Sakrivena istina o genocidu

Datum objave: četvrtak, novembar 28, 2013
Objavljeno u Knjige i feljtoni
Veličina slova: A- A+

Od 1941. do 1945, u NDH, razrušeno, spaljeno, oštećeno ili oskrnavljeno više od 450 pravoslavnih hramova, o čemui svedoči knjiga Dinka Davidova

 

http://jadovno.com/tl_files/ug_jadovno/img/preporucujemo/2013/totalni-genocid.jpg

Sa predstavljanja knjige: „Totalni genocid” Foto Tomislav Janjić
 

U Srpskoj akademiji nauka i umetnosti, na Tribini Biblioteke SANU, o knjizi Dinka Davidova „Totalni genocid – Nezavisna država Hrvatska 1941–1945”, koju je objavio Zavod za udžbenike iz Beograda, govorili su Vasilije Đ. Krestić, Miro Vuksanović i autor.

Krajnji ishod pogroma nad kulturnim dobrima donosi porazne podatke koji kazuju o veličini istorijskog gubitka. Razrušeno je, spaljeno, oštećeno, oskrnavljeno više od 450 pravoslavnih hramova, najpostojanijih istorijskih spomenika srpskog naroda. U tim hramovima uništeni su monumentalni ikonostasi, hiljade ikona, veliki broj rukopisnih i retkih knjiga, među kojima su i knjige – matice rođenih, venčanih i umrlih, obimna arhivska građa i veliki broj crkvenih obrednih predmeta kulturno-istorijskog značaja i lepote.

Dinko Davidov je odlučio da objavi knjigu „Totalni genocid”, objašnjava Vasilije Đ. Krestić, zato što smatra da je uništavanje srpskih crkveno-istorijskih spomenika nedovoljno poznato, ili sasvim nepoznato, blagodareći posleratnom komunističkom diktatu o „zaboravu istine”. Zbog toga je sam pojam – genocid hrvatskih ustaša (i svega što taj pojam sadrži) bio osuđen na zaborav. Bila je to komunistička politička oprosnica na čijoj je osnovi negovano bratstvo i jedinstvo, ideološka podloga titoističke Jugoslavije. Rukovodstvo Jugoslavije postaralo se, i u dobroj meri u tome uspelo da obmanama sakrije istinu o genocidu ne samo u zemlji, nego i u posleratnoj Evropi. Davidov naglašava da ni u jednoj oblasti porobljene Evrope u Drugom svetskom ratu nije uništeno toliko kulturno-istorijskih spomenika, koliko je uništeno na tlu NDH.

Ako potomci i sledbenici ustaškog programa koji je imao tri cilja, danas podržavaju osnovu tog programa da srpski narod u hrvatskoj domaji treba trostruko rasporediti – kako je dr Mile Budak, doglavnik, pisac i ustaški ideolog, 1941. godine ponavljao: „Jedan deo Srba ćemo pobiti, drugi preseliti, a ostatak ćemo prevesti u katoličku veru i tako pretopiti u Hrvate” – ako se zatočenici takve namere i danas oglašavaju internetski, ističe Miro Vuksanović, svako verovanje o podnošljivosti vera i nacionalnosti – postaje reč bez odjeka. Zato takvu reč treba ponavljati uporno sve dok sasvim ne zaraste u toleranciji koja živi.

U knjizi „Totalni genocid”, dodaje Vuksanović, nalaze se fotografije i kopije. Na fotografijama su srušene srpske pravoslavne crkve, ljudi koji su u njima i u logorima umoreni. Na kopijama su naredbe, dopisi o zlu, spiskovi sa spomenika ubijenoj deci. To su dokazi koliko je pavelićka i hrvatska država, usred fašizma, bila nezavisnau sprovođenju genocida. Kada se sve to pregleda, reč totalni dobija drugo značenje, postaje način za imenovanje zločina. Zato i naslov knjige dobija opravdanje. Pisac ne traži osvetu, ne poziva na mržnju, ali pita kako je moguće da se ljudi naslađuju krvlju ljudi kada će takvo zlo biti pravično kažnjeno i ugašeno.

U Drugom svetskom ratu, u Nezavisnoj državi Hrvatskoj, ističe Dinko Davidov, najokrutnije je demantovana stara latinska sentenca: Vita brevis ars longa. Životi oko milion pravoslavnih Srba, ne samo da su bili prekraćeni, već su uništeni njihovi istorijski koreni, crkveno-umetnički spomenici. Sudbina srpskih crkava, neraskidivo je vezana za tragičnu sudbinu srpskog naroda u Hrvatskoj nad kojim je izvršen genocid. Davnašnja humanistička opomena Hajnriha Hajnea: „Kad počnu da spaljuju knjige, odmahiza toga počeće da spaljuju ljude”, što se odnosilo na nacističku Nemačku, u ustaškoj Hrvatskoj se tragičnije obistinila. U toj državi, u isto vreme i na istom mestu, spaljivani su i ljudi i knjige. Crkve su postale lomače, ponegdelomače i klanice. Hramovi hrišćanskog, pravoslavnog bogosluženja pretvoreni su u stratišta samo zbog toga što su pripadali pravoslavnom obredu.

Ustaški naredbodavci, izvršioci i učesnici genocida nad srpskim narodom, među kojima su bili i sveštenoslužitelji rimokatoličke crkve, znali su dobro da je svaka uništena crkva pokušaj, ali i cilj da se razori srpsko nacionalno biće u Hrvatskoj, da se satre i zatre njegovo istorijsko prisustvo, njegovi koreni, crkveno-umetničke vrednosti. Ne treba nikada zaboraviti da je biološki genocid ovde ostvaren i kao kulturni i duhovni genocid. Bio je to totalni genocid.

 

Zločini hrvatskih ustaša

Ustaše su uništile 90 odsto srpskih istorijskih znamenitosti, a nemačke okupatorske jedinice manje od deset odsto, i to pretežno tokom ratnih operacija u Sremu. Istine radi, Davidov naglašava da nemačka okupatorska vojska nije rušila srpske pravoslavne crkve u Srbiji, niti je to činila italijanska vojska u Dalmaciji i Crnoj Gori, a ni Mađarska u okupiranoj Bački. Ta varvarska nedela činile su u Evropi 20. veka samo hrvatske ustaše.

Ured za rušenje pravoslavnih crkava

Da je uništavanje srpskih crkava na tlu NDH bio jedan od važnijih zadataka hrvatskih ustaša svedoči činjenica da su oni 1941. godine osnovali Ured za rušenje pravoslavnih crkava. Sedište se nalazilo u Zagrebu, u Praškoj ulici 2, a na njegovom čelu bio je dr Dujmović, pukovnik i lekar iz Zagreba. Funkcionisao je tokom 1941. i u prvim mesecima 1942. godine.

 

 

Z. Radisavljević

 

Izvor: Politika




Pomozite rad udruženja Jadovno 1941.

Napomena: Izneseni komentari su privatna mišljenja autora i ne održavaju stavove UG Jadovno 1941. Komentari neprikladnog sadržaja će biti obrisani vez upozorenja.

KOMENTARI

Ostavite odgovor

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Neophodna polja su označena *

Top