Od 24. Juna 1941, Dana sjećanja na Jadovno, prošlo je:

JADOVNIČANI PORUČUJU:

Teče 80-ta godina od početka Pokolja, genocida počinjenog nad srpskim narodom od strane NDH. Osamdeset godina od tragedije na Velebitu, ličkom polju, ostrvu Pagu.

 

Miloš Dojčinović: Antifašizam i ostala Mesićeva ,,čudesa’’

Datum objave: subota, 30 septembra, 2017
Veličina slova: A- A+
Stjepan Mesić
Stjepan Mesić

Geopolitički brlozi iznedrili su brojne političke strukture na Balkanu, koje su baštinile svoje nacionalističke opuse, onda kada su smatrale da im je to najpotrebnije i odricale se svojih šovinističkih fantazija, onda kada im je bilo najrizičnije.

Hrvatska se, za razliku od Srbije, samim učlanjenjem u Evropskoj Uniji nije odrekla svoje nemile prošlosti koja se bazirala na svođenju srpskog stanovništva na zanemarljivih tri procenata. Videvši da neće biti pozvani na odgovornost, hrvatski političari su osetili popriličnu količinu slobode, da koketiraju sa nacionalističkom retorikom na račun svojih birača, i sa druge strane, da uporno dokazuju svoju lojalnost pred Briselskim zvaničnicima, prvenstveno po pitanju Kosova i Metohije oko kojeg se vodi spor pred evropskim i međunarodnim pravom.

Među njima je i svakako Stjepan Mesić, koji iza sebe ima dug staž neprijateljske politike prema srpskom stanovništvu, iako je on to često nevešto želeo da prikrije. Tokom svog predsedavanja u Hrvatskoj, predstavljao se za ,,demokratskog’’ političara, pokušavajući da sa Beogradom izgladi odnose i ,,zakopa ratne sekire’’, uprkos tome što je aktivno učestvovao u njihovom otkopavanju tokom devedesetih.

Mesić je boraveći u Prištini, iskazao oduševljenje  međunarodnoj politici, te je nakon intimnog sastanka sa kosovskim premijerom Ramušom Haradinajem, koga je oslovljavao sa ,,večiti prijatelj’’, pružio političku podršku samoproglašenom Kosovu i okarakterisao njegovo postojanje kao ,,sasvim legitimno’’.

Ovakvi potezi hrvatskih političara više nisu iznenađujući, ali su zato jasan dokaz da je Srbija okružena zemljama koje ne vode  prijateljsku politiku prema samoj Srbiji i njenom neotuđivom delu Kosovu i Metohiji.

Mesić je na ovaj način u stanju političke demencije, još jedanput priznao da nije ono zašta se prikazivao, te je bleda emanacija onoga o čemu je neuspešno pokušavao da prešutkuje. Iznenađenje bi bilo utoliko manje, kada se ne bi uzelo u obzir, da je upravo Mesić sebe samoproglasio za tvrdokornog ,,antifašistu’’ koji se čak osmelio da prisustvuje takvim događajima u Hrvatskoj. Da li nastanak samoproglašenog Kosova ima bilo kakve veze sa antifašističkom borbom ili demokratskim principima, Mesić verovatno nema adekvatan odgovor ali zato ima itekako pripremljen i politički obojen, po kome Balkan ,,živi u atmosferi produženog Hladnog rata’’.

Postoji čitav dijapazon političkih govora i retoričkih srljanja koje jasno dokazuju, da je bivši predsednik Hrvatske čist primer tranzicione nepravde kojoj su političari na ovim prostorima izloženi. A njegov razvojni put se može okarakterisati kao put od ekstremno zadojenog nacionaliste do politički osvešćenog antifašiste. Koji od ova dva Mesića je pravi političar, pitali su se mnogi u Hrvatskoj, ali sa uskraćenim odgovorima na pitanja.

Njegov nacističko-šaljivi govor u Australiji pred sam početak ,,Domovinskog rata’’ jasno pokazuje kojoj ideologiji je pripadao:,,U Drugom svetskom ratu, vidite, Hrvati su dva puta pobijedili i mi nemamo razloga se nikome ispričavati. Ovo što traže od Hrvata – ajde idite kleknuti u Jasenovac, kleknite ovdje…Mi nemamo pred kim šta klečati! Mi smo dva puta pobijedili.Mi smo pobijedili 10 travnja kada su nam Sile osovine priznale Hrvatsku državu i pobijedili jer smo se našli poslije rata sa pobednicima, za pobjedničkim stolom’’.

Međutim najtragičnija je Mesićeva izjava po pitanju politike prema Srbima iz Krajine: ,,Srbi iz Hrvatske mogu odnijeti onoliko zemlje koliko su donijeli na opancima…’’.

Nažalost nekoliko godina docnije, ovaj Mesićev govor je proglašen za vizionarski. Hrvatska je ostala bez Srba ali nije i Mesić od svoje prošlosti. Od koje je itekako želeo da se otarasi.

Mesićevi lapsusi ostaće upamćeni kao svojevrsna borba protiv zaborava, onoga za šta se Balkanski jahači apokalipse predstavljaju, bez obzira iz koje države dolazili.

O tome da li svugdje u svijetu rijeke teku ispod mostova, a u Srbiji teku preko mostova, kako je nonšalantno Stjepan Mesić tvrdio prilikom NATO agresije na SRJ, odlučivaće upravo oni koji su nas uvukli u Balkanski brlog bez kraja.

Ko je u svemu tome saučestvovao i bio lakmus papir stranoj inteligenciji, pokazaće istorija ili vrednosni sud časti. Kako vreme bude više odmicalo, neki od učesnika u raspadu Jugoslavije pokazaće se borbenijim od drugih.

Međutim jedno je sasvim sigurno, antifašista Mesić ima velike šanse da odnese titulu najborbenijeg.

Autor: Miloš Dojčinović

Izvor: VIDOVDAN

Vezane vijesti:

Mesić: Na Balkanu živimo u atmosferi produženog hladnog rata

STJEPAN MESIĆ: Posao sam obavio, Jugoslavije više nema …

Hrvatski antifašisti se ne odriču Mesića | Jadovno 1941.




Pomozite rad udruženja Jadovno 1941.

Napomena: Izneseni komentari su privatna mišljenja autora i ne održavaju stavove UG Jadovno 1941. Komentari neprikladnog sadržaja će biti obrisani vez upozorenja.

KOMENTARI

Ostavite odgovor

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Neophodna polja su označena *

Top