duhovnih ličnosti moderne srpske istorije i mnogi smatraju da ga njegov rad i služba vjeri, ali i sve druge ljudske osobine, svrstavaju u red – svetih.

Izvor: https://jadovno.com/tl_files/ug_jadovno/img/otadzbinski_rat_novo/2014/srna.png

Vezane vijesti:

Saborna crkva – Patrijarh srpski Pavle




Pomozite rad udruženja Jadovno 1941.

Napomena: Izneseni komentari su privatna mišljenja autora i ne održavaju stavove UG Jadovno 1941. Komentari neprikladnog sadržaja će biti obrisani vez upozorenja.

KOMENTARI

Ostavite odgovor

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Neophodna polja su označena *

Top